Aleksandra Sznajder

Czy do uczuć można się zmusić? Ola i Heath poznają się w niecodziennych okolicznościach. Mężczyzna znajduje dziewczynę we wraku rozbitego samochodu i zabiera ją do swojego domu. Jednak jego zachowanie nie jest wcale podyktowane szlachetnymi pobudkami. Wręcz przeciwnie – zamiast pomóc Oli wrócić do rodziny, więzi ją w przekonaniu, że na zawsze pozostanie ona jego własnością. Dziewczyna nie ma jednak zamiaru pogodzić się z planami Heatha i za wszelką cenę pragnie uwolnić się od porywacza. Ból. Zapach strachu i przerażenia czuć na każdej stronie. Manipulacja. Ofiara, która w końcu akceptuje swój los. Zaczyna myśleć, że tak miało być. Wola walki zostaje stłamszona. Autorka pokazuje nam syndrom sztokholmski od innej strony. To, co dla nas może wydawać się abstrakcją, dla ofiary jest zwykłą rzeczywistością. Historia, która wydarzyła się przypadkowo i zmieniła życie bohaterki w piekło. Heath nie cofnie się przed niczym, aby dostać to, czego chce. Przemocą, gwałtem dostanie wszystko. Słabość jest czymś, co należy zniwelować. Miłość to bezwzględne posłuszeństwo. Historia, która mieści się na 840 stronach nie nudzi. Może było kilka elementów, które były dla mnie zbędne, ale w pewien sposób nadawały historii większej intymności. Nie zawsze rozumiałam zachowania i decyzję bohaterki, która wyszła z piekła i trafiła do nieba – aby łatwo z niego zrezygnować. Ofiara zawsze spojrzy przychylnie na swojego oprawcę i da tyle szans, ile będzie trzeba. Szanse, które mają usprawiedliwić jej wybory. Historia miłości naznaczonej ogromnym bólem i stratą. Ofiary i Kata, który zmienia dla niej całe swoje życie. Po czasem po burzy przychodzi słońce i szczęśliwe zakończenie.