Stella Duffy

Uważam, że Teodora, jedna z najbardziej interesujących kobiet w historii - zasługuje na lepszą biografię! Powieść bardzo mnie zmęczyła – a jestem entuzjastycznie nastawiona i do powieści historycznych i do interpretacji historycznych - i wydawało mi się, że nie można zepsuć takiej biografii! Otóż jednak można! Historyczna Teodora jest znana głównie z dzieła Prokopiusza z Cezarei – które czytałam tylko we fragmentach, a które jest przejaskrawionym i złośliwym pamfletem lub paszkwilem. Jest tak bardzo zniekształconym portretem, że każdy rozsądny czytelnik – od razu wie, że o Teodorze należy się wypowiadać bardzo ostrożnie – nie przesadzać – ani w jedną ani w drugą stronę. Nie chodzi o to – by bronić bohaterki – ale żeby rozważyć – że może jednak było zupełnie inaczej! Po pierwsze - uważam, że autorka spisała, dokładnie, wszystko to, co napisał Prokopiusz – nawet nie siląc się na jakąkolwiek interpretację – a udając, że w rzeczywistości obdarza bohaterkę charakterem! Moim zdaniem Teodora – w ogóle nie ma w tej powieści charakteru. Takie słowa jak „dziwka”, „kurwa”, „szmata”, „burdel” „kurwiła się”, „chędożyła się”, „pieprzyła za pieniądze” itp. – padają na niemal każdej stronie tej powieści! I nie chodzi mi o wulgarny język! Uznaję każdą stylizację – choć w tej powieści zwroty używane kolokwialnie i potocznie są bardzo częste. Chodzi mi o to, że od pierwszego rozdziału powieści – każdy zrozumiał, że Teodora zarabiała jako aktorka i że jako aktorka sprzedawała się za pieniądze. Zrozumiał, że seks z mężczyznami i kobietami, uwodzenie i rozpusta były częścią jej życia. Nie trzeba o tym przypominać na każdej stronie powieści!!! Po drugie – autorka, na co drugiej stronie powieści, przypominała – jaką to surową szkołę aktorstwa – powiązaną z torturami, katowaniem, biciem i okrucieństwem, Teodora otrzymała od swego nauczyciela Manandra. Zrozumiałam, tylko tyle, że relacja Teodory i Manandra stanowiła niemal czysty syndrom sztokholmski – bo – co ciekawe! - główna bohaterka – w interpretacji autorki - jednak kochała swego nauczyciela! Cudownie – nie ma to jak dostać portret skrzywdzonej ofiary, obdarzonej syndromem sztokholmskim – zamiast kobiety świadomej siebie, swojej władzy i seksualności – pewnie trochę wyuzdanej – ale przede wszystkim CZARUJĄCEJ. Po trzecie – upiorny był w powieści proces „nawrócenia się” bohaterki. Autorka sugeruje na przemian, że nawrócenie Teodory było prawdziwe, by za chwilę dodawać, że jednak udawane! Myślę, że kiedy tworzy się powieść – autor powinien się zdecydować! W sumie – to obiektywnie nie wiem – czy Teodora przeżyła prawdziwe nawrócenie. Ciężko w to uwierzyć – ale z drugiej strony wczesna religia chrześcijańska zawsze bardzo działała na kobietki, które pragnęły rozgrzeszenia – niby nowe Marie Magdaleny! A każdy Kościół – zawsze przenikał do władzy świeckiej. Może zatem, rzeczywiście Teodora – niczym szpieg i pokutnica – przez Kościół – wślizgnęła się do pałacu cesarskiego:)! Ale postać "ślicznego" spowiednika Tomasza i jego rozmowa z Teodorą - to przegięcie!! Po czwarte i najgorsze – w powieści – przez ponad połowę książki, w ogóle nie występuje Justynian! Pojawia się dopiero w 28 rozdziale - na 38! Rozumiem, że autorka najpierw chciała przedstawić dzieciństwo bohaterki – ale wtedy nie daje się podtytułu CESARZOWA. W powieści główna bohaterka w ogóle nie jest Cesarzową! Ponadto raziło mnie, że autorka od razu nazywała go Justynianem – chłopak miał na imię PETRUS, a imię Justyniana przyjął po koronacji na cesarza. O portrecie Narsesa - nawet nie wspominam - prychnęłam tylko z zakłopotania!!( Mam także lukę w wiedzy biologicznej - czy dwa eunuchy mogą być kochankami i jak to się odbywa??? - naprawdę nie wiem, a autorka widocznie nie widziała problemu:) Uważam, że autorka strasznie spłyciła relację Teodory i Justyniana i sprowadziła ich związek do umowy biznesowej. Zupełnie tak, jakby wydawało jej się, że ktoś tak potężny jak Justynian – nie mógł zakochać się w kobiecie z nizin społecznych. Czyli nie ma gwałtownej miłości i gwałtownej namiętności! Strasznie nie zgadza się to z moją wizją Teodory i Justyniana – zawsze uważałam, że od momentu, kiedy się spotkali, razem z Belizariuszem i Antoniną – tworzyli niezwykły kwartet! Dwóch przystojnych, bogatych i wpływowych mężczyzn na stanowiskach i dwie piękne, upadłe, namiętne, nie znające umiaru kobietki z nizin:)Ich wspólne zabawy pewnie przeszły wszystko, o czym pisał Prokopiusz!!:) Ale tego nie ma w książce – to moja wizja:)! W książce jest za to ładnie podana, niemal platoniczna przyjaźń bohaterów i partnerstwo!!! - zresztą oparte na kłamstwie głównej bohaterki. Zawsze mi się wydawało – że Justynian miał za nic, to kim była Teodora – z chwilą gdy stała się jego kobietą! Ale pominięcie namiętności i fizyczności ich związku – a zrobienie z tego niemal niezręczności!! jest niemal bluźnierstwem!:) – jakkolwiek dziwnie to brzmi:) Może druga część cyklu będzie lepsza - ale powieść spada na samą końcówkę kolejki!