John Romer

Lista siedmiu cudów świata starożytnego Filona z Bizancjum to pierwsze zmierzenie się człowieka z własnymi osiągnięciami. Dla późniejszych epok również zostały skompliowane poszczególne listy, ale one już nie są tak znane i popularne jak ta z antyku. Widocznie ta pierwsza ma na dodatek swoją magię. Książka to solenne studium: co należy rozumieć pod tym pojęciem, powstanie listy, jak została ułożona, co sprawiło, że akurat te a nie inne zabytki na liście się znalazły, znaczenie kulturowe i jaki miała wpływ na ludzką wyobraźnię. Znamienne, że sam Filon też miał ambiwalentne nastawienie do tej kompliacji, ponieważ we fragmencie odnoszącym się do babilońskich Wiszących Ogrodów zawarł takie zdania: „ Kiedy człowiek próbuje w słowach wyrazić istotę cudu, opisać jego konstrukcję, gdy rozmyśla nad całością mistrzowskiego dzieła, oglądając je jakby w wyimaginowanym zwierciadle, w wyobraźni jego powstaje niezatarty obraz każdego z tych cudów oddzielnie. A dzieje się tak, gdyż oglądaliśmy już te zdumiewające rzeczy oczyma wyobraźni.(…)tak, że inne budowle, choć równie wspaniałe, nie wywołują takiego podziwu. Piękno ma to do siebie, że promieniejąc blaskiem jak słońce, uniemożliwia dostrzeżenie innych rzeczy”. Jak już jesteśmy przy enigmatycznych Wiszących Ogrodach, to jest to jedyny cud, którego ruin, szczątków, czy jakichkolwiek innych śladów materialnych nie odnaleziono. Rewelacje archeologa R. Koldeweya, który badał ruiny Babilonu zostały już dawno odrzucone, więc można twierdzić, że ten cud tak naprawdę nie istniał, przynajmniej nie w takiej postaci, jak opis w spisie Filona (oczywiście jakieś tam ogrody królewskie były, ale jak w każdym rezydencjalnym babilońskim, asyryjskim czy perskim mieście królewskim). Jest on bardziej imaginacją, tworem bardziej literackim, bazującym na zniekształconych przekazach różnych podań historycznych, legend i mitów.