Lewa ręka Boga

Name: Lewa ręka Boga
Rating: 7,0 (1899 reviews)
Author: Paul Hoffman
ISBN: 9788376592374

7,0 / 10

Wydawnictwo: Albatros Cykl: Lewa ręka Boga (tom 1) fantasy, science fiction

448 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Cykl:: Lewa ręka Boga (tom 1)
Tytuł oryginału:: The Left Hand of God
Data wydania:: 2011-05-04
Data 1. wyd. pol.:: 2011-05-04
Data 1. wydania:: 2014-01-16
Liczba stron:: 448
Czas czytania: 7 godz. 28 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788376592374
Tłumacz:: Izabela Matuszewska

więcej

Niezwykła, wymykająca się klasyfikacjom powieść z elementami fantasy Paula Hoffmana, amerykańskiego pisarza i scenarzysty. „Lewa ręka Boga” otwiera epicką trylogię o młodym Thomasie Cale, niepokornym akolicie Powieszonego Odkupiciela.

W Sanktuarium nie ma miejsca na litość i miłosierdzie. Ci, którzy trafiają do kamiennego labiryntu sal, mają tylko jedno zadanie: walczyć aż do śmierci o Jedynie Słuszną Wiarę. Tomas Cale ma piętnaście albo szesnaście lat – nie pamięta. Nie pamięta również tego, jak nazywał się, nim trafił w ręce okrutnych braci. Niezwykle utalentowany, zarówno czarujący, jak i zdolny do niebywałego okrucieństwa, w chwili słabości pozwala sobie na nieodpowiedzialny czyn. W odruchu litości zabija pastwiącego się nad młodą kobietą odkupiciela, podpisując na siebie wyrok śmierci. Tomas musi uciekać przed karzącą ręką Powieszonego Odkupiciela i jego fanatycznych wyznawców. Wraz z ocaloną dziewczyną i przyjaciółmi, Henrim i Kleistem, opuszcza Sanktuarium, by stawić czoła rzeczywistości poza jego murami. Niełatwy charakter, porywczość i budzące niepokój zdolności nie ułatwią mu ukrycia się pomiędzy normalnymi ludźmi…

Średnia ocen

7,0 / 10

206 opinii 1899 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Posłuchaj fragmentu

