Proroctwo

Książka świetna. Jedyny minus to lektor. Miałam duży problem żeby wysłuchać audiobooka do końca.

Książka świetna. Jedyny minus to lektor. Miałam duży problem żeby wysłuchać audiobooka do końca.

Zdecydowanie "Odwyk" bardziej mi się spodobał. W tej części miałem wrażenie, że wdarł sie niepotrzebny chaos, jakby na siłę autor starał się coś opowiedzieć. Dodatkowo przez lektora (oczywiście z wielkim szacunkiem dla pana Rocha Siemianowskiego) strasznie mnie ta książka umęczyła. Oczywiście lektor nie ma wpływu na wystawioną przeze mnie ocene tej książki.

Zdecydowanie "Odwyk" bardziej mi się spodobał. W tej części miałem wrażenie, że wdarł sie niepotrzebny chaos, jakby na siłę autor starał się coś opowiedzieć. Dodatkowo przez lektora (oczywiście z wielkim szacunkiem dla pana Rocha Siemianowskiego) strasznie mnie ta książka umęczyła. Oczywiście lektor nie ma wpływu na wystawioną przeze mnie ocene tej książki.

Komisarzom Piotrowi Krzyskiemu i Łukaszowi Majskiemu należy się porządny odpoczynek, zdecydowało szefostwo. Zwłaszcza źe Majski nadal porusza się o kulach, a ciężarna partnerka Krzyskiego, Marta, cierpi na depresję, do czego przyczynia się niepewność, kto jest ojcem dziecka - Piotr czy zwyrodnialec zwany alkoholowym mordercą. Z kolei sam Krzyski zmaga się, w tajemnicy, z konsekwencjami pijanego seksu z posterunkową Kamilą Podolską. W każdym razie wydaje się, że wszystkim przyda się urlop w pięknych okolicach u podnóża Ślęży, w ośrodku Raj należącym, jak się okazało, do Krystyny Wojak, psycholożki zatrudnionej w łódzkiej policji.

Jednak nadzieja na spokój i dojście do siebie po trudnych przejściach szybko zostaje rozwiana, gdy łódzcy goście trafiają na pierwsze zwłoki … prokuratora Marcela Wojaka, syna Krystyny. Towarzyszący im lokalni funkcjonariusze nie za bardzo rokują, że uda im się rozwiązać zagadkę morderstwa. Ich bezradność i brak doświadczenia narastają w miarę odkrywania kolejnych ofiar śmiertelnych, znanych w okolicy osób, wszystkich w przedziwny sposób okaleczonych, naznaczonych wymyślnymi symbolami, z odwróconym pentagramem na czele. Zaczyna dominować przekonanie, źe oto spełnia się diabelskie proroctwo ciążące nad Ślężą. Coraz częściej wymieniana jest w tym kontekście postać niejakiego Uriana Barkasa, współczesnego wcielenia Szatana.

Krzyski i Majski, teraz już pełną parą zaangażowani w śledztwo, uczestniczą w wyścigu z czasem. Muszą odkryć tajemnice zbrodni pod Ślężą, zanim diabelskie proroctwo dosięgnie ich samych i … ich kobiet.

Uff, nagromadzenie morderstw, wyrafinowanych tortur i diabelskich podtekstów przerosło, moim zdaniem, granice dobrego smaku. O dziwo, nietypowe rozłożenie akcentów w interpretacji audio przez Rocha Siemianowskiego, nadające powieści aurę okrutnej baśni, pozwoliło mi jakoś dotrwać do końca. Ale marginalizowanie w „Proroctwie” wątku zbiorowej, zorganizowanej przestępczości, wobec dominujących motywów indywidualnej psychopatii, to stanowczo nie jest moja bajka. I na tym chyba zakończę moją znajomość z książkami Adama Widerskiego.

Komisarzom Piotrowi Krzyskiemu i Łukaszowi Majskiemu należy się porządny odpoczynek, zdecydowało szefostwo. Zwłaszcza źe Majski nadal porusza się o kulach, a ciężarna partnerka Krzyskiego, Marta, cierpi na depresję, do czego przyczynia się niepewność, kto jest ojcem dziecka - Piotr czy zwyrodnialec zwany alkoholowym mordercą. Z kolei sam Krzyski zmaga się, w tajemnicy, z...

Książka „Proroctwo” autorstwa Adama Widerskiego była dla mnie dość interesującą, ale jednocześnie nierówną lekturą. Sam pomysł na fabułę wydał mi się ciekawy, ponieważ historia opiera się na tajemnicy i próbie odkrycia znaczenia tytułowego proroctwa. Już na początku pojawia się kilka wątków, które mogą zaciekawić czytelnika.

Podczas czytania zauważyłam, że autor stara się stopniowo budować napięcie i wprowadzać nowe informacje, które mają prowadzić do rozwiązania całej zagadki. Niektóre momenty były naprawdę interesujące i sprawiały, że chciałam dowiedzieć się więcej. Z drugiej strony zdarzały się również fragmenty, które wydawały mi się trochę wolniejsze i przez to czytało mi się je mniej dynamicznie.

