Ellen Alpsten

„Caryca” była świetna. Tego samego oczekiwałam po kontynuacji, czyli „Córce carycy”. Początek był nawet obiecujący, ale miałam wrażenie, że im dalej w strony tym jest nudniej. Elżbieta Piotrowna Romanowa to córka cara Piotra Wielkiego oraz carycy Katarzyny I (pierwszej kobiety w historii Rosji, która rządziła oficjalnie namaszczona na władcę). Zgodnie z wolą ojca ma zostać żoną króla Francji. Życie jej oraz jej siostry Anny opływa w luksusy. W końcu są córkami cara. Właśnie, ale tylko córkami… One, jako kobiety nie mogą być następczyniami tronu. Ich głównym zadaniem jest dobrze wyjść za mąż i urodzić jak najwięcej synów, aby dynastia Romanowów nigdy nie wymarła. Jednak jedna przepowiednia Leszego (demona lasu) sprawia, że życie Elżbiety nie przebiega tak jakby tego chciała. Po przeczytaniu „Carycy” miałam bardzo negatywne zdanie na temat Elżbiety. Spodziewałam się zupełnie innej postaci niż dostałam. Pierwsze rozczarowanie poczułam, gdy zorientowałam się, że nie został poruszony wątek Wilhelma Monsa, z którym caryca Katarzyna miała romans. Zgodnie z poprzednią częścią Elżbieta była zadurzona w swoim szambelanie, a matka zabrała go z dworu córki i to prawdopodobnie latorośl doniosła ojcu o romansie matki. Ellen Alpsten w „Carycy” zamieściła wiele mówiącą scenę dotyczącą tego tematu, a w swojej najnowszej powieści o tym nie wspomniała. Drugie rozczarowanie to przedstawienie śmierci Piotra Wielkiego. W „Carycy” wyglądała ona zupełnie inaczej i zachowanie Elżbiety było okropne. Była pyszałkowata i pewna siebie. Tu ta scena wyglądała zupełnie inaczej, a na dodatek Elżbieta została przedstawiona, jako kobieta dobra i wrażliwa, co stoi w sprzeczności z tym, co czytaliśmy w „Carycy”. Książka jest dość nudna w większości. Było tylko kilka momentów, gdzie czytałam z zainteresowaniem. Elżbieta moim zdanie nie miała charakteru i polotu. Pewnie na wiele rzeczy nie zwróciłabym uwagi, gdybym nie przypomniała sobie „Carycy”. Cieszę się, że jednak to zrobiłam, bo uważam, że pewne rzeczy powinny się pokrywać skoro obie książki zostały napisane przez jedną autorkę. Bardzo nie lubię takich rozbieżności, bo nie wiem czy autorka zapomniała, co napisała czy zmieniła pewne rzeczy, aby dostosować to do nowej wizji postaci? Ja jestem bardzo mocno rozczarowana tą pozycją. Spodziewałam się fascynującej podróży po Rosji Romanowów z innej perspektywy, a dostałam użalanie się Elżbiety i zapewnienia, że się nie podda w ochronie dziedzictwa ojca – Piotra Wielkiego. Może gdyby książka wybiegała jeszcze w czasy rządzenia Elżbiety, a nie kończyła się na przejęciu władzy byłaby ciekawsza. „Caryca” tak, ale „Córka carycy” już nie. "Cóż za błogosławieństwo dzielić życie z kimś innym: to sprawia, że ciężar staje się lżejszy, a każda radość podwójna." ~ Ellen Alpsten, Córka carycy, Warszawa 2023, s. 375.