Publicystyka
13
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2022
2019
2001
Przebudować człowieka. Komunistyczne wysiłki zmiany mentalności. Studia.
23 czytelników 0 opinii
2001
1986
Powiązane treści
Wakacje 1939 Anna Lisiecka 
W powietrzu czuć było wojnę, ale w kurortach czy to nadmorskich czy tych górskich wciąż tetniło życie.
A na ulicach czy deptakach spotkać można było i Nałkowską i Halamę czy Gombrowicza. Pod plaszcykiem pozornego spokoju rozgrywaja już się dramaty.
Autorka podjęła się zadania o ogromnym przekroju i temacie bardzo szerokim. I szczerze mowiąc troche poległa. Owszem praca tu jest ogromna, bo jednocześnie mamy i historie związane z powstawaniem poszczególnych miejsc takich choćby jak Jurata, ale też przewija się też wiele znamienitych postaci. W zwiazku z tym robi się dosć mocny galimatias i czyta sie dosyć ciężko. Za dużo nagromadzone informacji na jedną książkę. Dużym natomiast plusem jest dodanie wielu zdjęć z tamtego okresu, które to rozbijają tekst i troche odciążają.
Wakacje 1939 Anna Lisiecka
Jestem tą książką zdegustowana. Tak, to odpowiednie określenie. Miało być o wakacjach 1939, a jest o miłości Brunona Schulza do Zofii Nałkowskiej i o zawiłym życiu uczuciowym Michała Chromańskiego (jeśli nie wiesz kto to jest, to się dowiesz, tak jak o istnieniu wielu, wielu, wielu innych polskich artystów, polityków i intelektualistów). Są też zdjęcia z mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (tego się właśnie spodziewałam). Ogólnie - groch z kapustą. Ale najbardziej zniesmaczył mnie zachwyt autorki przedwojenną elitą. Nie ma tu miejsca na przeciętnego Polaka, którego w 1939 roku nie było stać na wczasy, za to na zdjęcie prezydenta Mościckiego stojącego obok upolowanego dzika - jak najbardziej! Notabene - zdjęcie zostało wykonane w lutym 1937, ale to tylko dwa i pół roku przed wakacjami 1939, więc nie będę się czepiać. Artyści są tu przedstawieni jak nierzeczywiste postaci żyjące w uproszczonym, pięknym świecie. Przypominałoby to styl podrzędnych kobiecych czasopism, gdyby nie fakt, że Lisiecka pisze stylem rozemocjonowanej nastolatki: luźny, plotkarski ton, nieuzasadnione wielokropki albo wykrzykniki na końcu zdań... Masakra! Nie czytajcie tej książki!
