Historyk i polityk polski. Przedmiotem jego badań były dzieje Rosji oraz stosunki polsko-rosyjskie. Członek Polskiej Akademii Umiejętności, prezes Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku, członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Opublikował m.in.: - Socyalizm prawniczy (1906) - Sprawa polska w parlamencie frankfurckim 1848 roku (1908) - Réflexions sur le problème Polonais, Lausanne 1916, ss. 91 (1916) - Maurycy Mochnacki (1910) - Epoka Paskiewiczowska. Losy oświaty (1914) - Od białego caratu do czerwonego (tom 1–7, Warszawa 1923–1935, Wyd. Kasy im Mianowskiego),Wyd. owojenne pod red. nauk. Andrzeja Szwarca i Pawła Wieczorkiewicza: t. 1: Epoka mikołajowska, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 1998; t. 2: Geneza maksymalizmu. Dwa Światy, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 1998; t. 3: Lata przełomu. Romanow, Pugaczow czy Pestel, Warszawa 1999; t. 4: Wyzwalanie ludów, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 1999; t .5: Terroryści, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 2000; t. 6: Rządy Aleksandra III. Ku reakcji, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 2000; t. 7: Triumf reakcji, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 2000, Wydawnictwo Naukowe PWN, - The Origin of Modern Russia (1948),wyd. polskie: Od białego do czerwonego caratu z przedmową Oskara Haleckiego, London 1986, Veritas Foundation Publication Centre Od 26 listopada 1917 do 27 lutego 1918 był Prezydentem Ministrów w rządzie powołanym przez Radę Regencyjną. Po raz drugi został premierem 2 października 1918; funkcję sprawował przez tydzień. W okresie II wojny światowej przebywał na uchodźstwie w USA, po zakończeniu wojny pozostał tam prowadząc antykomunistyczną działalność niepodległościową. Zmarł w Nowym Jorku
8,2/10średnia ocena książek autora
48 przeczytało książki autora
314 chce przeczytać książki autora
9fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Piąty tom wielkiego, niedokończonego, dzieła Jana Kucharzewskiego.
Autor poświęca tom takim zagadnieniom jak wojna rosyjsko-turecka 1877-1878, a zwłaszcza praktycznemu zastosowaniu ideologii słowianofilskiej w stosunku do Słowian południowych i wielkiemu rozbratowi między teorią, a praktyką.
Kolejną kwestią poruszaną w dziele jest ewolucja antycarskich partii. Na skutek rozczarowania co do możliwości wywołania buntu ludowego (zastanawiające jest to ile czasu to zajęło i ile porażek ponieśli zanim stało się oczywiste, że ten wyśniony lud istnieje tylko i wyłącznie w ich zmyślonej projekcji),opisuje Kucharzewski proces zmiany podstawowych założeń ideologicznych w wyniku których zaczynają akceptować przyznanie Rosji konstytucji i istnienia parlamentu jako etapu pośredniego między obaleniem caratu, a krajem wiecznej i doczesnej szczęśliwości.
Również kres panowania Aleksandra II znajduje się na łamach pracy. Gorzki to opis bowiem śmierć nastąpiła w chwili gdy gotowały się daleko idące zmiany ustrojowe i śmierć Cara przerwała je gwałtownie, a jej następstwa były inne niż wyobrażali to sobie zamachowcy (po raz kolejny rzuca się w oczy oderwanie samozwańczych wybawicieli Rosji od swego narodu i praw nim rządzących - zamiast wolności przygotowani coś wręcz innego). Tym samym tom ten stanowi swoiste podsumowanie panowania Aleksandra II. Władcy który podjął próbę reformy zmurszałego gmachu, ale z przyczyn częściowo niezależnych od siebie nie ukończył.
Czwarty tom monumentalnego cyklu Jana Kucharzewskiego. Autor dużo miejsca poświęca działalności ,,słynnego'' Murawjowa Wieszatiela na terenie Litwy podczas powstania styczniowego i jego oceny przez tzw. oświeconą część narodu rosyjskiego. Niesamowicie aktualne są podobieństwa z dzisiejszą dobą. Oto polskie powstanie konsoliduje, fakt że na krótko, całe społeczeństwo wokół tronu. Znikają gdzieś ideały liberalne i rewolucyjne, pozostaje ruski nacjonalizm i szowinizm. A bohaterem tego okrutny tyran.
Kolejnym poruszanym w książce problemem jest podejście ówczesnych elit do problemów tzw. Kraju Zachodniego (Ziem zabranych Rzeczpospolitej w trzech rozbiorach). Elit które jak ognia boją się jakichkolwiek ruchów mogących wywołać społeczne niepokoje, a które gotowe są działać na ziemiach zabranych w interesie haseł rewolucyjnych w imię walki z polskością.
Również kolejne reformy Aleksandra II są przedmiotem studium. Reformy które są połowiczne i, jak zauważa autor, stoją w sprzeczności z utrzymywanym samodzierżawiem.
Na koniec Kucharzewski przygląda się działalności i myśli rewolucjonistów rosyjskich takim jak Bakunin czy Nieczajew. Dostrzega tu analogie z rozwiązaniami jakie zostaną urzeczywistnione w Rosji po 1917 r. Piewcy wolności, socjalizmu i zniesienia prywatnej własności jako prorocy tyranii.
Kolejny wartościowy tom by lepiej zrozumieć ruską duszę.