Jadwiga i Zbigniew Martykowie

To była chyba pierwsza książka religijna, którą przeczytałam jednym tchem. Gdy dostałam ją od mamy jakiś czas przeleżała na półce, ale wreszcie postanowiłam ją przeczytać. Dlaczego? Bo mam na imię Karolina, i chciałam się dowiedzieć więcej o mojej patronce. Książka wyróżnia się tym, że nie jest zbiorem naukowych faktów, czy dokładnym życiorysem błogosławionej, lecz powieścią - z dialogami, opisami zdarzeń i (co było chyba najpiękniejsze) przemyśleniami Karoliny. To, że książka powstała na kanwie wezwań do litanii pokazało, jak trafne są te wszystkie określenia. Bł. Karlina była piękną osobą - piękną w duszy, zawsze posłuszną Bogu i czerpiącą z tego radość. Nie wiem, skąd ona miała tyle siły, pomagała innym, nawet gdy ją o to nie proszono. Była Aniołem Pana na ziemi. Nawet moment jej śmierci był pięknie opisany. Smutny, ale piękny. "Osunęła się na ziemię. Świat odpływał. Przestała cokolwiek odczuwać. Straciła świadomość. A Jezus - jej ukochany, dla którego chciała wszystko poświęcić - wziął ją na ręce i przytulił do swego serca. O tym morderca już nie wiedział." Książka skłaniająca do refleksji o Bogu, a przede wszystkim o naszym życiu. Po przeczytaniu jej naprawdę miałam ochotę być lepszym człowiekiem, tak jak błogosławiona Karolina znajdować radość i siły z Panu Bogu. Polecam wszystkim, nie tylko Karolinom. Ta święta była prawdziwym wzorem do naśladowania. Jestem dumna, że rodzice wybrali mi takie imię, taką patronkę. Miałam prawdziwe szczęście. :)