00:00 /00:00

Reklama

Kup Lewa ręka Boga w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,8

Monet Jackie Wullschlager

7,3

Martwy punkt Aro Sáinz de la Maza

7,5

Tam, gdzie zmrok zapada szybciej Wojciech Chmielarz

8,5

Kasandra w ruinach. Tom 1 Magda Knedler

8,0

Agata Szajba. Spisek w metrze Lena Jones

7,8

Trucizna Klaudia Muniak

6,5

Mary Miasta Hanna Szczukowska-Białys

więcej

Opinia społeczności i

Lewa ręka Boga

"Lewa ręka boga: Lewa ręka boga" to debiutancka książka, autorstwa Paula Hoffmana, otwierająca serię książek opowiadającą o młodym Thomasie Cale, akolicie z Sanktuarium Odkupicieli. Dzieło zostało określone, powieścią niesamowicie uciekającą wszelakim klasyfikacjom. Paul Hoffman - pisarz brytyjskiego pochodzenia. Ukończył anglistykę na Oksfordzie, potem imał się ponad dwudziestu różnych zawodów. Wśród nich stanowił gońca, nauczyciela i cenzora filmów. Został autorem trzech scenariuszy filmowych i czterech powieści. Odpowiada za powstanie omawianego dzieła i jego drugiej części, z trzech, które opublikowano. W Sanktuarium nie ma miejsca na litość i miłosierdzie. Ci, którzy trafiają do kamiennego labiryntu sal, mają tylko jedno zadanie: walczyć aż do śmierci o Jedynie Słuszną Wiarę. Tomas Cale ma piętnaście albo szesnaście lat – nie pamięta. Nie pamięta również tego, jak nazywał się, nim trafił w ręce okrutnych braci. Niezwykle utalentowany, zarówno czarujący, jak i zdolny do niebywałego okrucieństwa, w chwili słabości pozwala sobie na nieodpowiedzialny czyn. W odruchu litości zabija pastwiącego się nad młodą kobietą odkupiciela, podpisując na siebie wyrok śmierci. Tomas musi uciekać przed karzącą ręką Powieszonego Odkupiciela i jego fanatycznych wyznawców. Wraz z ocaloną dziewczyną i przyjaciółmi, Henrim i Kleistem, opuszcza Sanktuarium, by stawić czoła rzeczywistości poza jego murami. Niełatwy charakter, porywczość i budzące niepokój zdolności nie ułatwią mu ukrycia się pomiędzy normalnymi ludźmi… W jednym z okien Sanktuarium Odkupicieli, stoi chłopiec. Ma czternaście lub piętnaście lat. Nie wie dokładnie ile, podobnie jak pozostali młodzi mieszkańcy tego miejsca. Nie pamięta, jak się naprawdę zwie, ponieważ każda nowa osoba, dostaje imię jednego z męczenników odkupicieli, a jest ich całe mnóstwo. Bowiem od niepamiętnych czasów ci, jakich nie udało im się nawrócić, nienawidzili ich z całego serca. Młodzieniec zwie się Thomas Cale, chociaż nikt, nie mówi do niego po imieniu, ponieważ czynienie tego uznaje się za ciężki grzech. Do okna przyciągnął go odgłos północno-zachodniej bramy, jęczącej niczym olbrzym cierpiący na bóle w kolanach za każdym razem, jak ją otwierano, co zdarzało się nader rzadko. Spogląda, jak dwaj odkupiciele w czarnych sutannach wprowadzają na dziedziniec małego chłopca, mniej więcej ośmioletniego, a za nim następnego, młodszego, a potem kolejnych. Cale nalicza dwudziestu, zanim na końcu pokazują się zamykający pochód dwaj kapłani. I tak nagle jak została otwarta, brama zostaje zamknięta z artretyczną powolnością. Poza bramą leżą Strupie Wzgórza, Cale zaledwie sześć razy wychodził za bramę, od czasu, jak przywieziono go dziesięć lat temu do Sanktuarium Odkupicieli, jako najmłodsze, jak powiadano, dziecko sprowadzone kiedykolwiek do Sanktuarium. Za każdym razem strażnicy obserwowali go bacznie, jakby od tego zależał ich los, co zresztą nie mijało się z prawdą. Jak brama się zamknęła, znów popatrzył na wprowadzonych chłopców. Żaden nie cierpiał z powodu nadwagi. Jednakże każde z nich miało pucołowate policzki, właściwe małym dzieciom. Każde z nich też otwierało szeroko buzie na widok ogromu miejsca, w jakim się znaleźli i jego niebosiężnych murów. Choć onieśmieleni i zdumieni niezwykłym obcym otoczeniem, nie okazują strachu. Niebawem, to się w nich zmieni. Ponieważ, w Sanktuarium Odkupicieli nikt nie pozostaje wiecznie pełen odwagi, a nadzorca kuchni, która nader dobrze karmi odkupicieli, chłopców nie karmi prawie w ogóle. Żaden z chłopców w Sanktuarium nie ma pojęcia, ilu ich wszystkich w nim mieszka. Wielu uważa, że kilkadziesiąt setek, a z każdym miesiącem coraz więcej. To właśnie wzrost liczb akolitów jest najczęstszym przedmiotem dyskusji wśród młodych mieszkańców Shotover. Nawet wśród akolitów, jakich istnienie dobiega dwudziestki, panuje powszechna zgoda, że jeszcze pięć lat temu liczba chłopców się nie zmieniała. Od tamtego czasu jednak wzrosła. Odkupiciele zmienili swoje nastawienie, co samo w sobie stanowi dziwne, a nawet złowieszcze objawienie. Jako że konformizm to dla nich, to co powietrze. Każde z dni powinno przypominać poprzednie. Żaden rok nie powinien się różnić od innego. Jednakowoż, z powodu licznego wzrostu chłopców, należało przeprowadzić stosowne zmiany. W dormitoriach wstawiono dwupiętrowe, a nawet trzypiętrowe łóżka, w celu pomieszczenia nowicjuszy. Nabożeństwa odprawia się w kilku turach, bo każda osoba codziennie musi chronić się przed potępieniem. Ostatnio nawet wprowadzono posiłki na zmianę. Nikt z chłopców nie ma najmniejszego pojęcia, co stoi za powodem zmian. Wiadome na pewno jest jedno. Warunki stają się coraz cięższe. To też Cale, niebawem ma zamiar opuścić to miejsce. Jednak, nie wie jeszcze, że z powodu Henriego i Kleista zrobi to prędzej, niż się spodziewa. Na dodatek, podczas ucieczki, uratuje przed pewną zgubą Ribę, co jeszcze bardziej zdenerwuje jego opiekunów. Za to za murami Sanktuarium Odkupicieli, znajdując się w świecie, którego zupełnie nie zna, wcale nie będzie mu lepiej. Nazwa Sanktuarium Odkupicieli na Skarpie Shotover jest przeklętym kłamstwem, ponieważ próżno tam szukać odkupienia, a tym bardziej świętości. Okolicę porastają rzadkie kolczaste krzewy i patykowate zielska, i trudno tu odróżnić zimę od lata, co oznacza, że bez względu na porę roku panuje przenikliwy ziąb. Sanktuarium widać z odległości wielu staj, o ile w powietrzu nie unosi się mgła, składająca się głównie z krzemienia, mieszanki wapiennej i mąki ryżowej. Mąka sprawia beton twardszym od skał, co stanowi jedną z przyczyn, dla których więzienie to, bo inaczej to miejsce nie można nazwać, oparło się tak wielu oblężeniom, że w końcu wszelkie próby zdobycia Sanktuarium Shotover siłą, uznano za daremne i od setek lat nikt ich nie podejmował. Jest to w istocie cuchnąca, odpychająca forteca i nikt poza lordami odkupicielami nie odwiedza jej z własnej woli. Kim są zatem jego więźniowie? Słowo więzień również nie oddaje prawd, ponieważ sugeruje popełnioną zbrodnię. Zaś ci, jakich przywieziono do Shotover, nie zrobili nic przeciw prawu, ani Bogu. Nie przypominają też więźniów. Żadna z osób, które tu trafia nie skończyła dziesięciu lat, a minie może nawet piętnaście, zanim opuści to straszne miejsce, co udaje się zaledwie połowie. Pozostali odejdą w całunie z niebieskiego worka i zostaną pochowani na polu Ginky'ego, czyli cmentarzu, jaki zaczyna się tuż za murami i rozciąga daleko jak okiem sięgnąć. Już to pozwala nakreślić rozmiar tego więzienia, a także panujące warunki, które sprawiają, że trudno tu nawet przetrwać. Nikt nie zna wszystkich przejść Sanktuarium, a w jego niekończących się krętych korytarzach, biegnących raz w górę, raz w dół, zgubić się równie łatwo jak w każdej dziczy. Wszystkie są takie same i nie zmieniają się przez wieki: brązowe, ciemne, brudne i cuchnące stęchlizną. Przeważnie, jak pisarz spartoli pracę nad książką, to ta prezentuje się kiepsko już na początku, a potem jest coraz gorzej. Z debiutanckim dziełem Paula Hoffmana jest nieco odwrotnie. Pierwsze ze stron, utwardzają w przekonaniu, że twórca wie co robi. Od razu zaciekawia odbiorcę, opisem brutalnego i mrocznego miejsca, w jakiego obrębach murów zdarzenia, ten będzie miał sposobność śledzić. Jak również, nastoletnim przewodnim bohaterem, ewidentnie cieszącym się szacunkiem wśród rówieśników. Jednakże to zaledwie początek, jakim pisarz postanowił nas zwieść. Ponieważ potem, powieść prezentuje się zupełnie odmiennie. Przekłamaniem raczej nie będzie stwierdzenie, że Paul Hoffman pisał ją na kolanie, wplatając w historię to, co akurat mu się nasunęło. Może wiecie, jak to jest w momencie, jak człowiek zamiera ze strachu. Źrenice oczu się rozszerzają, język staje kołkiem w gardle, wnętrzności skręcają się w supeł. Ale to nic w porównaniu z uczuciem, jakie opanowuje Cale, Henriego i Kleista, jak przed oczami staje im całe okrucieństwo, z jakim odkupiciele potraktują ich za głupotę. Wielki tłum w milczeniu, będzie czekał na ich egzekucję. Rozlegną się wrzaski, w chwili jak zostaną powleczeni na szafot. Po nieskończenie długiej godzinie modlitw, sznur oplecie ich i pociągnie w górę, a oni będą się dusić i wierzgać nogami. To czeka ich, za znalezienie drzwi do części sanktuarium, o jakiej pojęcie ma niewielu. Jednakże, to będzie akt łaski, w porównaniu z losem, jaki oczekuje ich za morderstwo. I to właśnie od momentu, w jakim bohaterowie postanawiają uniknąć, bogatej w bolesne doznania śmierci, powieść się psuje. Jednakże, zanim przejdę do jej minusów, warto wspomnieć o plusach. Te, to przede wszystkim przewodni bohater, z druhami. Cale posiada unikalne zdolności, które sprawiają, że dla wielu stanowi bardzo cennego chłopca. Na swoje nieszczęście, te same talenta powodują, że ludzie parają do niego niezrozumiałą nienawiścią. Powoduje to, że każdemu okazuje nieufność. Czemu nie ma się co dziwić. Często też udaje, że nikt nie jest mu bliski, i że nikogo nie potrzebuje, choć często poświęca się dla Henriego i Kleista. Henri uważa Cale'a. za przyjaciela. Traktuje chłopaka, jak brata. Mimo tego, co przeszedł w Sanktuarium Odkupicieli, nie stracił poczucia humoru. To często się objawia, w momentach, jak Henri za kimś nie przepada. Wówczas na zagadnienia takiego człowieka, potrafi odpowiadać bardzo skomplikowanie. Nierzadko doprowadzając rozmówcę do szału.Kleist swoim usposobieniem, dorównuje Cale'owi. Jednakże w przeciwieństwie do niego, każda osoba jest mu obojętna. I wcale tego nie chowa. Jest jeszcze Riba. Cale z litości ratuje ją przed zgubom, czego potem bardzo żałuje. Ponieważ ta okazuje się dla nich ciężarem podczas ucieczki. I nie rozchodzi się o sam fakt, że do niedawna jej istnienie opiewało w sam luksus, przez co z trudem potrafi podołać jakimkolwiek trudom. Riba jest po prostu głupia. Po osobie, która w czasie wczesnego dzieciństwa, została uwolniona z niewolnictwa, oczekuje się troszeczkę podejrzliwości. Jednakże nie. Riba sądziła przez długi czas, że zostanie księżniczką, u boku bogatego księcia. Ostatecznie, o mało co nie pocięto ją na kawałeczki. Jest denerwująca, ale na szczęście, nie pojawia się w powieści na długo. Co prawda, potem wiele postaci ją zastępuje, ale żadna, tak nie wkurza. Żadna tez nie zasługuje na wspomnienie, ponieważ całe szlachetne grono zlewa się w jedną szarą masę. Paul Hoffman podarował każdej swojej drugoplanowej postaci charakter, ale najwidoczniej zapomniał, że potrzebna im też jakaś przeszłości, cele, albo chociaż jakaś charakterystyka. Zresztą, ich na próżno szukać w sposobie pisania autora. Niezależnie, o co się rozchodzi. A zważając na fakt, że w powieści została zastosowana wielowątkowość, powoduje to dezorientację i zamęt. Szczególnie, że z braku wspomnianego zobrazowania, ucierpiał świat powieści. Pełen nieuzasadnionego okrucieństwa i podziałów społecznych. Momentami padają realne nazewnictwa miast, ale w jakim okresie czasu ma miejsce historia, tego nie sposób określić. Dodatkowo, warto dodać, że Paul Hoffman popełnił mnóstwo błędów. I bardziej od częstego braku złożoności w zdaniach, razi to, że ten bardzo często zaprzecza sam sobie. Garstka ciekawych postaci, z całego ich mnóstwa, i zaledwie jedno zagadnienie, na które odpowiedź znajduje się dopiero na ostatnich stronach książki, nie są warte cierpień, jakich dostarcza nam w swojej książce autor. Cóż, w taki sposób raz jeszcze zostało udowodnione, że osoba, która może świetnie radzić sobie z pisaniem scenariuszy, może nie radzić sobie z napisaniem książki.

