Kowalska. Ta od Dąbrowskiej

Anna Kowalska przewidziała swoje losy jako pisarki po swojej śmierci. Została zapomniana. Maria Dąbrowska nie. Muszę przyznać, że pierwszy raz usłyszałam o Annie Kowalskiej, gdy natrafiłam na tę książkę. Coś tam kiedyś mi się obiło o uszy, że Dąbrowska była w związku z kobietą, ale nazwiska nie mogłam skojarzyć, a tym bardziej tego, kim była. A tu taka historia! I cóż to za interesująca postać! I te skomplikowane relacje z mężem, z Dąbrowską, z córką Tulą, która przyszła na świat, gdy Kowalska miała 43 lata(!),i która wywróciła relację między kochankami do góry nogami. Wszystko to uwiecznione w listach i wspomnieniach. Naprawdę niesamowita historia, warta poznania.

Anna Kowalska przewidziała swoje losy jako pisarki po swojej śmierci. Została zapomniana. Maria Dąbrowska nie. Muszę przyznać, że pierwszy raz usłyszałam o Annie Kowalskiej, gdy natrafiłam na tę książkę. Coś tam kiedyś mi się obiło o uszy, że Dąbrowska była w związku z kobietą, ale nazwiska nie mogłam skojarzyć, a tym bardziej tego, kim była. A tu taka historia! I cóż to za...

Praktycznie nieznana pisarka, wielka miłość Marii Dąbrowskiej.

Praktycznie nieznana pisarka, wielka miłość Marii Dąbrowskiej.

Tytuł książki brzmi trochę jak etykieta, przypis do biografii Marii Dąbrowskiej. I z tym cieniem próbuje autorka walczyć. Biografia Anny Kowalskiej to próba przywrócenia jej podmiotowości, wyjęcia poza nawias relacji z autorką “Nocy i Dni” i przedstawienia jako kogoś, kim była: pisarką, intelektualistką, kobietą o skomplikowanej emocjonalności.

Dzięki temu ta książka jest o niewidzialności, wyjściu z cienia; o tym jak talent, praca jednej osoby może być podporządkowana biografii kogoś innego (męża, z którym współtworzy wiele tekstów, czy partnerki). Chwedorczuk pokazuje jaką cenę psychiczną, emocjonalną, twórczą płaci Kowalska.

Siłą tej książki jest materiał źródłowy - listy, dzienniki, zapiski, z których wyłania się pulsująca emocjami relacja dwóch osób; pełna czułości, zazdrości, zależności, walki o autonomię. Autorka nie idealizuje bohaterek, nie wygładza ostrych krawędzi, pokazuje, jak miłość może być jednocześnie polem bitwy i schronieniem.

Warto przeczytać tą książkę, nie tylko jako portret zapomnianej pisarki, ale też jako opowieść o relacjach międzyludzkich, o zależnościach, złożoności związków wbrew warunkom zewnętrznym, oczekiwaniom, odwadze, pragmatyczności.

Tytuł książki brzmi trochę jak etykieta, przypis do biografii Marii Dąbrowskiej. I z tym cieniem próbuje autorka walczyć. Biografia Anny Kowalskiej to próba przywrócenia jej podmiotowości, wyjęcia poza nawias relacji z autorką “Nocy i Dni” i przedstawienia jako kogoś, kim była: pisarką, intelektualistką, kobietą o skomplikowanej emocjonalności.

Dzięki temu ta książka jest...

Dobrze, że powstała ta książka. O uczuciach dramatycznych i niełatwych. Dwie silne osobowości, pisarki, kochanki.
Anna, wychowana przez kostyczne ciotki miała niedosyt czułości.
Dzienniki i listy (dokładnie 2400 listów) stanowią świadectwo tej trudnej miłości. Raniły swoich mężów, ale również siebie nawzajem.
Tęskniły rozpaczliwie, listy, które wymieniały przepełnione są niezwykle żarliwymi emocjami a jednocześnie nie potrafiły razem żyć. Anna pisała: "Spotkały się dwie samotności". Maria Dąbrowska była zaborcza i chwilami bezwzględna w swojej miłości.
Anna Kowalska zdawała sobie sprawę, że żyje w cieniu pisarskiego blasku Dąbrowskiej. „Ona [Maryjka] kiedyś urośnie. Ona będzie wielka - ja będę tą, która była jej przyjaciółką. Ale nikt się nie domyśli, ile jest ze mnie we wszystkim, co teraz pisze. Tak dawniej we dworach, gdy latem przysłano róże cięte, wbijano łodygę w ogórek, aby róża się dobrze trzymała. Ja jestem tym ogórkiem".

