Alicja Niedźwiecka

Ta książka była tak zaskakująca, że nadal nie wierzę, jak świetnie autorce udało się tak rozegrać całą tę historię! Początkowo "Tydzień z godziną zero" mnie wkurzał: po mieszkaniu biega Arika i Todik, jedenastoletnie bliźniaki, wystawiają jakieś domowe teatrzyki. Ich widzami są mama-aktorka, która zaraz ulatnia nam się na występy w Jugosławii, znerwicowany ojciec-archeolog, który zamyka się ciągle w swojej dziupli przeznaczonej do pracy i apeluje o ciszę, oraz roztrzepana, zwariowana nieco babcia, która wciąż coś gubi, czegoś szuka, gdzieś znika. W tle jest dziadek-marynarz, do którego wszyscy piszą listy, i sąsiad, chłopiec Bobek, który nieustannie znosi jakieś przedmioty lub zwierzęta na przechowanie. Ogólnie wpadamy w niemały rozgardiasz i narracyjny chaos. Nie mogłem się w tym odnaleźć. Pomyślałem sobie: kolejna taka tam książka dla dzieci o życiu zwariowanej rodzinki w PRL. No ale im dalej, tym ciekawiej. Tytuły rozdziałów zaczynają się od cyfry, odliczamy od ośmiu do zera. Autorka fantastycznie buduje napięcie i rozdział po rozdziale wywala na wierzch tajemnice każdego z bohaterów, rozplątuje zawiązane na początku supełki, łączy te nitki w całość, by na koniec nam taką bombę zasunąć, że aż wstrzymałem oddech! Pozornie przeciętna książeczka o perypetiach dzieciaków i ich rodziny przekształca się w opowieść o fundamentalnej wartości, jaką jest rodzina, bezwarunkowa miłość, zaufanie, poświęcenie i oddanie. No i te ilustracje autorstwa Julitty Karwowskiej-Wnuczak - pasują tu idealnie!