Natalia Osińska

[Re-read] Na Netflixie ostatnio pojawiła się adaptacja „Fanfiku” pod tym samym tytułem, postanowiłem, więc odświeżyć sobie tę książkę. Pierwszy raz przeczytałem ją parę lat temu i głównie co utkwiło mi w głowie to to, że była „nawet dobra”. Sięgając wtedy po nią, miałem tyle samo lat, co główna osoba bohaterska, bardzo podobne zainteresowania i problemy. Zmienić imię, kolor włosów oraz oczu i mogłoby się wydawać, że to książka o mnie. Bardzo się cieszę, że taka lektura istnieje w polskiej literaturze młodzieżowej. Queerowa reprezentacja, choć nie idealna, to jak najbardziej potrzebna. Książek o poznawaniu samego siebie nigdy za wiele, w szczególności, że każdy z nas jest inni i ma swoje własne doświadczenia, a dzięki Natalii Osińskiej, takie osoby jak ja, mają okazję przeczytać historię, w której odnajdą siebie. Nie potrafię do końca skrytykować tę książkę, ze względu na sentyment i troszkę przymykam oko na niektóre szczegóły, jednak spróbuje się nie ograniczać. Główna postać momentami odrobinę irytuje. Człowiek się zastanawia, czy nastolatkowie naprawdę myślą tak nielogicznie (Tak, mam 22 lata i już odcinam się od bycia nastolatkiem, choć do bycia dorosłym trochę mi brakuje). Mimo to opisy kłębiącej się w środku złości i irytacji, które co jakiś czas wylewają się na ludzi wokół, było dla mnie jak sięganie pamięcią w odległe wspomnienia, o których człowiek wolałby zapomnieć. Krytyce nie może również uciec to, jak Osińska opisuje w książce dziewczyny. Każda z nich wydaje się być jedynie imieniem napisanym na papierze, z krótkim podsumowaniem „stereotypowa kobieta, lubiąca stereotypowo kobiece rzeczy”. Myśle jednak, że jak na debiut literacki książka „nawet dobra” i jeżeli ktoś rozpoczął poszukiwania samego siebie, to może się w niej odnaleźć.