Wojciech Solarz

Wojciech Solarz miał pięć lat, gdy gestapo wtargnęło do jego domu, karząc stawić się jego ojcu w ich siedzibie w Jarosławiu, skąd już nie wrócił. Również miał pięć lat, gdy zobaczył pierwszy samolot niemiecki i gdy wraz z wszystkimi uciekał, aby ukryć się w polu wysokiej kukurydzy. Autor od momentu, w którym w Gackiej Górce pojawili się pierwsi Niemcy, opowiada o wojennych losach, a potem o nowej powojennej Polsce. O powracających z zesłania i obozów koncenracyjnych, o umiejętności przystosowania się do tworzącej się rzeczywistości. O działającym kinie, które dla przyszłego reżysera stało się miłością. Pierwszy teatr, z którym się zetknął, to Teatr Wojska Polskiego. Właśnie tam uczestniczył jako widz w wielu próbach. W 1953 roku, Wojciech Solarz rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim, na wydziale dziennikarstwo. Na pierwszym roku była również, według opinii autora, wyróżniająca się Agnieszka Osiecka, z którą łączyła go prawdziwa przyjaźń i której poświęcił rozdział w swojej książce. Po jakimś czasie razem zostali przyjęci na studia w łódzkiej szkole filmowej, która po części była ich domem. Kilkanaście lat spędził w Studenckim Teatrze Satyrykow w Warszawie. Czytam często autobiografie czy wywiady z ludźmi kina, estrady, jednak ta pozycja mnie za serce nie chwyciła...tak jak pierwsza część była interesująca i była zapowiedzią na ciekawy ciąg dalszy, tak kolejne części w ogóle nie przypadły mi do gustu. Drobiazgowa to mało powiedziane. Reżyser dzieli się bardzo osobiście swoimi relacjami z ludźmi, z którymi zetknął go los. Jednak według mnie robi to tak wnikliwie, że odechciewa się uporczywego nadmiaru. Sam Solarz ma się wrażenie, że jest postacią drugoplanową, niknie na rzecz innych znanych lub mniej znanych, których tak precyzyjnie przedstawia. Spotkani na drodze, czyli o tych, którzy wpłynęli na życie towarzyskie lub zawodowe Wojciecha Solarza. Myślę, że pozycja idealna dla wielbicieli starego kina, gdzie przodowali: Wajda, Munk, Cybulski i reszta środowiska aktorsko-reżyserskiego.