Dobrze, że powstała ta książka. O uczuciach dramatycznych i niełatwych. Dwie silne osobowości, pisarki, kochanki.
Anna, wychowana przez kostyczne ciotki miała niedosyt czułości.
Dzienniki i listy (dokładnie 2400 listów) stanowią świadectwo tej trudnej miłości. Raniły swoich mężów, ale również siebie nawzajem.
Tęskniły rozpaczliwie, listy, które wymieniały przepełnione są...

Zapomniałam zrecenzować kiedy czytałam, przypomniałam sobie o tej książce dopiero teraz, w trakcie lektury "Dzienników" Dąbrowskiej. Rozumiem zabieg autorki/wydawcy - nikt nie kupiłby książki o jakiejś tam zapomnianej, niezbyt nawet za życia popularnej pisarce bez podkreślenia, że to TA kobieta, z którą była w związku autorka "Nocy I dni". Smutne, że tylko w tym kontekście jest postrzegana.

Nie mniej smutne, że w biografii Dąbrowskiej ten związek jest wybijany na pierwszy plan, a nie miłość do męża Mariana i ogromna rozpacz po jego śmierci, tak poruszająca czytelnika jej dzienników. Życie uczuciowe pisarki jest przez to strywializowane i spłaszczone, skoncentrowane na związku z Kowalską.

A Kowalska cóż, była nietuzinkową kobietą, ale nie oszukujmy się, to nie byłby temat na książkę, gdyby nie związek z Dąbrowską, trudny zresztą, momentami toksyczny. Jeśli to była miłość, to chyba głównie w listach i na odległość, w realnym życiu nie bardzo ten układ sie sprawdzał. Kowalska latami żyła, wraz ze swoją córką, na koszt Dąbrowskiej, którą na stare lata wyrugowała do Komorowa. Maria była tam bardzo samotna i nieszczęśliwą, marzyła o powrocie do stolicy (do SWOJEGO, przypomnę, mieszkania),ale tam panoszyła się Kowalska. Obrzydliwe babsko - ale o tym w tej wybielającej jej książce ani słowa, trzeba przeczytać dzienniki Marii Dąbrowskiej.

Pamiętam, że po lekturze tej biografii szukałam w bibliotekach książek Kowalskiej, gdzieś tam były zaczytane niewznawiane, ale ostatecznie do dziś niczego jej pióra nie przeczytałam. I raczej nie mam już na to ochoty.

Dość dobrze się czyta tę próbę wydobycia Kowalskiej z niepamięci i z tła, acz nie jest to uczciwe przedstawienie tej antypatycznej postaci. Pierwotnie oceniłam na 5, ale z powodu nieudolnej próby wybielania obniżam: 4/10

Zapomniałam zrecenzować kiedy czytałam, przypomniałam sobie o tej książce dopiero teraz, w trakcie lektury "Dzienników" Dąbrowskiej. Rozumiem zabieg autorki/wydawcy - nikt nie kupiłby książki o jakiejś tam zapomnianej, niezbyt nawet za życia popularnej pisarce bez podkreślenia, że to TA kobieta, z którą była w związku autorka "Nocy I dni". Smutne, że tylko w tym kontekście...

Książka podobała mi się do Powstania Warszawskiego a potem co raz mniej. Przypuszczam, że to z powodu mniejszego zainteresowania bohaterami a większym tła historycznego w jakim żyli i pracowali. Dowiedziałam się jak ludzie próbowali uciec od wojny i udawali się w tym celu do Lwowa. Jak próbowali przedostać się przez zieloną granicę do Warszawy itp. W kontekście wojny za naszą wschodnią granicą i przewidywanym niebezpieczeństwom grożącym Polsce w przyszłości, takie lektury nabierają innego "smaku". Książka łamie też trochę stereotypów. Okazuje się, że ludzie przed wojną też żyli w nietypowych związkach. Tutaj mamy czworokąt. Obie bohaterki pomimo miłości nie potrafiły mieszkać razem. Ich męscy partnerzy i obowiązki wobec nich wygrywały z uczuciem. Dąbrowska nie chciała zaakceptować dziecka Anny a nawet życzyła mu śmierci.

Książka podobała mi się do Powstania Warszawskiego a potem co raz mniej. Przypuszczam, że to z powodu mniejszego zainteresowania bohaterami a większym tła historycznego w jakim żyli i pracowali. Dowiedziałam się jak ludzie próbowali uciec od wojny i udawali się w tym celu do Lwowa. Jak próbowali przedostać się przez zieloną granicę do Warszawy itp. W kontekście wojny za...

