Karolina Jeske

Jak rozmawiać z dziećmi o osobach z niepełnosprawnościami? Przede wszystkim szczerze. Choć brzmi to jak truizm, takie rozmowy są im potrzebne. Kształtowanie dziecięcej empatii jest bowiem tak samo ważne jak nauka czytania, pisania i liczenia. Empatia ma wpływ na tolerancję, a ona jest podstawą właściwego funkcjonowania społeczeństwa inkluzywnego. Tolerancja to także zdolność do empatycznego rozumienia perspektywy innych. A do przedstawiania takiej perspektywy najmłodszym doskonale nadają się książki. I tu propozycja dla wszystkich, którzy chcą wraz z dziećmi poznać perspektywę osób z niepełnosprawnościami: wspaniała książka Sylwii Błach pt. Nie znajdziesz mnie po śladach stóp. Warto sięgnąć po tę książkę z wielu powodów. A jednym z najważniejszych z nich jest fakt, że autorka sama jest osobą z niepełnosprawnością. Któż lepiej nadaje się do opowiadania o życiu z niepełnosprawnością niż osoba, której ten fakt dotyczy bezpośrednio? Tak wiele dyskusji w świecie toczy się bez osób najbardziej zainteresowanych, że czas najwyższy oddać im głos. Ale to niejedyny powód. Drugim równie istotnym jest jej forma i przystępny język. W fabularnej tkance narratorka będąca głosem autorki rozmawia ze swoją małą przyjaciółką o niepełnosprawności i związanych z nią doświadczeniach. Odpowiada na pytania oddające dziecięce zainteresowanie i dociekliwość, dopasowując sposób wypowiedzi do percepcji odbiorcy. Posługuje się czytelną metaforyką i analogiami, które błyskotliwie i trafnie uzmysławiają najmłodszym wszystko, co najważniejsze. Spokojna, zabarwiona szczyptą magii historia jest jednocześnie doskonałą przestrzenią do refleksji. Idealną do tego, by spojrzeć na drugiego człowieka jego oczami. Szczere odpowiedzi na pytania, których wielu dorosłych nie miałoby odwagi zadać, budzą autentyczne poruszenie. A cała opowieść staje się dla nas lekcją. To nie jest historia, która budzi litość czy smutek, bowiem jest w niej miejsce na radość, odwagę i pasję. To książka, która nikomu nie umniejsza, nie budzi litości, ale szacunek wobec doświadczeń i sposobów na budowanie własnego szczęścia mimo przeciwności losu. Książka została przepięknie zilustrowana przez Karolinę Jeske. To wydanie będzie prawdziwą ozdobą biblioteczki i estetycznym doznaniem towarzyszącym literackiej podróży. Spokojna paleta barw wykorzystana na kolejnych stronach, utrzymana w odcieniach sepii przełamywanych odrobiną czerwieni i niebieskiego nadaje całości łagodny i ciepły charakter, a kreślone wyraźną kreską obrazy mają w sobie coś melancholijnego i onirycznego, a jednocześnie nie odejmują autentyzmu poruszanym w tekście zagadnieniom. Rewelacyjna jest to lektura, która nie zabiega ani o współczucie, ani nie wymusza wzruszeń. To szczera, autentyczna historia, która uczy najmłodszych, czym jest życie z niepełnosprawnością i że osobom z niepełnosprawnościami należy się szacunek. Pokazuje, że niepełnosprawność to taka sama cecha jak kolor skóry, włosów czy inne, na które nie mamy wpływu. I że nie decyduje o tym, kim jesteśmy. Mimo odmienności, wszyscy tak samo chcemy być szczęśliwi, choć realizować się możemy na różne sposoby. Ta opowieść ogrzewa jak wiosenne promienie słońca. Jednocześnie pozostaje historią osadzoną w codzienności, w zwyczajnych radościach. Nie ma w niej ani nadmiernego heroizmu, ani przepełnionego rezygnacją pogodzenia się z losem. Jest za to akceptacja i optymizm, które urzekną i trafią do serca nie tylko dzieci, ale i dorosłych. To doskonała książka do czytania w domowym zaciszu, ale też w przedszkolu czy szkole. Zwłaszcza że fabułę uzupełnia zestaw ćwiczeń dla najmłodszych, które pomagają jeszcze lepiej przyswoić i zrozumieć poruszone w opowieści zagadnienia.