Małgorzata Winkler-Pogoda

Powieść Małgorzaty skłania czytelnika to przemyśleń. Pokazana jest relacja córki z ojcem. Jak kłamstwa potrafią poróżnić i zniszczyć piękną relację. Jak zniszczone zaufanie i złość na drugiego popycha nas do działania. Książka porusza trudne relacje rodzinne oraz cały proces pojednania. Odnajdywania prawdy tam gdzie ją zatajono. W powieści poznajemy Olgę, która zrywa kontakt z ojcem po konflikcie. Jednak młoda dziewczyna nie próbuje przebaczyć tylko pozostaje z żalu i dumie. Olga po zerwaniu kontaktu z ojcem skupiła się na rozwijaniu swojej pasji. Odnosi pierwsze sukcesy artystyczne. Wydawać się by mogło, że jest spełniona i szczęśliwa. Próbując uporać się z przeszłością, nie dostrzega tego co jest oczywiste. Niespodziewany telefon Marii wywraca jej do tej pory, wydawać by się mogło poukładane życie. Zmusza Olgę do podróży, podróży w przeszłość do wspomnień, ale również domu rodzinnego. Książka pokazuje jak trudno naprawić zerwane więzi, jak przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość. Pokazuje również, że nie każdy kogo uważamy za przyjaciela i nam pomaga ma do końca czyste intencje. Książka ma charakter bardziej retrospekcyjny, częste powroty do wspomnień z dzieciństwa zmuszają nas do zatrzymania się i przemyśleń. Wielokrotnie czytając książkę łapałam się nad własnymi wspomnieniami i porównywałam je do wspomnień bohaterki. Z lektury wyniosłam jedną dosyć ważną lekcję. Że należy odrzucić złość i targające nami negatywne emocje i ponownie na spokojnie zweryfikować własny osąd, aby mieć szansę naprawić to co się jeszcze da naprawić.