Zgłoś

927 438

Oceny książki Lewa ręka Boga

Średnia ocen

7,0 / 10

1899 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Lewa ręka Boga

264

Maxence

13.02.2026

3 / 10

Na półkach:

Strasznie przegadana pozycja. Tył brzmiał bardzo ciekawie, ale nie zostało to wykorzystane w fabule. Fajnie świat fantasy, ale problem zaczyna się, gdyż nie wiadomo o nim absolutnie nic. Jest jakaś wojna, ale w sumie nie wiadomo kto z kim i dlaczego. Bohaterowie nie są godni zapamiętania. Zresztą co chwilę pojawia się ktoś nowy, nie ma nawet opisy wyglądy czy cechy charakterystycznej. Fabuła do gadanie i bicie po mordach, mówiąc kolokwialnie. Po tytule i opisie z tyłu spodziewałem się czegoś innego, a dostałem wieczną gadaninę, brak opisów jakiś miejsc i skanianie od punktu a do punktu b byleby popchnąć fabułę do przodu

więcej Pokaż mimo to

189

165

Sithwlf

13.01.2026

4 / 10

Na półkach:

Pozwolę sobie zrobić 3 szybkie recenzje:

Gdy masz 16-21 lat - mocna dobra z ciekawym pomysłem

Gdy masz 22-30 lat - średnia, ale pomysł i początek całkiem spoko. Do przeczytania

31-40 lat - daj sobie spokój. To chłam. Jest setka ciekawszych książek

Mam 40. 1 tom wymęczyłem, innych nawet nie ruszam. początek nawet zgrabny i fajny klimat. Po 150 stronach to żart. Naiwna i głupia

więcej Pokaż mimo to

Wojciech

23.11.2025

8 / 10

Na półkach:

Bardzo ciekawa historia młodego Keila i jego dwóch przyjaciół. Osadzona w bardzo mrocznym i bezwzględnym świecie ogarniętym szałem religii, gdzie inni wiedzą lepiej, co dobre dla jednostki. Papież religii Powieszonego Odkupiciela ma plan, który objawił mu Bóg, a jego realizacją ma się zająć podopieczny papieża -Keil, młody Savant- geniusz strategii.

Pokaż mimo to

Elena

04.08.2025

7 / 10

Na półkach:

Początek mocno zaskakuje, odkrywając treść, którą dopiero powinniśmy poznawać wraz z rozwojem akcji i to mnie zaintrygowało. Wiedziałam, co się stanie, a jednak przewracałam kartkę za kartką i nie odczuwałam efektu "spoiler", a gdy dotarłam do samego wydarzenia, byłam mocno zaskoczona. Za to ogromny plus. Odważny ruch, a zarazem intrygujący, gdy odkrywasz część wydarzeń przed rozpoczęciem, a potem udaje Ci się zaskoczyć czytelnika. Sama opowieść okazała się przyjemna do czytania, chociaż momentami rozciągnięta w czasie. Za drugi tom jeszcze nie sięgnęłam i prawdopodobnie nie zrobię tego, bo chociaż styl i historia są przyzwoite, o tyle całość po prostu mnie nie porwała. Może brakuje sensu istnienia tej głównej postaci? Tuła się, niby ucieka, a zarazem ktoś inny wie lepiej od niego, po co nasz bohater oddycha? Sama nie wiem. Może po prostu brakuje tu emocji, chociaż ciężko o nich mówić, gdy chłopcy całe życie ich nie doświadczyli? Chyba po prostu same postacie wyszły takie nijakie. Naprawdę nie wiem. Daję 7/10.

więcej Pokaż mimo to

greywilk

06.01.2024

8 / 10

Na półkach:

Jest cos w tym świecie, co mnie urzekło. Nie jest to idealna ksiązka, nie pasowało mi w ogole zakończenie jej (ostatni tom),ale cos się tu dzieje sensownego nawet w wielu miejscach. Wezmy chociazby walki - mozna sobie wyobrazic kogos, dla kogo walka jest całym zyciem, a tak byl bohater szkolony. I pózniej walczy szybko i brutalnie, dokladnie tak jak powinien.
Oczywiscie jest troche przegiety, z czego chyba nawet zdal sobie autor sprawe bo sprowadzil na bohatera w ostatnim tomie chorobe, aby nie byl takim rozpiedzielaczem.
Niemniej jednak 2 pierwsze tomy uwazam za godne siegniecia. Brutalne, cieżkie i mroczne.

więcej Pokaż mimo to

1163

469

ola161

28.06.2023

6 / 10

Na półkach: ,

Paul Hoffman, amerykański pisarz i scenarzysta, przedstawia w swojej powieści "Lewa ręka Boga" niezwykłą i wymykającą się klasyfikacjom historię. Jest to pierwszy tom epickiej trylogii, która skupia się na młodym Thomasie Cale, buntowniczym akolicie Powieszonego Odkupiciela.

W Sanktuarium, miejscu pozbawionym litości i miłosierdzia, Thomas i inni zostają zmuszeni do walki o Jedynie Słuszną Wiarę w kamiennym labiryncie sal. Thomas jest utalentowany i posiada zdolności zarówno czarujące, jak i okrutne. Jednak w chwili słabości popełnia nieodpowiedzialne, ale litościwe zabójstwo, co stawia go w konfrontacji z karzącą ręką Powieszonego Odkupiciela i fanatycznymi wyznawcami. Wraz z ocaloną dziewczyną i przyjaciółmi, Henrikiem i Kleistem, Thomas opuszcza Sanktuarium, aby stawić czoła rzeczywistości na zewnątrz jego murów.

"Lewa ręka Boga" to powieść pełna napięcia, tajemniczości i intrygi. Hoffman wplata w fabułę elementy fantasy, które nadają historii unikalny charakter. Czytelnik zostaje wciągnięty w podróż pełną niebezpieczeństw i odkryć, wraz z bohaterami próbującymi znaleźć schronienie w świecie ludzi.

