Elle Kennedy

„Bo gdy nie jesteśmy razem, świat wydaje się źle dopasowany” Taylor - nieśmiała studentka edukacji podstawowej oraz Conor - wyluzowany zawodnik drużyny hokeja. Stowarzyszenie Taylor rzuca jej wyzwanie, aby zabrała na imprezie do pokoju przystojnego hokeistę. Celem, który ma uwieść zostaje Conor. Mężczyzna uwielbia wyzwania, więc pomaga jej i razem grają przed innymi dłużej, niż którekolwiek zamierzało. Taylor uwielbia zabawę, ale nie fascynują ją nielegalne substancje i ogromne upojenie alkoholowe. Chciała rozkwitnąć w collage’u i przestać być „brzydkim kaczątkiem.” Conor bardzo często bywa na imprezach, zna swoją wartość, a najseksowniejszy chłopak na drugim roku to jego status społeczny. Chciałby odnaleźć kobietę, która będzie chciała naprawdę go poznać, a on poczuje się przy niej wyjątkowo. Przez to, jak wyglądało jego dzieciństwo, Conor często patrzy w przyszłość bez żadnej nadziei. Nawet specjalizację na studiach wybrał, ponieważ nie wiedział, co jest tak naprawdę jego marzeniem. Bardzo często czuje się nie na miejscu i jakby nigdy nie mógł należeć do wyższych swer. To niewiele się różni od uczuć Taylor, tylko z kompletnie innych powodów. Pomimo, iż jej mama zawsze pozwalała jej być, kim chce, ona ma największy problem z akceptacją siebie i swojego ciała. Nie potrafi zrozumieć, jak piękna jest i na zewnątrz i wewnątrz. Podoba mi się, że Conor uwielbiał jej ciało i próbował jej pokazać, jaka jest seksowna i atrakcyjna. To było straszne, jak Conor był traktowany przez niektóre kobiety. Okej, uwielbiał jednorazowe numerki i to w sporej ilości, ale każdy ma prawo robić, co chce, jeśli nie robi tym nikomu krzywdy. A kobiety widziały w nim zdobycz i ciacho, którym mogą się pochwalić przed innymi. Cieszę się, jak odmienna w tym wszystkim była Taylor. Może częściowo wynikało to z jej niepewności, ale ona od razu zauważyła w nim coś więcej. Obydwoje w swoim towarzystwie mogli być po prostu sobą. Chociaż czasami było mi przykro, jak Taylor traktowała Conora przez swój brak pewności siebie. Ich relacja zaczyna kiełkować najszybciej w stosunku do poprzednich tomów i ogólnie nie przeszkadza to, ale tempo całej historii jest jakieś nierówne i momentami nudziłam się. Bardzo podobał mi się wątek trenera Conora - Chada oraz Iris - mamy Taylor. Aż nawet żałuję, że nie ma o nich osobnej książki. Brenna, jako jego córka idealnie podjudzała ich sytuację. Uważam jednak, że ponownie przez swoje kompleksy, Taylor nie była fair w stosunku do swojej mamy. Choć nie czułam chemii między bohaterami, ich historia bardzo mnie zaintrygowała. Przeszłość Conora zaskakuje i choć po kilku wybojach, naprawdę zrozumiał, że nie jest już tym nastolatkiem, a jego wartość określa teraźniejszość i odwaga w przyznaniu się do winy. Cieszę się, że Taylor mu w tym pomogła, ale też sama uświadomiła sobie, że dla siebie, Conora i innych jest wystarczająca. Jedno głupie wyzwanie Taylor doprowadziło do głębokich uczuć między nią, a Conorem. ig: hidrancebookland