Steven Phillip Smith

Prawdziwa męska proza, trochę czytałem jak zapis wspomnień autora, nie ma tu oceniania, jest za to chłodny opis zdarzeń. Brakło mi nieco wulgarności języka, choć używane przez żołnierzy słowa na pewno łagodne nie są. Z czym mi się teraz kojarzy wojna w Wietnamie: zabijamy wszystkich, również kobiety i dzieci; codziennie piwo, whisky, narkotyki, nawalamy się aż miło; ciągłe ciupciamy ze śmierdzącymi azjatkami, wszędzie syf, brud i gówno. Nie ma tu miejsca na patriotyczne ideały, walkę za sprawiedliwość, trzeba wykonać swoje, odbębnić, dla rozrywki, z przymusu, obojętne. Na początku śmierć , zabijanie robią na Tobie wrażenie, później popadasz z tym w rutynę, choć sumienie gryzie, więc lepiej je utopić w alkoholu. Na pewno nie taki obraz żołnierza jawi nam się w głowie, u Smitha jest to rozpity prymityw, bez klasy i godności; choć niektórym słowo honor ciąży na sercu i mają duże rozterki moralne. Książka dość trudna w czytaniu, Smith mistrzem słowa i psychologii nie jest, ale jego surowa proza jest ok. Nie byłem zbyt wciągnięty, ale czytało się z pewnym zainteresowaniem. Spodziewałem się jeszcze większej brutalności, opisy śmierci bohaterów były dla mnie mistyczne, jak wizje i zapadły w pamięć.