Seni Glaister

Starszy rolnik z Wielkiej Brytanii prowadzi pełne refleksji rozmowy o końcówce życia i swoich dotychczasowych doświadczeniach. Pan Doubler jakiś czas temu, stracił żonę, co wtrąciło go w ciemną przepaść rozpaczy. Celowo, bądź nie, odtrącił od siebie swoje dzieci. Teraz żyje samotnie na farmie, hodując ziemniaki, a ze stworzenia idealnego gatunku kartofla uczynił swój cel życia. O mężczyznę zaczyna upominać się jego gosposia, która urasta do rangi pierwszej prawdziwej przyjaciółki po długim okresie samotności. Postacie mnożą się, tworząc grupę starszych, bardziej lub mniej sfrustrowanych mieszkańców angielskiej wsi. Bohaterowie prowadzą ze sobą, a głównie z Panem Doublerem, głębokie, prawdziwe, terapeutyczne rozmowy. Poruszane są dość kontrowersyjne tematy, takie jak możliwość nie lubienia własnego dziecka, czy konieczność samostanowienia o sobie, mimo narastającej niepełnosprawności. Jest też dużo jedzenia ciast i picia herbaty, a także gin z tonikiem. Fabuła ograniczona jest do minimum. Wydarzenia płyną powoli, a najważniejsze jest dogłębne przegadanie problemów. Założeniem historii jest, że wszystko można rozwiązać jeśli tylko się spokojnie porozmawia. Z jednej strony podobało mi się takie głębokie i grzeczne pochylenie się nad doświadczeniami życia, ale z drugiej strony z wieloma sformułowanymi wnioskami zupełnie nie mogę się zgodzić. Doubler jawi się jako egoista, a tymczasem prezentuje się go jako skrzywdzonego życiem rozjemcę. Brakuje mi spojrzenia z drugiej strony. Za dużo tutaj dzielenia na czarne i białe. Doceniam próbę prezentacji strony widzenia osób starszych, ale nie podobało mi się ocenianie, czy wyrokowanie, z jednoczesnym przymykaniem oka na własne niedociągnięcia. No po prostu nie.