Danielle Steel

Obrazująca ludzką wytrwałość w świecie naznaczonym pożogą wojennej zawieruchy. Eksponująca moc rodzinnych relacji, które stają się impulsem do konfrontacji z bezwzględnym losem. Z delikatnością traktująca o uczuciach, które na nowo trzeba w sobie ożywić. „Daleko od domu” to opowieść obnażająca dramatyczny okres schyłku wojny oraz nastającej po niej rzeczywistości, w której ból straty, lęk niepewności i nieśmiało tląca się nadzieja na odmianę życia wirują w duszy niczym para w chaotycznym tańcu. Nie sposób zaprzeczyć, że to odsłona dotykająca strun wrażliwości, jednak w obliczu komfortowej narracji i otulającego wydźwięku całkiem przyjemna w odbiorze. Danielle Steel nie sili się bowiem na nadmierny tragizm, z przekonującą naturalnością portretuje kolejne implikacje wojny, ale przy tym wyraziście podkreśla hart ludzkiego ducha, wciąż tkwiące w sercach życzliwość oraz wsparcie, a przede wszystkim oddanie bliskim osobom, które staje się fundamentem dalszej egzystencji. Tłem swojej historii czyni okupowaną Francję, która po zakończeniu konfliktu zbrojnego próbuje odbudować zaznane wojenne straty, stanowi zarazem dla wielu swoisty azyl przed powidokami przeszłości i traumatycznymi wspomnieniami, a także szansę na stworzenie wolnej od zła teraźniejszości. Danielle Steel na kartach tego tytułu dokonała analizy tożsamości, którą rozdziera pomiędzy niemiecką a francuską narodowość. I zarazem traktuje o moralności człowieka, której wyznacznikiem nie staje się pochodzenie, ale zakorzenione w nim emocje. W świat naznaczony strachem, spowity kurzem zgliszczy i rozdzierających pożegnań tchnęła uczucia kruche, niepewne i nieśmiałe – z trwałej, solidnej przyjaźni niespiesznie zmierzające ku więzi cenniejszej niż wszystkie bogactwa, diamenty i markowe ubrania, które kiedyś stanowiły niezachwianą codzienność. To opowieść o odwadze, by sprzeciwić się oprawcy oraz uratować ludzkie istnienia, ale i śmiałym igraniu z niebezpieczeństwem, którego należało się podjąć w walce o przeżycie w zgodzie z własnymi wartościami. O tęsknocie i stracie, o oswajaniu zakotwiczonych pod skórą demonów przeszłości, aż w końcu o poszukiwaniu domu, którego synonimem autorka uczyniła ramiona ukochanych osób oraz własne serce. Przybliżająca widmo wojennego jarzma, które dotyka pojedyncze jednostki, przeszywa cierpieniem ludność cywilną, odbiera bezpowrotnie poczucie bezpieczeństwa, zanurza w bezradności i paraliżuje obawą o dalszy los. To nie tylko obyczajowa powieść miłosna z rozbudowanym kontekstem historycznym, ale i prozatorskie źródło istotnych wartości, o których zapomina się w czasach otulonych spokojem i stabilnością. Pięknie i wdzięcznie akcentująca bliskość, lojalność i troskę oraz opowiadająca o cierpieniu, które można przekuć w niezachwianą siłę.