Dzieje się. Czas płynie. Życie się zaczyna, trwa, i dobiega końca i nic z tego całego bezsensu nie stanie się lepsze, dlatego że coś zapiszemy i popatrzymy na to z perspektywy czasu. Pewnego dnia wszystko minie. A gdy ziemia zwali się na drewnianą pokrywę nade mną, nikogo nie będzie obchodziło, co robiłem w któryś marcowy poniedziałek i nikt nie będzie chciał o tym czytać.
Nic nie zmusi mnie do pisania dziennika.
Poza jedną rzeczą.
Pewnością że niedługo nie będzie nikogo kto mógłby go przeczytać.

Kocham cię" - słowa, które trudno wypowiedzieć, bo są nie tylko teraźniejszością, ale też spojrzeniem w przyszłość. Niosą w sobie nadzieję, emocję, wszystkie przeszłe doświadczenia, zadry, rozdarcia, wiarę. Całe pokłady wiary.

Kocham cię" - słowa, które trudno wypowiedzieć, bo są nie tylko teraźniejszością, ale też spojrzeniem w przyszłość. Niosą w sobie nadzieję, emocję, wszystkie przeszłe doświadczenia, zadry, rozdarcia, wiarę. Całe pokłady wiary.

..."Kocham cię tak,że sama myśl,iż mógłbym cię stracić,doprowadza mnie do rozpaczy. Myślę o tobie,gdy się budzę i kiedy zasypiam. Każde miejsce,w którym byliśmy razem,kojarzy mi się z tobą. Każdy zapach. Zapach morza już na zawsze pozostanie twoim zapachem, woń Versace Crystal będzie należał do ciebie....

..."Kocham cię tak,że sama myśl,iż mógłbym cię stracić,doprowadza mnie do rozpaczy. Myślę o tobie,gdy się budzę i kiedy zasypiam. Każde miejsce,w którym byliśmy razem,kojarzy mi się z tobą. Każdy zapach. Zapach morza już na zawsze pozostanie twoim zapachem, woń Versace Crystal będzie należał do ciebie....

Pozdrów ją ode mnie.

Pozdrów ją ode mnie.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, pastelowe umieralnie, martwe zakłady, przerdzewiałe rury i nałożony na to wszystko plastikowy futerał z ładnym napisem. A jak coś żyje, to jest chore, skrzywdzone, spuchnięte od toksyn.

Teraz to widzę, a przedtem tego nie widziałem, bo byłem człowiekiem, myślałem jak człowiek i czułem jak człowiek. Widziałem tylko to, co było dookoła mnie. Chciałem zabić każdego, kto tylko wszedł mi w drogę; tak na dobrą sprawę, chciałem po prostu zabić wszystkich.

Teraz przestaję być człowiekiem i przestaję być Gruzem. Staję się małpą. Już nie jestem zły ani dobry. Gdy zapada noc, a na niebie widać gwiazdy, wraz z nimi przychodzi spokojna prawda o wszystkim, co istnieje. Człapię sobie pod tą prawdą, z grzechami na grzbiecie, odganiając się od głodnych, ospałych much.

Z cech człowieka, mam w sobie jeszcze troskę, troskę o Alfę i Nahlę.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, paste...

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Trzeba mieć szacunek do drugiego człowieka, chociażby ze względu na to, że jest. Nawet jeżeli próbuje udawać kogoś innego, to nadal jest sobą, bo robi to ze swojej woli, nikt go do tego nie zmusza. Ja szanuję rodziców, znajomych, wszystkich. Niektórych bardziej, to prawda, ale wszystkich.

Trzeba mieć szacunek do drugiego człowieka, chociażby ze względu na to, że jest. Nawet jeżeli próbuje udawać kogoś innego, to nadal jest sobą, bo robi to ze swojej woli, nikt go do tego nie zmusza. Ja szanuję rodziców, znajomych, wszystkich. Niektórych bardziej, to prawda, ale wszystkich.

Pieniądze to zaledwie niezbędne rekwizyty w późnych stadiach kapitalizmu.

Pieniądze to zaledwie niezbędne rekwizyty w późnych stadiach kapitalizmu.

Znalezienie prawdziwej miłości uskrzydla tak samo jak znalezienie banknotu studolarowego na parkingu przed wielkim sklepem - i jest równie mało prawdopodobne.

Znalezienie prawdziwej miłości uskrzydla tak samo jak znalezienie banknotu studolarowego na parkingu przed wielkim sklepem - i jest równie mało prawdopodobne.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.