Judith Hooper

Czytanie tej powieści było przyjemnością. Niezwykle wciągająca i poruszająca. Główna bohaterka Alicja James to autentyczna postać, a powieść jest inspirowana jej pamiętnikami. Miała ona dwóch znanych braci: pisarza Henryego i psychologa Williama. Jej ojciec również był myślicielem. Alicja pochodziła więc z dobrej rodziny i obracała się w towarzystwie naukowców i wybitnych osobowości. Sama była bardzo inteligentna i uwielbiała czytać. Jednak, ze względu na płeć, te cechy nie były uważane za jej atuty, nie zachęcano jej do ich rozwijania, ówczesna medycyna uważała je wręcz za niekorzystne dla zdrowia kobiety. Alicja nie mogła więc studiować ani publikować. Alicja była safistką- w eteryczny sposób opisana jest jej młodzieńcza miłość do Sary, potem dojrzała Katherine Loring. Bardzo polubiłam Alicję. Utożsamiałam się z nią. Można ją uznać za feministkę. Zastanawiam się czy oby na pewno tak dużo się zmienił w kwestii pozycji kobiet i czy w ogóle walka o równouprawnienie miała sens. Alicję często denerwuje, że kobieta w towarzystwie ma być przede wszystkim miła i ładnie wyglądać, lepiej jednak, by nie wyrażała swojego zdania. No i czy i dziś tak nie jest? Czy nadal nie ceni się bardziej urody i uprzejmości niż intelektu? Minęło prawie 150 lat, a niektóre słowa Alicji mogłabym wypowiedzieć albo już wypowiadałam. Książkę bardzo szybko się czyta. Historia Alicji, intelektualistki i feministki, zmagającej się z tajemniczą chorobą jest bardzo ciekawa. Interesujące jest też ukazanie rozwoju medycyny i psychologii oraz życia w drugiej połowie XIX wieku. Serdecznie polecam.