Benjamin Flao

Nie będę owijał w bawełnę. “Kililana song” jest super. Komiks od pierwszych stron demonstruje bardzo inteligentną, sprawną narrację. Otwiera się obrazkiem dość tajemniczym i lekko sensacyjnym, potem przechodzi w spokojną, pozbawioną słów sielankę. A zaraz potem dostajemy sekwencję, w której jedenastoletni bohater ucieka przed bratem uliczkami kenijskiego miasteczka, aby uniknąć pójścia do szkoły. Pierwszoosobowa narracja pozwala nam poznać protagonistę, a jednocześnie gonitwa jest świetną okazją do pokazania miejsca akcji. W ten filmowy dość sposób na paru stronach dostajemy zgrabne wprowadzenie w świat i sugestię tego, jak różnorodny to będzie komiks. Już w tych pierwszych sekwencjach nie da się nie zwrócić uwagi na przepiękną stronę wizualną. To komiks prześliczny, doskonale grający kolorem, równie sprawny w dynamicznych i ciasnych scenach jak i w szerokich, spokojnych, malarskich kadrach. Swawolne dziecię spędzające czas na dachach i obserwujące świat dookoła to wdzięczny protagonista i narrator, a sam scenariusz urzekł mnie swoją niespiesznoscią i nieoczywistością. Nie ma tu oczywistej intrygi zmierzającej w oczywistą stronę. Nie da się tu nic przewidzieć, wszystko dzieje się naturalnie, a nie by popychać historie do przodu. Parę wątków w bardzo naturalny sposób, ale stanowczo się przeplata. Jednocześnie wątków i motywów jest tu naprawdę dużo, jest i sensacja, i odrobina mistycyzmu, lokalne legendy, pejzaż kulturowo-religijny, a nawet odrobina ekologii. No i jest tu Majestatyczne Drzewo. To ważne. Ja jestem zachwycony. W drugiej połowie co prawda komiks łapie odrobinę nudy i powtarzalności, ale jest to cena którą gotów jestem zapłacić za tak spektakularny wizualnie i zgrabny narracyjnie komiks. Jestem bardzo na tak. Po więcej zapraszam na IG: @traczytanko