Zoë Folbigg

Po ostatnio czytanych thrillerach i kryminałach ciężko było mi się przestawić na jakieś obyczajowe romansidło, zwłaszcza, że z tego gatunku czytywałam głównie Sparksa. Już od samego początku nie sympatyzowałam z główną bohaterką (bo jak można uważać spodnie kuloty za eleganckie?),co utrudniało mi czytanie książki. Lubię powieści, w których jakiś bohater przypadnie mi do gustu, bo w myślach go dopinguję, ale w tej książce wszyscy i wszystko mnie niemiłosiernie wkurzało. Styl pisania autorki przypominał mi moje "książki" pisane za dzieciaka do szuflady, a które były tak fatalne, że nie mogłabym ich teraz na trzeźwo czytać. Mnóstwo niepotrzebnych i nieprowadzących do niczego rozmów i sytuacji, jakby autorka po prostu chciała na siłę wyciągnąć objętość książki, bo głupio żeby ta miała 50 stron. Bezsensowne "wyliczane" opisy typu: kto zjadł jaki makaronik, jakimi kremami było przekładane ciasto i które dziecko dostało jaki balon na imprezie urodzinowej. Ani nie ma to wpływu na fabułę, ani nie da się tego spamiętać, ani nie pomaga zwizualizować sobie w głowie tych scen, bo informacji jest po prostu zbyt dużo. Wielu niepotrzebnie stworzonych bohaterów, opisanych oraz przedstawionych z imienia i nazwiska, a którzy nie mają w powieści żadnej funkcji. Dodatkowe, zupełnie zbędne i nieciekawe wątki romantyczne pobocznych bohaterów, które mnie kompletnie nie zainteresowały. Ta książka byłaby dużo ciekawsza gdyby faktycznie miała 50 stron i opowiadała tylko o tym, jak Maya i Mężczyzna z Pociągu widują się w tymże środku transportu. Niemiłosiernie wręcz mi się ta książka dłużyła. Było kilka momentów, kiedy myślałam o głównej bohaterce i jej obiekcie westchnień: "oho, to teraz się pewnie w końcu zapoznają", ale pierwszy rozdział tak spojleruje kolejne wydarzenia, że szybko tą myśl odpuszczałam. Było wiele momentów kiedy wywracałam z zażenowaniem oczami, np. zastosowany znacznik czasowy "kiedy włosy Mai stały się falujące = trzy lata temu". Albo część szafiarska- kiedy autorka opisywała Mayowe outfity. No ale okej, może po prostu nie znam się na modzie, bo jej stylizacje wydawały mi się dobierane po ciemku. Ogólnie ciężko mi się czytało tą książkę, czuję jakby autorka serio chciała po prostu opisać jedno wydarzenie ze swojego życia w książce, więc przyozdobiła je w prawie 400 stron nieciekawych wątków, bohaterów i sytuacji.