Bohaterowie byli przedstawieni w dość ciekawy sposób, jednak nie zawsze potrafiłam się z nimi w pełni utożsamić. Czasami miałam wrażenie, że ich decyzje są dość przewidywalne. Mimo to chciałam poznać zakończenie historii i dowiedzieć się, jak autor połączy wszystkie wątki.

Podsumowując, książka była dla mnie raczej przeciętna. Miała interesujący pomysł na fabułę i kilka ciekawych momentów, jednak nie wszystkie elementy w pełni mnie przekonały. Myślę, że może spodobać się osobom, które lubią historie z tajemnicą i elementami sensacji.

Książka „Proroctwo” autorstwa Adama Widerskiego była dla mnie dość interesującą, ale jednocześnie nierówną lekturą. Sam pomysł na fabułę wydał mi się ciekawy, ponieważ historia opiera się na tajemnicy i próbie odkrycia znaczenia tytułowego proroctwa. Już na początku pojawia się kilka wątków, które mogą zaciekawić czytelnika.

Podczas czytania zauważyłam, że autor stara się...

Ponoć dowolne dwie osoby na Ziemi dzieli maksymalnie sześciu pośredników (6 uścisków dłoni). Mam więc nadzieję, że dotrę tym wpisem do Pana Siemianowskiego.
Drogi Panie Rochu, proszę nie mieć mi za złe szczerości i niech Pan więcej nie czyta książek. Na głos. Za pieniądze. A w każdym razie niech Pan nie czyta książek dla dorosłych. Maluchom pewnie podobałoby się przesadne akcentowanie poszczególnych słów, nawet jeśli wypaczałoby to sens zdania.

Ponoć dowolne dwie osoby na Ziemi dzieli maksymalnie sześciu pośredników (6 uścisków dłoni). Mam więc nadzieję, że dotrę tym wpisem do Pana Siemianowskiego.
Drogi Panie Rochu, proszę nie mieć mi za złe szczerości i niech Pan więcej nie czyta książek. Na głos. Za pieniądze. A w każdym razie niech Pan nie czyta książek dla dorosłych. Maluchom pewnie podobałoby się przesadne...

Warta przeczytania

Warta przeczytania

Dla mnie odkrycie roku, nie tyle co ta pozycja, ale Autor i jego "Trylogia" o Łodzi. Czytałem oczywiście nie po kolei ;) Najpierw Odwyk, potem Rewers i na końcu to. Najlepsze wrażenie zrobił na mnie Rewers, najmniejsze Proroctwo. Proroctwo najsłabiej oceniam pewnie dlatego że jestem po lekturze 1 i 3 części a tam była tylko Łódź. Stwierdzam że autor najlepiej odnajduje się pisząc o Łodzi i o to go po cichu proszę ;) Nie mniej jednak Proroctwo jest bardzo ważne w całości. Wszystkie trzy części bez względu na to która lepsza a która gorsza razem tworzą fajną opowieść, takie nasze łódzkie universum :P

Dla mnie odkrycie roku, nie tyle co ta pozycja, ale Autor i jego "Trylogia" o Łodzi. Czytałem oczywiście nie po kolei ;) Najpierw Odwyk, potem Rewers i na końcu to. Najlepsze wrażenie zrobił na mnie Rewers, najmniejsze Proroctwo. Proroctwo najsłabiej oceniam pewnie dlatego że jestem po lekturze 1 i 3 części a tam była tylko Łódź. Stwierdzam że autor najlepiej odnajduje się...

Satanizm, zabobony, sceny gwałtów, brak logiki, słabe zakończenie. Aż tak źle? Nie, jest gorzej: żenujący styl narracji, płytkie dialogi, kompletnie nielogiczne motywy postępowania postaci, odklejki nie pasujące nawet do fantastyki; z tym Gromem korzystającym z usług prostytutek od mafii przemytników żywego towaru i chorym umysłowo człowiekiem, żyjącym 25 lat w lesie na Ślęży to gruba przesada. Końcówkę pobieżnie przeczytałem. Aż wstyd się przyznać, że się ten gniot przeczytało...

Satanizm, zabobony, sceny gwałtów, brak logiki, słabe zakończenie. Aż tak źle? Nie, jest gorzej: żenujący styl narracji, płytkie dialogi, kompletnie nielogiczne motywy postępowania postaci, odklejki nie pasujące nawet do fantastyki; z tym Gromem korzystającym z usług prostytutek od mafii przemytników żywego towaru i chorym umysłowo człowiekiem, żyjącym 25 lat w lesie na...

Zapewne za sprawą lektora, nie mogłem się doczekać końca tej książki...

Zapewne za sprawą lektora, nie mogłem się doczekać końca tej książki...

"Odwyk" podobał mi się bardziej. Można przeczytać ale bez zachwytu.

"Odwyk" podobał mi się bardziej. Można przeczytać ale bez zachwytu.