Autor kreuje bohatera o trudnym charakterze, porywczym i budzącym niepokój, co dodaje głębi postaci i rozbudowuje dynamikę fabuły. Thomas Cale to kompleksowy bohater, który musi zmierzyć się z własnymi wewnętrznymi demonami, jednocześnie próbując znaleźć swoje miejsce w świecie poza Sanktuarium.

Jednakże, ocena 6/10 odzwierciedla pewne ograniczenia tej powieści. Część czytelników może oczekiwać większego rozwoju wątków fantasy oraz bardziej pogłębionych opisów świata przedstawionego. Tempo narracji jest czasami nierównomierne, a niektóre wydarzenia są przewidywalne.

Mimo to, dla miłośników literatury fantasy i historii o bohaterach o trudnym charakterze, "Lewa ręka Boga" może stanowić interesującą lekturę. Powieść oferuje niezwykłą opowieść o walce, przeznaczeniu i poszukiwaniu tożsamości. Choć nie osiąga perfekcji, ma w sobie wystarczająco wiele elementów, aby zainteresować czytelników i skłonić do kontynuowania serii.

więcej Pokaż mimo to

BobRobinson

08.05.2023

4 / 10

Na półkach:

Książka miała potencjał. Niestety nie został on wykorzystany.
Przedstawianie dzieci jako geniuszów jest trudne do napisania i tutaj autor poległ na całej linii.
Przykład:
Chłopiec spotykał się z doświadczonymi generałami, którzy mają za sobą lata doświadczenia i wprawy w boju. Żeby pokazać jego geniusz i niezwykłość wszyscy dorośli zostali sprowadzeni do roli kretynów, którzy nie znają nawet najbardziej podstawowych taktyk bojowych.
To powiedziawszy, wydaje się bardzo nierealne, że poważni dorośli, którzy znają swój fach nagle zaczynają słuchać dziecka, bez absolutnie żadnych pytań.

Takich przykładów jest więcej. Postaci w tym świecie to idioci, którzy na każdym kroku popełniają najgłupsze błędy, które kłócą się z logiką. I to właśnie napędza fabułę.

Wyszkoleni zabójcy są także niezwykle niekompetentni. Może je zabić dziecko.

Nie ma się jednak czemu dziwić. Aby przeciętny bohater wydawał się ponadprzeciętny, a nawet wybitny, można to zrobić na zasadzie kontrastu. W świecie pełnym idiotów przeciętniak będzie geniuszem

więcej Pokaż mimo to

Hikari

23.04.2023

2 / 10

Na półkach:

Tragedia.... Strata czasu odechciało mi się już czytać gdy przeczytałem fragment gdzie chłopiec staje się istnym Rambo i od tak zabiją sobie wyszkolonych zabójców.... No proszę gdzie tu choć trochę logiki? Walki zbyt szybkie... Kilka sekund i już po walce zasypiałem gdy to czytałem.. Jeszcze mnie boli ile postaci było tu zmarnowanych... Nie polecam tej książki nikomu. Autor miał bardzo dobry pomysł ale jak widać nie chciało się posiedzieć nad postaciami. To jest zdecydowanie najgorsza książka jaką do tej pory przeczytałem jeszcze raz nie polecam jedyne co daje ta książka to zmarnowany czas...

więcej Pokaż mimo to

382

ariel181

22.11.2022

4 / 10

Na półkach:

No jak dla mnie książka z potencjałem ale
- z prostego chłopca staję się nagle nadwornym kozakiem no i chroni oczywiście a jak by inaczej księżniczkę od tak.
- wiele zmarnowanych postaci z potencjałem
- wielka armia przegrywa ponieważ no jak by można było ustawić centrum dowodzenia w miejscu gdzie wszystko widać.
- niby człowiek co walczył z wieloma armiami i (tak zrozumiałem) coś na zasadzie generała boi się walczyć i wszystko planuje chłopiec.
- zaburzenia miejsca czasu ładu i składu. Jednym zajmuje marsz wiele dni oni są w kilka godzin.
- epizody wyjaśniające o co w ogóle chodzi. Miejscami nie wiadomo ci się z postaciami pobocznymi dzieje.
- Kicia zając miał umowę jak wyjadą z miasta to prędko cię o tym poinformuje, bohater przesiedział w lesie kilka miesięcy. Pilnowany przez ludzi Kici Zając. CO to za umowa.
- miasto zdobyte wszyscy uciekli. :P
- ..................................długo by pisać dla czego wystawiam taką ocenę ale szanujmy swój czas bo wystarczająco go zmarnowałem.
----------------------------------------------
O mógł być klasyk ......

----------------------------------------------

skąd te oceny !!!!!!!

więcej Pokaż mimo to

2212

816

Pulsar

27.10.2022

7 / 10

Na półkach:

Książka prawdziwa fabułą jak w każdej fanatycznej wierze, dowolnej wierze w tym rzymsko katolickiej. Fanatycy to coś strasznego, a być może najgorszego co spotyka ludzkość. W dowolnej wierze zawsze jest patologia wyzysk i zupełne przeciwieństwo tego co głoszą. Trochę mnie w niej razi jednak a zacofanie w medycynie czy w technologii względem innej technologii. Takie nielogiczne drogi rozwoju.

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

4211 użytkowników ma tytuł Lewa ręka Boga na półkach głównych

Przeczytane 2 515
Chcę przeczytać 1 650
Teraz czytam 46

1112 użytkowników ma tytuł Lewa ręka Boga na półkach dodatkowych

Posiadam 815
Ulubione 126
Fantastyka 70
Fantasy 38
Chcę w prezencie 28
2013 18
2014 17

Tagi i tematy do książki Lewa ręka Boga

akolita Thomas ręka Sanktuarium

Inne książki autora

Więcej

6,9

Anioł Śmierci Paul Hoffman

6,7

Trzepotanie jego skrzydeł Paul Hoffman

więcej

Brytyjski pisarz fantasy i scenarzysta filmowy. Po ukończeniu anglistyki na Oksfordzie imał się różnych zajęć, był m.in. gońcem, nauczycielem i cenzorem filmowym. Jest autorem trzech scenariuszy i pięciu powieści, w tym trylogii Lewa Ręka Boga.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Honor złodzieja

Douglas Hulick

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Elisiv

ocenił na83 lata temu

Wędrowiec

Col Buchanan

Motyw mistrza, i nauczyciela. Niby proste, ale jednak osadzone w świecie u schyłku wojny, gdzie ostatnie wolne porty wciąż bronią się przed potężnym imperium. Świat jest przyjemnie stworzony, mimo że odebrałem go jako surowe smutne miejsce, a autor dobrze pokazuje więź młodego ucznia ze starym nauczycielem, zmuszając czytelnika do poczucia tej więzi, aż do jej zerwania na ostatnich stronach. Dzięki tej książce, zemsta staje się czymś zupełnie innym.

Roland Janotta

oceniła na74 lata temu

Przywoływacz Dusz

Gail Z. Martin

Dobra fantastyka. Świat rozbudowany, wszystko jasne piękne i wiadomo. Bohaterowie konkretni. Jedyne do czego można się przyczepić to ciągła akcja (ale to już zależy co kto lubi) i fakt, że najpierw Kiara mówi, że Tris to tylko wspólnik i nic romantycznego, a na końcu już składają sobie prawie obietnice ślubne. Za szybko to poszło (od początku wiadome było, że oni i tak będą razem).

Po pierwszym tomie nie miałam w planach sięgania po drugi ale ponieważ trafiła się promocja... Sami wiecie jak to jest :) Muszę przyznać, że ta część podobała mi się znacznie bardziej - akcja była szybka, a wizerunek postaci głównego bohatera bardzo przypadł mi do gustu. Książkę czytało się szybko i przyjemnie. Martwi mnie jedno - końcówka tego tomu daje idealne pole do przemiany głównego bohatera a tego bym nie chciała. Może się mylę (nie dowiem się póki nie przeczytam).

