-
Artykuły
„Ostatni smrek” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej trzyma w napięciu do ostatniej strony
1 -
Artykuły
Nie jesteśmy skazani na powtarzanie błędów, ale jesteśmy na to podatni
2 -
Artykuły
Gdy prawdy powiedzieć nie możesz, a kłamać nie chcesz
1 -
Artykuły
Sportowa opowieść o sile dziecięcego charakteru – „Akademia Piłkarska. #1 Gra się zaczyna”
2
-
Patronat LC -
Patronat LC
Wstydzę się, że nie przeczytałem: Jakub Żulczyk
(fot. Kamil Antosiewicz)
Autor „Radia Armageddon” wyjaśnia, dlaczego nie przeczytał „Lolity”, choć uwielbia Nabokova i z jakiego powodu nie może przebrnąć przez „Paragraf 22”. Nie mówiąc już o Sienkiewiczu otaczanym w rodzinnym domu niemal maryjnym kultem.
1.Trylogia Sienkiewicza
Nie przeczytałem Trylogii Sienkiewicza. Być może dlatego, że w moim rodzinnym domu była otoczona prawie że maryjnym kultem. Mój dziadek czyta Trylogię co roku, tata też robił to kilkakrotnie. Więc nie sięgnąłem po Trylogię dlatego, bo już jako dziecko byłem z natury przekorną osobą, która zawsze ma odruch nielubienia tego, co jest bardzo lubiane w jego otoczeniu. Nie przeczytałem „Potopu” również, gdy był lekturą w ogólniaku, ale ja w ogóle stałem wtedy słabo z lekturami, bo wolałem czytać Philipa K. Dicka. Parę lat temu, w jakiejś sytuacji, nie pamiętam już jakiej, wziąłem „Potop” do ręki i przeczytałem kilkanaście stron. Zrozumiałem wtedy, że nigdy nie przeczytam tej książki. Na poziomie języka to jest jednak potworna, koślawa ramota, dla mnie nie do przejścia. Za to bardzo lubię ekranizację „Potopu”, kojarzy mi się z dzieciństwem i Świętami, poza tym, jak na takie kostiumowe kino akcji tamtych lat to naprawdę światowa robota.
2. „Lolita” Nabokova
Bardzo cenię Nabokova i kilka z jego tytułów umieściłbym na liście swoich ulubionych książek, chociażby „Prawdziwe życie Sebastiana Knighta”, ale „Lolity” akurat nie czytałem. Zawsze zostawiałem ją sobie na koniec, bo z jego bibliografii jest najbardziej oczywistą pozycją. Poza tym, tak jak wszyscy, doskonale znam tę historię z obu filmów. Zawsze kiedy miałem to nadrobić, do przeczytania było coś innego. I pewnie tak już zostanie.
3. „Paragraf 22” Hellera
Nieprzeczytania „Paragrafu 22” wstydzę się chyba najbardziej. Miałem okres, że pochłaniałem mnóstwo literatury amerykańskiej XX wieku. I z tych najbardziej kanonicznych pozycji zawsze miałem problem z dwoma - z „Paragrafem” i „Herzogiem”. Książkę Bellowa jakoś zdusiłem do końca, ale od „Paragrafu” zawsze coś mnie odrzucało po kilkudziesięciu stronach. Nie kupowałem tego humoru, nie bawił mnie, to nie był mój świat, w porównaniu z Vonnegutem (który okropnie mnie bawił i wciąż bawi) zawsze wydawał mi się jakiś eunuchowaty, niekompletny. Ale kiedyś w końcu to zrobię i może nawet wystosuję jakieś sprostowanie, bo okaże się moją ulubioną powieścią. Wszystko jest możliwe.
Bezwstydnie pytał:
Sebastian Frąckiewicz
Ze wstydem odpowiadał:
Jakub Żulczyk - pisarz, dziennikarz i publicysta. W 2006 zadebiutował powieścią Zrób mi jakąś krzywdę... czyli wszystkie gry video są o miłości. Ma na swoim koncie takie książki jak: Radio Armageddon, Zmorojewo, Instytut, Świątynia.Od października 2012 współprowadzi wraz z raperem Sokołem autorską audycję Instytut PROSTO w Radiu Roxy.
____________________________________________
Przeczytaj również:
Wstydzę sie, że nie przeczytałem: Mariusz Zielke
Wstydzę się, że nie przeczytałam: Małgorzata Rejmer
komentarze [46]
@tomsn
Wzorce nie występują tylko w jednej książce, więc teoretycznie mógł je wynieść z innych. Dowodzi to jedynie, że nie powinien się wypowiadać na tematy związane z treścią Potopu, ponieważ po prostu ma 'wiadomości z drugiej ręki' (bo wątpię, by czytający go domownicy nie napominali o niej). I jakoś nie przemawia do mnie argument: jest pisarzem, to musi to znać! Weźmy...
