Graham Masterton

Są takie miejsca, które już na pierwszy rzut oka wyglądają źle. Takie, obok których człowiek nie chce nawet przechodzić po zmroku. Właśnie takim miejscem są Noclegi u Marty — obskurny hotel dla ludzi, o których świat najchętniej by zapomniał. Bezdomni, alkoholicy, drobni przestępcy, ludzie połamani przez życie. Gdy jeden z mieszkańców znika bez śladu, a w budynku zaczynają dziać się rzeczy coraz bardziej niepokojące, szybko okazuje się, że to miejsce skrywa coś dużo gorszego niż zwykła ludzka patologia. I powiem tak — to było naprawdę dobre. Krótkie, ale bardzo intensywne. Masterton od pierwszych stron nie bawi się w subtelności. Od razu wrzuca czytelnika w coś mrocznego, brutalnego i po prostu obrzydliwego, ale właśnie za to go lubię. On potrafi pisać tak, że człowiek nie tylko to czyta, ale niemal widzi, słyszy i czuje. A momentami wręcz żałuje, że ma aż tak dobrą wyobraźnię 😂 Tutaj naprawdę czuć ten jego charakterystyczny styl — jest duszno, niepokojąco, lepko i bardzo nieprzyjemnie, ale jednocześnie trudno się od tej historii oderwać. Atmosfera jest gęsta od samego początku, a cały motyw tego miejsca działa naprawdę świetnie. To nie jest horror, który buduje się długo i powoli. Tu od początku wiadomo, że będzie źle. Bardzo podobał mi się też wątek z wampirem, bo został rozegrany naprawdę ciekawie i z pomysłem. Nie było to nijakie ani wtórne, tylko dokładnie takie, jakie powinno być w horrorze Mastertona — mocne, chore i skuteczne. Jedyne, czego mi tutaj naprawdę zabrakło, to… długości. I to chyba najlepszy komplement, jaki można tej książce dać. Bo mimo że momentami było serio bardzo obrzydliwie, to ja po prostu żałuję, że to nie była pełnoprawna, dłuższa powieść. Gdyby autor bardziej rozwinął ten pomysł, bohaterów i cały klimat tego miejsca, to naprawdę mógłby z tego wyjść rasowy, pełnowymiarowy horror, który zamiatałby konkurencję. A tak dostałam coś krótkiego, ale bardzo treściwego. I choć to bardziej literacki strzał niż długa jazda bez trzymanki, to i tak bawiłam się przy tym naprawdę dobrze. Kto zna Mastertona, ten wie, że on potrafi człowieka porządnie przeorać — i tutaj dokładnie to zrobił. Krótko, brutalnie, obrzydliwie i z klimatem. Dla fanów mocnych horrorów — jak najbardziej tak.