Alvydas Šlepikas

"Wilcze dzieci" to jedna z najsmutniejszych i mniej znanych kart powojennej historii. Terminem tym określano sieroty z Prus Wschodnich, które po 1945 roku błąkały się po lasach, walcząc o przetrwanie. To dzięki książce Alvydasa Šlepikasa "Mam na imię Marytė" mogłam zgłębić ten temat, bo muszę przyznać, że mimo wielu przeczytanych książek historycznych i wojennych nigdy nie spotkałam się z tym terminem w literaturze. Obraz dzieci, które straciły wszystko: rodziców, bezpieczny dom, tożsamość czy nawet język ojczysty jest ogromnie poruszający. Autor w niezwykle sugestywny sposób ukazuję ich walkę o przetrwanie, dojmujący głód, strach ale też niezwykłą determinację, która nie opuszcza bohaterów ani na moment. Powieść skupia się na rodzinie Renate, która na Litwie, na którą trafia w poszukiwaniu jedzenia, przyjmuje imię Marytė. Alvydas Šlepikas nie szczędzi czytelnikowi brutalnych obrazów powojennej rzeczywistości - mrozu, okrucieństwa żołnierzy Armii Czerwonej, wszechobecnej śmierci i zwierzęcego wręcz głodu. W tym ogromie cierpienia i niemocy udaje się jednak przemycić mu iskierki człowieczeństwa jak choćby bezinteresowną pomoc obcych ludzi, którzy mimo trudnej sytuacji starali się pomóc dzieciom. Ta książka, oparta na relacjach świadków tamtych czasów oddaje głos tym, którzy przez dziesięciolecia milczeli o swoim pochodzeniu. Napisana prosto i bez patosu sprawia, że emocje uderzają w czytelnika ze zdwojoną siłą. Lubię taką literaturę, która porusza ale też inspiruje do dalszego zgłębiania wiedzy na temat pewnych zjawisk czy wydarzeń historycznych. "Mam na imię Marytė" to opowieść, która przypomina, że najbardziej dotkniętymi wojną ofiarami zawsze są dzieci. To właśnie najsłabsi cierpią najbardziej i to prawda aktualna po dziś dzień. Zachęcam Was do lektury tej przejmującej książki. Audiobook (czytała Ewa Abart) * wyzwanie czytelnicze na styczeń 2026 - przeczytam książkę z imieniem w tytule