Profil użytkownika: Ela

Nie wiedziałam, czego się spodziewać po tej książce. Znam nazwisko autora, nawet śledzę go w social mediach, ale po reportaże póki co nie sięgnęłam. A "Nie ma" kupiłam kiedyś, dawno temu, na fali wielu zasłyszanych o tej książce opinii.

I przyznam, że pierwsze strony to było zdziwienie i umysłowy trening przestawienia się na inny typ literatury, niż ta, po którą sięgałam ostatnio. Trochę to było wymagające, ale z każdym kolejnym zdaniem coraz bardziej mnie to pisanie pana Szczygła wciągało. Coraz większą przyjemność sprawiało mi czytanie. Niespieszne. Smakowanie bardziej słów i opowieści.

Mam kilka ulubionych fragmentów: ten o węgierskim sklepiku, ten o praskim domu. Na przykład. I kilka fragmentów zaznaczonych, żeby nie zapomnieć.

I takie wrażenie po lekturze, że ta mi była potrzebna. Żeby się zatrzymać...

Nie wiedziałam, czego się spodziewać po tej książce. Znam nazwisko autora, nawet śledzę go w social mediach, ale po reportaże póki co nie sięgnęłam. A "Nie ma" kupiłam kiedyś, dawno temu, na fali wielu zasłyszanych o tej książce opinii.

I przyznam, że pierwsze strony to było zdziwienie i umysłowy trening przestawienia się na inny typ literatury, niż ta, po którą sięgałam...

Na początku nie byłam przekonana. Trochę trwało, zanim wykręciłam się w akcję tej powieści. Być może to kwestia czasu i miejsca akcji - USA lat osiemdziesiątych to nie jest przestrzeń, która szczególnie mnie interesuje. A jednak w pewnym momencie zorientowałam się, że trudno jest mi odłożyć książkę...

Bohaterowie, ich decyzje, zachowania, postawy i motywacje sprawiły, że z przeciętnej opowieści " Malibu płonie"stało się dla mnie historią niezwykle ciekawą. Autorka w jednej dobie i jednej rodzinie umieszcza tak wiele różnych opowieści, że książka staje się niemal przekrojem sytuacji, w których w ciągu życia może znaleźć się każdy z nas. Co więcej - w kulminacyjnym momencie dochodzi do zmiany, transformacji. Bohaterowie podejmują decyzje o zmianie, orientują się, kim są, stwierdzają, co jest dla nich ważne a przede wszystkim - decydują wziąć odpowiedzialność za swoje życie i swoje szczęście.

W ten sposób książka "Malibu płonie" z powieści dostarczającej rozrywki, może stać się opowieścią niemal terapeutyczną. A na pewno wspierającą. Bo bardzo łatwo będzie w którymś z bohaterów odnaleźć siebie. I spojrzeć na swoją sytuację że zmienionej perspektywy. Moim zdaniem właśnie na tym polega magia książek, prawda?

Na początku nie byłam przekonana. Trochę trwało, zanim wykręciłam się w akcję tej powieści. Być może to kwestia czasu i miejsca akcji - USA lat osiemdziesiątych to nie jest przestrzeń, która szczególnie mnie interesuje. A jednak w pewnym momencie zorientowałam się, że trudno jest mi odłożyć książkę...

Bohaterowie, ich decyzje, zachowania, postawy i motywacje sprawiły, że z...

Przyznam, że spodziewałam się po tej powieści czegoś więcej. Niby jest ciekawie, niby historia wciąga, niby bohaterowie skonstruowany w interesujący sposób. Jest i tajemnica, którą czytelnik chce poznać, jest świetnie pokazane tło epoki. A jednak... Czegoś mi tu brakuje. Pewnej iskry, która sprawiłaby, że ta powieść na dłużej zostanie w pamięci. Trudno jest mi powiedzieć, czego mi tu brakuje. A jednak... nieco się rozczarowałam. Choć przecież sama historia nie jest zła, a wątek segregacji rasowej w USA w czasie II wojny światowej jest niezwykle interesujący. Daleko mi jednak do zachwytów. Można przeczytać, ale na pewno nie jest to powieść z kategorii must read.

Przyznam, że spodziewałam się po tej powieści czegoś więcej. Niby jest ciekawie, niby historia wciąga, niby bohaterowie skonstruowany w interesujący sposób. Jest i tajemnica, którą czytelnik chce poznać, jest świetnie pokazane tło epoki. A jednak... Czegoś mi tu brakuje. Pewnej iskry, która sprawiłaby, że ta powieść na dłużej zostanie w pamięci. Trudno jest mi powiedzieć,...