Tycia

oceniła na78 lat temu

Eona. Ostatni lord Smocze Oko

Alison Goodman

“Eona. Ostatni Lord Smocze Oko” autorstwa Alison Goodman to faktycznie świetna książka dla fanów fantasy! Akcja i przygody są tu zdecydowanie na pierwszym planie, ale też fascynuje świat, który autorka stworzyła – pełen magii, smoków i politycznych intryg. Główna bohaterka, Eona, to postać bardzo złożona, bo nie tylko musi zmagać się z własnymi słabościami i tajemnicami, ale też z ogromną odpowiedzialnością. Ciekawie było obserwować jej przemianę i sposób, w jaki odnajduje swoje miejsce w świecie, który nieustannie ją testuje. Wątek smoczych duchów nadaje całości niepowtarzalnego klimatu.

BeataO

ocenił na81 rok temu

Trzepotanie jego skrzydeł

Paul Hoffman

Skończyłam ostatni tom trylogii „Lewa ręka Boga” i jestem po troszku rozczarowana i zawiedziona, a trochę doceniam fakt, że autor do końca pozostał niepokornym i wymykającym się schematom (choć przecież schematami sypie jak z rękawa) kreatorem świata przedstawionego. Fakt, losy Thomasa Cala poplątał tak, że węzeł gordyjski to przy tym dziewczęcy warkoczyk, więc już tylko ostre cięcie zostało mu do dyspozycji, by coś z tym wszystkim zrobić. Niezmiennie pozostaję pod wrażeniem tego, jak Hoffman wykorzystuje fakty i teksty kultury, by tworzyć z nich całkiem nową jakość. Jest w tym czasami obrazoburczy, ale w końcu można malować, tylko tymi kredkami, które są pod ręką. Nasza rzeczywistość i historia obfitują w absurdy, których dość często staramy się nie uwypuklać. Autor „Trzepotu jego skrzydeł” nie ma pod tym względem żadnych skrupułów. I naprawdę zaciekawiły mnie opisy poczynań wojennych Thomasa, jak również intryg politycznych, których był podmiotem lub przedmiotem. Fascynują mnie także wątki poboczne, w których pisarz się lubuje. Czasami zdaje się odpływać, gdzieś hen, daleko od głównej osi opowieści, by niespodziewanie wrócić i tym, co nie miało znaczenia, zmienić sposób postrzegania pewnych zdarzeń. Choć tym razem głęboko boleję nad tym, jak lekką ręką Hoffman uśmierca swoich bohaterów (ja rozumiem, tytuł „Anioł Śmierci” zobowiązuje, ale bez przesady..) W moim odczuciu „Trzepotanie jego skrzydeł” jest najsłabszą częścią trylogii. Ale jest to na pewno ciekawe czytelnicze doświadczenie. Może dlatego, że fabuła faktycznie jest w swej nieliniowości mocno życiowa – nie wszystko ma sens, pewne rzeczy się dzieją, bo tak i czasami po prostu wszystko się urywa byle jak.

onika

oceniła na67 lat temu

Wilczy miot

Andrew S. Swann

Bardzo dobra książka. Udaje się zabić bestię wilkołaka, ale co począć z ludzkimi niemowlętami, które kwilą w wilczej norze ? Znalazły schronienie i nowego pana, tylko po której stronie przyjdzie im walczyć ? Chociaż zazwyczaj czytuję po 3-4 książki na raz, ta pozycja jest tak świetni skonstruowana, że nie było przerwy na inna lekturę. Polecam, szczególnie, że czas powieści przypada na okres nawracania pogan siłą krzyża. Książka mroczna, tajemnicza i średniokrwista ;) czyli tak jak lubię.

kaszanka

oceniła na94 lata temu

Nieświadomy mag

Karen Miller

Bardzo przyjemnie się to czytało, książka jest lekka i mam wrażenia że się przez nią płynie. Nie jest to typowe zawiłe fantasy w którym musisz się skupić by zrozumieć co się dzieje i na jakiej podstawie działa świat. Nie jest to też książka w której zaciskasz zęby z emocji. Jest fajną odskocznią od cięższych pozycji. Kilka razy nawet mnie rozbawiła. Pióro fajne przystępne, dobrze opisane wydarzenia ich przyczyny oraz skutki. Bardzo podobało mi się to że zmiana perspektywy z bohatera na innego bohatera odbywała się nie co rozdział a jeśli zaszła taka potrzeba to nawet co kilka zdań, dzięki temu unikneło się powtarzania opisu tych samych wydarzeń od nowa ale z innej perspektywy. Po prostu podczas trwania jednego opisu, perspektywa zmieniała się kilka razy dzięki temu od razu znaliśmy odczucia bohaterów czy ich myśli, na szczęście jest to na tyle dobrze zrobione, że szybko idzie się połapać w tym kto mówi. Książka w mojej opinii straciła niestety dwie gwiazdki ze względu na zbytnią idealność przedstawionego świata. Czytając ją odnosiłam trochę wrażenia że jest to utopia, zachowania mieszkańców, decyzje króla czy społeczeństwa są zbyt idealne żeby były prawdziwe. Żadnych spisków, prób zabójstwa rodziny królewskiej czy odebrania korony. Nawet rodzina konkurencyja do aktualnie rządzącej, nigdy przeciwko niej nie spiskowała, a przez myśl im nawet nie przeszło by przypadkiem dodać kropelkę trucizny do herbatki króla. Drugi minus który mi przeszkadzał to objawiający się w niektórych miejscach brak logiki lub logicznej ciągłości wydarzeń lub nawet ich skutków. Jak wcześniej pisałam wszystko jest zbyt idealne i cukierkowe. Ja wiem że to państwo w zamyśle miało być idealnym schronieniem i miejscem do życia chroniącym przed złem całego świata, ale zamysł to tylko zamysł a ludzie to ludzie, nie dogodzisz wszystkim ani wszystkich nie upilnujesz. Podsumowując książka warta przeczytania ale nie polecam jej osobą które lubią bardziej realistyczne podejście do świata.

Nisane

ocenił na84 miesiące temu

Thor

Wolfgang Hohlbein

Ostatnie lata to prawdziwy renesans dla wszystkich mitologii z całego świata. Te z północy Europy swoją sławę zawdzięczają głównie filmom Marvela – wszak każdy obecnie kojarzy Lokiego i Thora, Odyna i Freyę czy młot Mjollnir. Wielka w tym zasługa kinowego uniwersum, które powołało do życia co prawda komiksowych bohaterów, ale trzeba pamiętać, że ich rodowód sięga nordyckich sag. Wolfgang Hohlbein również czerpie z tych źródeł w swojej powieści fantasy Thor, pierwszym tomie Sagi Asgard. Budzi się do życia. Nie wie, gdzie jest ani kim jest. Ba, nie zna własnego imienia. A dookoła niego tylko zamieć śnieżna i lodowa pustynia. Żeby nie zamarznąć, mężczyzna wyrusza w drogę w poszukiwaniu schronienia i jedzenia. W trakcie marszruty napotyka kobietę z dwójką dzieci i rannym mężem, którzy cudem tylko uniknęli zamarznięcia przy tej pogodzie. Urd, bo tak nazywa się nieznajoma, pozwala mężczyźnie przyłączyć się do nich, dzieli z nim resztkami jedzenia, a po śmierci swojego męża wraz z przybyszem wyrusza w drogę. Poszukują schronienia przed zimą, która depcze im niebezpiecznie blisko po piętach, aż trafiają do ukrytej przed postronnymi doliny, zwanej Midgaardem. Tam ich losy komplikują się jeszcze bardziej, szczególnie że mężczyzna, zwany Thorem przez swoją siłę i zdolność posługiwania się młotem, stopniowo przypomina sobie swoją przeszłość i próbuje odkryć kim, tak właściwie, jest. Mój problem z tą książką jest jeden, ale dość zasadniczy. Nie tego się spodziewałam, sięgając po pierwszy tytuł serii zwanej Sagą Asgard i po tytuł związany z imieniem jednego z największych wojowników nordyckich sag. Oczekiwałam wielkich bitew, uczt w Asgardzie, innych bóstw na stronach tej prawie dziewięćset stronicowej cegły. Spodziewałam się krwistej, solidnej fantastyki, taką nadzieją napawało mnie też nazwisko autora, opisywanego jako król fantasy zza naszej zachodniej granicy. Zamiast tego wszystkiego otrzymałam... Nie do końca sama nawet wiem, co. Opowieść drogi? Powieść obyczajową z elementami fantastyki? Bo czystą fantastyką tego nie da się nazwać. Cała historia dzieje się w quasi średniowiecznym świecie, na dalekiej Północy. Zbliża się zima i noc polarna, więc bohaterowie muszą znaleźć schronienie. Bogów jest tu tyle, co na lekarstwo. Główna postać miewa przebłyski z poprzedniego życia, kiedy podobno był bóstwem, którym już nie jest. Jednak jak na osobę o nadnaturalnym pochodzeniu, jest zbyt podatny na zranienie. Kilkukrotnie traci przytomność na dłuższy czas, praktycznie co walka zostaje ranny i prawie zawsze nieomal śmiertelnie. Odkrywa powoli swoje moce i poprzednie życie, ale nieustannie stawia opór wspomnieniom, jakby bał się, co może w nich znaleźć. Irytowało mnie ciągłe powtarzanie, że Thor miał jakieś niejasne wrażenie, miał coś w rodzaju przebłysku i zaraz o tym zapominał. Powtarzało się to notorycznie i po piątym albo szóstym razie zaczęło mi już działać na nerwy. Z głównych bohaterów mamy jeszcze Urd, tajemniczą kobietę, która okazuje się być członkinią sekty Posłańców Światła, kapłanów-wojowników, chcących sprowadzić na ziemię bogów. Są jeszcze jej dzieci: Elenia oraz Lif, którzy odgrywają również niemałą rolę w całej historii, chociaż czasami bywają naprawdę denerwujący swoim zachowaniem, jak to dzieci. Styl autora jest dość surowy, ale mimo to książkę czyta się naprawdę dobrze. Pomimo tego, brnęłam przez nią bardzo długo. Bywało, że przez wiele stron nie działo się kompletnie nic, potem fabuła przyspieszała na krótką chwilę i znowu całość spowalniała. Dopiero ostatnie sto stron to było coś, co porwało mnie jako czytelniczkę – wielka bitwa i akcja, która pędziła bez ustanku na łeb na szyję. Końcówka ratowała trochę całość, ale było tego za mało – przez większość stron brnęłam, jak bohaterowie przez ten śnieg po kolana. Szczerze powiem, że nie wiem, komu mogłabym polecić Thora. Fanom fantastyki raczej nie przypadnie on do gustu z racji znikomej ilości tego gatunku literackiego w fabule. Może czytelnicy powieści obyczajowych byliby bardziej do niej przekonani? Sporo mi w tej powieści brakowało, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że to nie jest zła pozycja. Najlepiej, jeśli sami weźmiecie ją do ręki i przeczytacie, a tym samym przekonacie się, czy jest to tytuł dla was. https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2022/05/thor-wolfgang-hohlbein.html

Aleksandra Kujawa

oceniła na73 lata temu

Wilczy amulet

Andrew S. Swann

Książka tak samo wciągająca jak cześć pierwsza a przy tym nie napisana na siłę. Nowi bohaterowie, stare historie, ale nic nie można przewidzieć. Cała seria to naprawdę świetna historia. Średniowiecze, rycerze, zamki, klasztory, inkwizycja i wśród tego zwykły wiejski człowiek, które pewne sprawy rozumuje lepiej niż sprawujący nad nim władzę samozwańczy intelektualiści. ZAKOCHAŁAM SIĘ W TYCH KSIĄŻKACH <3

kaszanka

oceniła na104 lata temu

Eon. Powrót Lustrzanego Smoka

Alison Goodman

Coś dla bardziej wymagającego, dojrzalszego czytelnika. Pierwszy raz czytałam tę książkę wieki temu. Po ponownej lekturze nadal jestem zachwycona. Nie jest to typowe młodzieżowe fantasy, zbyt dużo tu opisów i zagmatwanej polityki, za to zupełny brak nastoletnich uniesień, emocji i miłości. Jest to ogromny plus w czasach, gdy zalewa nas marnej jakości romantasy i grafomania na poziomie Sarah J. Maas. Niesamowicie podoba mi się wymyślony przez autorkę system magii oparty na dwunastu smokach. Na tej bazie Goodman stworzyła świat dworskich intryg, walki o władzę i politycznych manipulacji. Brzmi, jakby nie było to nic oryginalnego, a jednak tym razem dostajemy znakomicie napisaną powieść, przemyślaną w najmniejszych szczegółach, pełną wspaniałych opisów, głębi i interesujących postaci. Naprawdę bardzo pozytywne zaskoczenie.

Ania Urbańska

oceniła na81 miesiąc temu

Krwawy Król

Gail Z. Martin

Druga część - podobnie ja pierwsza, pełna przygód, magii i duchów. Może nie porywa jakoś szczególnie, ale doceniam jej klasyczny wydźwięk gatunku fantasy. Znajdziemy tu magię, uzdrowicielkę, wojowników, miłość, zakon sióstr zajmujących się magią i wiele innych wątków - przygodówka na długie dni.

Magdalena KMŁ

ocenił na73 lata temu

Czaropis

Blake Charlton

Moim zdaniem nie jest to może książka genialna, ale zdecydowanie warta uwagi. Jest w pewien sposób odkrywcza. Podejmuje zagadnienie magii w sposób, który jest dla mnie zupełnie nowy i nigdy wcześniej nie spotkany, co biorąc pod uwagę ilość czytanych przeze mnie książek fantasy już samo w sobie jest jakimś osiągnięciem. Akcja jest płynna i wartka, łatwo się śledzi, a główny bohater budzi na tyle sympatii, że z chęcią zagłębiałem w się w jego losy.

ks_Karol Darmas

ocenił na82 lata temu

Droga Cienia

Brent Weeks

Miałem ochotę na dark fantasy i dostałem dark fantasy. Co prawda poczucie beznadziei nie jest tutaj na jakimś kosmicznym poziomie, koncepcja świata jest całkowicie sztampowa, postacie nie są najwspanialszymi o jakich przeczytałem, ale wszystko jest jak najbardziej poprawne i budujące absolutnie brudny klimat. Miałem okazję zacząć czytać „Czarny Pryzmat” tego samego autora i różnica jest diametralna. Tamtej powieści jest aczytalna, a od tej nie mogłem się oderwać. Jej największą zaletą w moich oczach jest to, jak autor traktuje czytelnika i swoje postacie. To, co dzieje się „poza kardem” dzieje się tam nie bez przyczyny. Nasza wiedza jest kwestionowana na każdym kroku, tak samo jak kwestionowana jest wiedza bohatera, którego aktualnie śledzimy. Plot twist goni plot twist, wszystko to formuje się w jakieś chore szachy 5D, które co najlepsze działają, mając ręce i nogi. Pod koniec książki podważałem już wszystko co się działo, wszędzie widziałem spisek w spisku, w czym swój udział ma też mordownia, jaką pan Brent Weeks funduje swoim postaciom. Wystarczą pierwsze dwa rozdziały, żeby się o tym przekonać. To jest właśnie dark fantasy w pełnej krasie, sprawiające, że ma się ochotę krzyczeć na książkę, jakby można tym próbować powstrzymać bieg fabuły. Nie oznacza to oczywiście, że ta przemoc jest tu ciągle i ciągle konieczna. Z dwa razy miałem poczucie, że można by tę konkretną sytuację rozwiązać trochę inaczej, niekoniecznie doprowadzając do tego, że główny bohater nokautuje bezbronną kobietę i wstrzykuje jej truciznę. Na szczęście w większości przypadków brutalność była uzasadniona antypatycznością bohaterów. Antypatyczność to też duże słowo, bo Durzo Blint jaki by nie był, w całym swoim byciu mentorem/substytutem postaci ojca jest po prostu ciężki do znienawidzenia. Chociaż się stara, przez całą powieść i należy zaznaczyć, że zaledwie garstka jego grzechów na sam koniec otrzymuje wyjaśnienie. Znienawidzić o wiele łatwiej jest głównego antagonistę, który skrupulatnie podąża krokami Ramseya z „Pieśni Lodu i Ognia”, ale na szczęście w mniej graficzny sposób. I właśnie, chociaż nie jest to postać, której jeszcze nie widziałem w żadnej powieści, spełnia swoją rolę w zupełności i jest dokładnie taki, jaki miał być. Pochwalić muszę jeszcze dialogi. Bywają co prawda skrajnie edgy, ale nie widziałem jeszcze powieści, w której aż tak by to pasowało. Durzo straszący innych po prostu działa, już przez samo to co mówi i o czym mówi. Szczególnie w pierwszej połowie powieści niezłe są także wszelkie potyczki słowne, brzmiące tak, że można to kupić. Z nielicznych minusów, chociaż w tym co najważniejsze się nie gubiłem, to jednak momentami powieść staje się niejasna. Opisy tego co się dzieje bywają ciężkie, niestety myliłem też postacie, które naprzemiennie przywoływano z pomocą ich imienia i nazwiska. Dokładając tu ponownie fakt, że dosłownie wszystko mogło się tu zdarzyć z każdym, często musiałem wracać po kilka stron i upewniać się, że czegoś nie pominąłem. Nie wiem też kto wpadł na pomysł, żeby przetłumaczy „wetboy” na „siepacz”. Zupełnie mi nie pasowało, ale na tłumaczenie w żadnym wypadku nie można narzekać, bo naprawdę czytanie „Drogi Cienia” zapewniło mi dużo emocji, nie zawsze pozytywnych, ale w pozytywnym sensie, bo w sumie na to właśnie liczyłem.

Nidhogg

ocenił na92 miesiące temu

Poza Cieniem

Brent Weeks

Przepaść między tym, a pierwszym tomem może nie jest drastyczna, ale widoczna i odczuwalna. Świat jest ten sam, bohaterowie (w większości) tacy sami, ale odczucia inne. Brud, przemoc i całe „dark fantasy” zostało w Cenarii, a tutaj krążymy po świecie, gdzie największą moc mają przyjaźń i miłość. Oczywiście, w poprzednich częściach również i one wygrywały, ale istniał jakiś balans. Tak naprawdę ciężko mi poukładać sobie w głowie co tu się dokładnie działo. Wszystko to takie jedno wielkie pokłosie finału drugiego tomu, z naciąganą końcową bitwą. Wielu decyzji nie rozumiałem, szczególnie tych dotyczących Solona i Doriana. Ten pierwszy nagle zyskał jakiś wątek znikąd, zakończony w mgnieniu oka i okazujący się macguffinem powieści (koniec końców zupełnie niepotrzebnym). A Dorian za to, z jednej strony jest postacią absolutnie tragiczną, zmuszoną do wyzbycia się wszystkiego, łącznie z rozumem za cenę życia (chyba),a z drugiej nagle robiący jakieś skrajnie obrzydliwe rzeczy w kompletnie niepotrzebnym fragmencie o audiencji. I tak, tu mam problem z podobnym okrucieństwem, bo nie jest to już książka o mordercy wychowanym w brudzie, tylko o magii miłości i głupich politycznych dywagacjach. Fajnie się czytało o tym, że Logan sobie radzi, że Durzo utrzymuje kontakt z Kylarem, motyw gadającego kakari to w ogóle mega fajna sprawa, ale były też rzeczy zupełnie niedomówione. Skupiamy się na tym jak Feir lata po górach, a nie wiemy co u Ully, ani nie mieliśmy okazji zobaczyć spotkania Durzy z mamą K. Warto też wspomnieć o rzeczach, których kompletnie nie zrozumiałem. Białe kakari? Vir ginie razem z Khali? Wilk okazuje się wrogiem Durzo, ale mimo wszystko dla Kylara to przyjaciel? Czym w końcu jest Łowca? Jakim cudem Elene znalazła się dokładnie tam, skąd uratowali ją w poprzedniej powieści? Jak zniszczono kolczyki? Zakończenie jest mimo wszystko dobre, przeczuwalne od dawien dawna i choć moim zdaniem zbyt wiele postaci przeżyło, to jednak nie jest jakieś mega kolorowe. Pewnie dlatego, że kończy się pogrzebem, ale i tak jest dobre. Tak samo jak i cała książka, która w gruncie rzeczy jest poprawna, momentami wciągająca i tylko czasami dłużąca się. Po prostu nie dorasta do pięt poprzednim tomom, a patrząc jak zmienia się mój stosunek z każdym kolejnym, boję się sięgnąć po „Kroniki Kylara”.

Nidhogg

ocenił na630 dni temu

Zmrok

Tim Lebbon

Bardzo mroczna, od pierwszych stron epatująca przemocą i beznadziejnością. Początek jest mocny. Potem nie ma wytchnienia, choć wciąż pojawia się jakaś nadzieja, że coś się może uda - nadzieja bardzo złudna. A autor zupełnie zabija ją na sam koniec. Tak, zdecydowanie nie podobało mi się to, co spotkało Rafe'a. Polubiłam chłopaka, a raczej ten pomysł, że oto magia, która umarła na 300 lat, odradza się w niewinnym, niczego nieświadomym chłopcu. Liczyłam na to, że Rafe powoli będzie się zmieniał, odkrywał swoje możliwości, ale to co się z nim działo... te ciągłe powtarzanie "jestem tylko wiejskim chłopcem", a przy tym zachowania jakby pozjadał mądrości świata> nie ma nic o tym, dlaczego, to on właśnie został wybrany przez magię, skąd się wziął... Zaprzepaszczona szansa. Co mnie jeszcze zafascynowało w tej historii, to oryginalny świat - fledżerzy, toczniki, strawniki, zniszczone maszyny, które kiedyś towarzyszyły ludziom w każdej pracy, a teraz nikt nie wie, jak działały - naprawdę fascynujące. Jeszcze o bohaterach: Wiedźma Nadzieja - takie tam odrażające babsko, jakoś nic mnie w niej nie ciekawi, mimo że odniosłam wrażenie, że autor chciał, by ciekawiła :D Motyw Alishii i biblioteki fajny, gdy pojawia się cień, bohaterka tak naprawdę przestaje istnieć. Trey - iskra, którą miał na początku też powoli znika, w miarę tego, jak rośnie okres od ostatniego fledżowego posiłku. Kosar i A'Meer - najbardziej charakterystyczni, o nich dowiadujemy się najwięcej. Mnisi - hmmm jakoś nie mogłam do końca kupić tego ich motywu działań, a także tego, że są tak naprawdę niezniszczalni, jakby byli magiczni, mimo że magii dawno już nie ma... Podsumowując - bohaterowie, którzy nie przyciągają, za dużo przemocy, za dużo też wątków erotycznych (jak taki naprawdę fuj motyw: Nadzieja, która chce zgwałcić śpiącego Rafe'a). Ale pomysł na świat tak ciekawy, że z chęcią dowiem się, jak potoczyły się dalsze losy bohaterów, tym bardziej, że tytuł kolejnej części "Świt" - wskazuje, że jest jakaś nadzieja (bo już się zmęczyłam tym wszechobecnym mrokiem).

To nie jest bajeczka dla wrażliwych misiów, oj nie.

Trup ściele się gęsto, chociaż na początku wcale tego nie widać i czytelnik nie podejrzewa nawet, że ta historia będzie aż tak krwawa i tragiczna. Lekko archaizujący styl i osadzenie akcji powieści w IX wieku, wśród nordyckich mitów, wierzeń i ludów sprawia, że zapomniany (jakby się zdawało) świat wikingów staje przed oczyma jak żywy. Tak żywy, że aż za bardzo. Autor niewątpliwie wykonał kawał niezłej roboty, aby poznać dokładnie ludy skandynawskie i ich mitologię. Umiejętnie lawiruje między opowieściami o Lokim, Fenrirze i Ragaroku (i nie tylko!) dodając do tego swoje trzy grosze. Na nowo, w ciekawy, zaskakujący, a jednocześnie klasyczny (kanoniczny?) sposób interpretuje mit o wilkołaku.

Dla zainteresowanych tematem będzie to świetna przygoda. Odnajdywanie ukrytych w tej powieści smaczków to dodatkowa zabawa na długie godziny, a zakończenie zaskakuje - zwłaszcza, jeśli czytelnik da się zwieść autorowi.

Ania

oceniła na104 miesiące temu

Ritus

Markus Heitz

Naprawdę ciężko znaleźć książkę z porządnym wilkołakami, więc ciecze się że chociaż tutaj jest straszna bestia a nie Jacob ze zmierzchu. Książka opowiada dwie historie jedna dzieje się w XVIII w. a druga w 2004 roku, przy czy ta pierwsza jest lepsza lecz ta druga też nie jest jakaś zła. Opowieść zaskoczyła mnie, nie dało się przewidzieć co się będzie działo dalej, zwroty zaskakiwały. Odradzam pomijanie historii z XVIII wieku bo może umknąć coś ważnego. Druga część to "Sanktuarium".

Anna Pizoń

ocenił na82 lata temu

Rhezus, t.1, ks.2: Zielone oczy wyroczni

Róża Hajkuś

Na pewno rozdrażnił mnie fakt, że Rhezus już nie był tą samą osobą, co w pierwszym tomie. Ze zmęczonego życiem wojownika zmienił się w beksę. Non stop jęczał i kaprysił, za co straciłam do niego resztki szacunku. Nawet Okularnika autorka musiała mi zepsuć. Wiecznie optymistycznie nastawiony do życia egzorcysta zmienił się w narzekającego nudziarza. A jego słowotoki zaczynały działać mi na układ nerwowy. Na pewno spotkanie Rhezusa z Agresją wywołały u mnie duże emocje i nie kryję tego, że bardzo się wzruszyłam. Również nie będę ukrywać swej pogłębiającej się nienawiści do Kasy, która rzekomo będąc zgwałcona nie miała oporów by kurwić się z obcym. Przyznam, że żałuję, że Rhezus jej nie zabił za konsekwencję jej czynu. A tym bardziej jestem zaskoczona samym końcem. Przyznam, że autorka naprawdę dobrze to rozegrała. Zasiała pewne przeczucia, które nie miały żadnych podstaw już od pierwszego tomu, pielęgnowała je, po czym rozwinęła je na samym końcu w postaci zaskakującego zakończenia, po którym człowiek łapie się za głowę i mówi „o ja!!”. Niestety motywów tego wszystkiego nie poznajemy, co skłania nas do przeczytania trzeciego tomu. Po nudnawych przekomarzaniach i milionach opisów w końcu dostałam coś, na co długo czekałam. Zostałam mile zaskoczona.

Gina

oceniła na67 lat temu

Syn Cienia

Jon Sprunk

Nie jest to najlepsza, ani najgorsza książka jaką przeczytałam. Jednak sama historia zaciekawiła mnie na tyle, że sięgnę po kontynuację. Caim jest zabójcą, który jest jednym z najlepszych w swoim fachu. Towarzyszy mu Kit, byt w rodzaju ducha, który jest słyszany i widziany tylko przez głównego bohatera. Caim dostaje pewne zlecenie, podczas którego zostaje wrobiony w czyn, którego nie popełnił. Żeby tego było mało to musi się zająć córką jego niedoszłego celu i zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które mogą odmienić losy znanego mu świata. Powieść ta to klisza na kliszy i kliszą pogania. Bohaterowie i sam świat przedstawiony niczym się nie wyróżniają spośród tysięcy książek w podobnym stylu. Jest mroczny, niebezpieczny i pełen tajemnic. Główny bohater to również postać oparta na wielu schematach. Jednak mimo tego wszystkiego wciągnęłam się w całą historię i chciałabym ją kontynuować. Dlatego też oceniłam ją na 6/10 a nie niżej. To debiut autora, więc i to sprawiło, że mogę dać mu jeszcze jedną szansę. Jest kilka motywów, które mogą być bardziej rozwinięte i których jestem ciekawa, ale ze względu na spoilery, nie będę ich zdradzać. Czy polecam? Tak i nie. Jak zwykle najlepiej jeśli sami się przekonacie czy to historia dla was :)

Lady_Amaranth

ocenił na62 lata temu

Cytaty z książki Lewa ręka Boga

Towarzyskość to niebezpieczna rzecz, a może się okazać nawet zgubna w skutkach, ponieważ oznacza kontakt z ludźmi, z których większość jest ciemna, pusta i przewrotna i pragnie twojego towarzystwa tylko dlatego, ze nie znosi swego własnego. Nudzi się ze sobą śmiertelnie i wcale nie widzi w tobie przyjaciela, tylko rozrywkę w postaci tańczącego psa albo przygłupiego aktorzyny z repertuarem zabawnych opowiastek.

Towarzyskość to niebezpieczna rzecz, a może się okazać nawet zgubna w skutkach, ponieważ oznacza kontakt z ludźmi, z których większość jest ...

Rozwiń

Paul Hoffman Lewa ręka Boga Zobacz więcej

Samotność jest wspaniała, Cale'u, i to w dwójnasób. Po pierwsze, pozwala człowiekowi przebywać sam na sam ze sobą, po drugie, chroni go od towarzystwa innych.

Samotność jest wspaniała, Cale'u, i to w dwójnasób. Po pierwsze, pozwala człowiekowi przebywać sam na sam ze sobą, po drugie, chroni go od t...

Rozwiń

Paul Hoffman Lewa ręka Boga Zobacz więcej

Żadna wiadomość nie jest ani tak dobra, ani tak zła, jak się z początku wydaje.

Paul Hoffman Lewa ręka Boga Zobacz więcej

Więcej