Biograficzna opowieść o Annie Kowalskiej – pisarce, tłumaczce, partnerce Marii Dąbrowskiej, a zarazem postaci zupełnie zapomnianej. Chutnik przywraca jej głos i podmiotowość, pokazując życie kobiety rozdartej między miłością, twórczością a społecznymi normami. To także opowieść o Polsce międzywojennej i powojennej z kobiecej perspektywy. Pięknie napisana, ważna książka. Dla tych, którzy cenią biografie i herstorie.

Biograficzna opowieść o Annie Kowalskiej – pisarce, tłumaczce, partnerce Marii Dąbrowskiej, a zarazem postaci zupełnie zapomnianej. Chutnik przywraca jej głos i podmiotowość, pokazując życie kobiety rozdartej między miłością, twórczością a społecznymi normami. To także opowieść o Polsce międzywojennej i powojennej z kobiecej perspektywy. Pięknie napisana, ważna książka. Dla...

https://www.instagram.com/p/CMwaoB_hFZ8/

Jaka to była świetna książka. Biografia, a czytało mi się ją jak najbardziej wciągającą powieść.

Anna Kowalska już od najmłodszych lat była postacią nietuzinkową.

Stanowcza, niezależna, niedająca sobie w kaszę dmuchać, dociekliwa, mówiła, to co myślała, zawsze z ciętą ripostą, porcją złośliwości i ironii - zdycydowanie nie aprobowano tych cech u dziewczynek z początków XX wieku.

Co ciekawe, pomimo silnego charakteru, żyła w cieniu najpierw męża, później Dąbrowskiej. Relacje romantyczne, które Kowalska zawierała, były długoletnie i silne, ale jednocześnie trudne, burzliwe i nie do końca zdrowe, szczególnie z autorką "Nocy i dni".

Na pierwszym planie wszystko to, co powyżej, a w tle literacki światek, Lwów, I i II wojna światowa, Warszawa i odradzający się Wrocław, narodziny komunizmu w Polsce.

Najsmutniejsze dla mnie jest to, że Anna Kowalska jest autorką 25 (8 napisała razem z mężem) książek, a często pierwsza data wydania jest ostatnią. Kobieta, która "urodziła się pisarką", żyła, żeby tworzyć, stała się zapomniana. Wspomina się tylko o niej przez pryzmat jej związków.

Chcę ocalić twórczość Kowalskiej od zapomnienia. Sprawdzę w bibliotece i w antykwariatach, może uda mi się dostać, jakąś jej książkę. Nawet jeśli mi się nie spodoba, to będę wiedzieć, że Anna Kowalska i jej dzieła istnieją.

https://www.instagram.com/p/CMwaoB_hFZ8/

Jaka to była świetna książka. Biografia, a czytało mi się ją jak najbardziej wciągającą powieść.

Anna Kowalska już od najmłodszych lat była postacią nietuzinkową.

Stanowcza, niezależna, niedająca sobie w kaszę dmuchać, dociekliwa, mówiła, to co myślała, zawsze z ciętą ripostą, porcją złośliwości i ironii - zdycydowanie nie...

Ależ opowieść! Dwie niezwykłe kobiety, pisarki i korespondencja o uczuciu, które pojawiło się w trudnych czasach, i które chyba je przerosło. Ileż siły w nich było, by mimo życia codziennego w swoich związkach małżeńskich pamiętać o tej drugiej, wspierać i kochać prawdziwie, jak tylko czas i okoliczności na to pozwalały. Piękne Kobiety!

Ależ opowieść! Dwie niezwykłe kobiety, pisarki i korespondencja o uczuciu, które pojawiło się w trudnych czasach, i które chyba je przerosło. Ileż siły w nich było, by mimo życia codziennego w swoich związkach małżeńskich pamiętać o tej drugiej, wspierać i kochać prawdziwie, jak tylko czas i okoliczności na to pozwalały. Piękne Kobiety!

Opowieść o miłości dwóch znanych pisarek, na kanwie dość dobrze zbadanej korespondencji między kobietami. W tle środowisko literacko-naukowe Lwowa, Warszawy i Wrocławia. Książka ładnie i starannie wydana, kilka ciekawych fotek.

Opowieść o miłości dwóch znanych pisarek, na kanwie dość dobrze zbadanej korespondencji między kobietami. W tle środowisko literacko-naukowe Lwowa, Warszawy i Wrocławia. Książka ładnie i starannie wydana, kilka ciekawych fotek.