Lindsay McCrae

Spodziewałam się czegoś innego, a okazało się jeszcze lepsze. Myślałam, że książka będzie przede wszystkim o pingwinach. Tymczasem jest to głównie relacja autora z pobytu na Antarktydzie, w której roi się od ptaków, ale też od codzienności życia niemal na samym biegunie. Jest to historia zachwycająca. McCrae jest tak autentyczny, tak prostolinijny, że czytając o jego przeżyciach dzielimy z nim wszystkie jego emocje. Nie sądziłam, że tak bardzo poruszy mnie ta pozycja. Autor wpuszcza nas do swojego intymnego, rodzinnego świata, i dzieli się lękami, radościami. Trzeba to po prostu przeczytać – te wszystkie chwile z pingwinami – zarówno te radosne i te rozdzierające. Czuć niecierpliwość McCrae, gdy zła pogoda nie pozwala od wielu dni wyjść do kolonii pingwinów, jak również czuć jego stres przed wejściem w nową życiową rolę. Nie wiem jak opisać właściwie tę książkę, bo tak mnie oczarowała. Odnosiłam wrażenie, jakbym podczas lektury sama siedziała w antarktycznej bazie Neumayer. Tak się zbliżyłam i do konkretnych pingwinów i do załogi stacji, że przy zmierzaniu do końca książki było mi przeokropnie smutno. Dawno nie zachwyciła i nie wzruszyła mnie tak książka przyrodnicza, a jest wśród tego gatunku niezwykle sporo wyjątkowych dzieł. „Rok wśród pingwinów” po prostu trzeba przeczytać i warto, by sięgnął po nią każdy – nie tylko ktoś zakochany w tych cudownych ptakach.