Amerykański powieściopisarz, głównie literatury grozy. W przeszłości publikował pod pseudonimem Richard Bachman, raz jako John Swithen.
Mistrz horroru. Eksperymentator internetowy. Rzemieślnik i artysta. Jeden z najbogatszych pisarzy świata (zarabia rocznie średnio 50 mln dolarów). Każda jego książka trafia natychmiast po premierze na szczyty list bestsellerów, a zanim powstanie, wytwórnie filmowe biją się o prawa do jej ekranizacji. Jest przy tym kochany przez rodaków jak mało który literat: jego kariera to odzwierciedlenie amerykańskiego mitu sukcesu - od pucybuta do prezydenta. A w tym przypadku - od pracownika miejskiej pralni do króla literatury popularnej.
Stephen Edwin King, drugi syn Donalda Edwina Kinga i Nellie Ruth Pilsbury King, urodził się 21 września 1947 roku w Portland w stanie Maine. Niedługo cieszył się życiem w pełnej rodzinie - jego ojciec niespodziewanie porzucił dom, kiedy Stephen był jeszcze małym chłopcem. Po kilkuletniej wędrówce po Stanach Zjednoczonych, związanej z podejmowaniem pracy w przeróżnych miejscach, Nellie King osiadła z synami w Durham w Maine, gdzie zaopiekowała się swoimi schorowanymi rodzicami. Stephen miał wtedy 11 lat, a za sobą pierwsze próby pisarskie. Historie fabularne fascynowały go odkąd nauczył się czytać. Pochłaniał komiksy, namiętnie oglądał filmy i zapisywał ich akcję w formie opowiadań. Za namową matki zajął się tworzeniem własnych historii. To od niej otrzymał na Gwiazdkę swoją pierwszą maszynę do pisania - marki Royal. Na tym sprzęcie wystukał opowiadanie, które w 1960 roku wysłał do wydawcy. Co prawda nie otrzymał żadnej odpowiedzi w sprawie tekstu, ale rozpoczął w ten sposób uporczywe, regularne dostarczanie wydawcom i redakcjom czasopism swoich utworów. Jako pierwsze ukazało się drukiem opowiadanie "Byłem nastoletnim rabusiem grobów", które wydawca Mike Garret opublikował w swoim fanzinie pod zmienionym tytułem - "W półświecie grozy". Wydrukowanie tekstu było dla nastoletniego autora wielkim wydarzeniem. Znacznie częściej wydawcy odsyłali teksty załączając odmowy lub nie odpowiadali wcale. Kolekcja negatywnych opinii rosła, co jednak nie zniechęcało młodego pisarza. Wkrótce ambitny nastolatek postanowił wydać swoją pierwszą książkę. Sam ją napisał (była to prozatorska adaptacja horroru "Studnia i wahadło"),sam złożył matrycę, wydrukował i rozkolportował ją wśród swoich kolegów ze szkoły jako prywatne wydawnictwo V.I.B. (Very Important Book - Bardzo Ważna Książka). Kolejne lata nauki upływały pod znakiem prowadzenia gazetki szkolnej "Bęben", pisania relacji z imprez sportowych dla lokalnej gazety "Weekly Enterprise" oraz pracy zmianowej w fabryce włókienniczej. W domu się nie przelewało - matka po śmierci dziadków pracowała jako pomoc w maglu, kucharka, a później gospodyni w ośrodku dla umysłowo chorych. By uchronić syna przed wojskiem i wysłaniem na wojnę w Wietnamie, namówiła Stephena na studia na University of Maine at Orono. King ukończył je w 1970 roku jako wykwalifikowany nauczyciel angielskiego, a rok później wziął ślub z Tabithą Spruce, do dziś swoim pierwszym czytelnikiem, krytykiem i wierną towarzyszką życia. Pierwsze lata małżeństwa okazały się niełatwe pod względem finansowym. King znalazł zatrudnienie najpierw w pralni przemysłowej, później zaś jako nauczyciel literatury w szkole średniej. I pisał. Wciąż pisał - codziennie po kilka godzin tkwił przy maszynie do pisania, a opowiadania sprzedawał magazynom dla panów. Jednak dochody jego i żony często nie wystarczały nawet na opłacenie bieżących rachunków. Los państwa Kingów odmieniła dopiero powieść "Carrie"...
Początkowo miało to być opowiadanie dla jednego z męskich pism, ilustrowane zdjęciami nagich nastolatek. Pomysł opowieści o brzydkiej, zaniedbanej dziewczynie obdarzonej niezwykłymi zdolnościami psychokinetycznymi przerósł jednak rozmiary zwykłego opowiadania. King zamierzał nawet zrezygnować z pisania tego tekstu, gdyż zapowiadało się na zbyt długą formę, a on sam nie potrafił obdarzyć głównej postaci sympatią. Do kontynuowania pracy nad powieścią namówiła pisarza żona, której spodobał się kontrowersyjny pomysł fabularny. