Uczta dla wron. Cienie śmierci

Spodziewałam się po czwartym tomie ogromnego spadku formy, a wcale go nie odczułam...
Owszem, niektórych bohaterów nie ma, w tym takich, których ja też bardzo polubiłam (Tyrion, Daenerys),tylko, że taki właśnie był zamysł autora... Oni wrócą w tomie piątym!
Pojawia się wiele nowych postaci i też nie jestem największą fanką rozdziałów o Greyjoyach, za to nadal jest perspektywa Sansy, Aryi, Lannisterów, nadal są spiski, ciekawi bohaterowie, czyli wszystko to, za co pokochałam Pieśń lodu i ognia.
Może się za bardzo nastawiłam, że będzie słabo.
A może po prostu już tak bardzo się wciągnęłam w uniwersum, że nie umiem na nie patrzeć zbytnio krytycznie.
Wiem jedno, "Pieśń lodu i ognia" wyrasta na moją ulubioną serię fantasy obok Wiedźmina.

Spodziewałam się po czwartym tomie ogromnego spadku formy, a wcale go nie odczułam...
Owszem, niektórych bohaterów nie ma, w tym takich, których ja też bardzo polubiłam (Tyrion, Daenerys),tylko, że taki właśnie był zamysł autora... Oni wrócą w tomie piątym!
Pojawia się wiele nowych postaci i też nie jestem największą fanką rozdziałów o Greyjoyach, za to nadal jest...

I znowu nic się nie dzieje! Dlatego, ponownie zapraszam na kolejny odcinek "Gra O Tron Action", czyli TOP 5, ulubionych wątków w krzywym zwierciadle"

5. Historia, która nikogo, czyli rzecz o twardych chłopach i jednej twardej babce z ...nie, nie ze Skandynawii, ale z Wysp Żelazynch. Im nie potrzeba jedzenia, nie potrzeba im zbytków, oni żyją żelazem i morską wodą, gwałtem i rozbojem. Kto by nie chciał żyć tak jak oni! I by tak gwałcili i żeglowali, gdyby nie to, że nie mogą dojść do tego, kto powinien ich do tych rozbojów prowadzić. Mniej bijatyk, a więcej kompromisu, moi drodzy Żelaźni ludzie!

4. Kto nie lubi słonecznych plaż, wygodnych leżaczków i Dornijskich drinków z palemką. Sami Dornijczycy, pewnie z dużą chęcią zajęliby się prowadzeniem turystyki "All Inclusive", gdyby nie to, że ich krótkowzroczni panujący (tak, to na Was patrzę, Żmijowe Bękarcice),tak garną się do bitki z całym światem. I choć z góry wiadomo, że nie skończy się to dobrze dla narodu "Złotych Piasków" to i tak trzeba chwycić za włócznię. Ja jednak daruje sobie, te wszystkie Wasze trucizny i poproszę o kolejnego "Słodkiego Oberyna", ale koniecznie z kawałkiem pomarańczy!

3. Tutaj musiała się znaleźć koniecznie jakaś silna babka. Widać "Grze o Tron" władcze kobitki czują się jak ryby w wodzie, więc miałem z czego wybierać. Ale znowu zamiast robić sobie żarty z Cersei (a wiadomo, kogo na mnie naśle),tym razem wybiorę waleczną Brienne z Tarthu. Barczysta kobita, całkiem dzielnie radzi sobie jako rycerz i raz po raz pokazuje kolejnym facetom, że "mieć jaja" to stan umysłu, a nie biologiczny imperatyw. To taka kobitka, z którą można i konie kraść i urządzić konkurs bekania. Ale nie oszukujmy się, pod tą twardą skorupą, ukryty jest w środku prawdziwy wrażliwy okaz piękna i łagodności. Może znajdzie się kiedyś jakiś śmiałek, który dokopie się do tych bogatych pokładów kobiecości.

2. Nie mogło w tym zestawieniu zabraknąć brata marnotrawnego, znaczy się człowieka, który nabroił w życiu tyle, że teraz może być już tylko lepiej. Oczywiście, żeby było lepiej i żeby można było wprowadzić w życie program stawania się lepszym człowiekiem - Jamie - bo to o nim mowa, musiał stracić rękę, a po ręce, również uczucia swojej niecnej siostry. Bardzo się cieszę, że autor poszedł drogą - zupełnie inaczej niż w serialu - gdzie jednoręki rycerzyk, przypomina sobie jak to jest mieć w sobie resztki honoru, przechodzi wewnętrzną przemianę i w końcu przestaje wsadzać język (i nie tylko) w swoją siostrę. Skoro Jaime potrafi się zmienić to i reszta świata to potrafi, prawda?

1. Niech będzie, młoda, niesforna i krnąbrna Aryia znowu zdobywa pierwsze miejsce. Choć w sumie, nie dla tego, że jest sobą, ale właśnie dlatego, że niedługo straci swoją twarz i stanie się Nikim! Ooo, że zdradziłem zbyt dużo? Dajcie spokój, każdy już to widział, lub czytał:) Tak naprawdę zwycięstwo należy się "bogowi o wielu twarzach". Toż w końcu "Valar morgulis" "Valar Dohaeris"

I znowu nic się nie dzieje! Dlatego, ponownie zapraszam na kolejny odcinek "Gra O Tron Action", czyli TOP 5, ulubionych wątków w krzywym zwierciadle"

5. Historia, która nikogo, czyli rzecz o twardych chłopach i jednej twardej babce z ...nie, nie ze Skandynawii, ale z Wysp Żelazynch. Im nie potrzeba jedzenia, nie potrzeba im zbytków, oni żyją żelazem i morską wodą, gwałtem...

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nam ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nam ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Po huraganie wydarzeń z poprzedniego tomu, ta część sagi oferuje czytelnikowi swoisty, niemal klaustrofobiczny spokój, który w rzeczywistości jest tylko zasłoną dymną dla buzującej nienawiści i podstępnych intryg. Skupienie uwagi na Żelaznych Wyspach i walce o Tron z Morskiego Kamienia wprowadza do opowieści surowy, słony klimat, a nowi bohaterowie pokroju Ashy czy Proroka pozwalają nam spojrzeć na Westeros z zupełnie innej, morskiej perspektywy. Jednocześnie w Królewskiej Przystani obserwujemy fascynujący rozkład struktur władzy, gdzie szokująca i ironiczna śmierć Tywina Lannistera na toalecie staje się symbolicznym końcem pewnej epoki. Choć mały Tommen zasiada na tronie, to właśnie rozkwitający, jadowity charakter Cersei dominuje w stolicy, ukazując jej paranoję i bezwzględną chęć kontroli w coraz pełniejszej krasie. Podczas gdy Arya próbuje odnaleźć nową tożsamość w Braavos, a Sansa pozostaje uwięziona w manipulacjach Littlefingera pod czujnym, choć odległym okiem poszukującej jej Brienne, czytelnik boleśnie odczuwa nieobecność kluczowych graczy. Brak rozdziałów poświęconych Daenerys, marginalna obecność Jona Snowa na Murze oraz cisza ze strony Innych sprawiają, że lektura staje się ćwiczeniem z cierpliwości, które tylko potęguje apetyt na dalsze losy bohaterów. Ta narracyjna pauza, choć pełna politycznego gęstego mroku, zostawia nas z ogromnym niedosytem i nadzieją, że kolejna odsłona tej brutalnej historii w końcu przyniesie ukojenie naszej ciekawości....

Po huraganie wydarzeń z poprzedniego tomu, ta część sagi oferuje czytelnikowi swoisty, niemal klaustrofobiczny spokój, który w rzeczywistości jest tylko zasłoną dymną dla buzującej nienawiści i podstępnych intryg. Skupienie uwagi na Żelaznych Wyspach i walce o Tron z Morskiego Kamienia wprowadza do opowieści surowy, słony klimat, a nowi bohaterowie pokroju Ashy czy Proroka...

To już kolejny tom sagi "Gry o tron" i muszę przyznać, że „Uczta dla wron” bardzo mile mnie zaskoczyła. Ten tom wyraźnie różni się od poprzednich — Martin wprowadza sporo nowych bohaterów, oddaje im głos i pokazuje Westeros z zupełnie innej perspektywy. Jednocześnie wielu dobrze znanych bohaterów… po prostu tu nie ma. I ku mojemu zaskoczeniu, wcale mi to nie przeszkadzało.

Dzięki temu zabiegowi cała historia nabiera świeżości. Polityczne rozgrywki, chaos po wojnie i moralny rozpad świata są tu pokazane bardziej „od środka”, mniej spektakularnie, ale za to głębiej i dojrzalej. To inny rytm, inne spojrzenie i bardzo mi to pasowało.

Tym razem słuchałam audiobooka i muszę powiedzieć, że sprawdził się świetnie. Historia znów wciąga, a ja coraz bardziej utwierdzam się w tym, jak bardzo lubię tę serię.

Zostały mi jeszcze trzy tomy… i już trochę się boję momentu, w którym je skończę. Zwłaszcza że wiem, iż autor od lat pracuje nad kolejnymi częściami. Chyba nie jestem gotowa na to oczekiwanie. 🐺📚❄️

To już kolejny tom sagi "Gry o tron" i muszę przyznać, że „Uczta dla wron” bardzo mile mnie zaskoczyła. Ten tom wyraźnie różni się od poprzednich — Martin wprowadza sporo nowych bohaterów, oddaje im głos i pokazuje Westeros z zupełnie innej perspektywy. Jednocześnie wielu dobrze znanych bohaterów… po prostu tu nie ma. I ku mojemu zaskoczeniu, wcale mi to nie...

Minęło kilka lat przerwy i postanowiłem wrócić do sagi. To był dobry wybór. Być może byłem niedojrzały, albo być może trochę na siłę chciałem czytać, jak był bum na grę o tron. Szło mi to ciężko i opornie.

Teraz po tej przerwie bardzo lekko mi się czytało i dosyć szybko skończyłem. Co prawda brakowało niektórych postaci, bo ta część głównie skupiła się wokół Brienne, Cersie i Jamiego. jedyne co mnie nużyło to opis Greyjojów i wszystkich inny znad wody. Opornie idzie czytanie tej strony ludu.

Minęło kilka lat przerwy i postanowiłem wrócić do sagi. To był dobry wybór. Być może byłem niedojrzały, albo być może trochę na siłę chciałem czytać, jak był bum na grę o tron. Szło mi to ciężko i opornie.

Teraz po tej przerwie bardzo lekko mi się czytało i dosyć szybko skończyłem. Co prawda brakowało niektórych postaci, bo ta część głównie skupiła się wokół Brienne,...

Akcja spowolnila, porządkowanie wątków i wprowadzenie nowych. Nie czytało się tak dobrze, tzn. Z takim entuzjazmem i ciekawością jak wcześniejsze tomy, jednakże nadal jest to świetna książka i trzyma klimat.

Akcja spowolnila, porządkowanie wątków i wprowadzenie nowych. Nie czytało się tak dobrze, tzn. Z takim entuzjazmem i ciekawością jak wcześniejsze tomy, jednakże nadal jest to świetna książka i trzyma klimat.

Epicka!

Epicka!

Lekki spadek formy

Lekki spadek formy

Lekko nudna.

Lekko nudna.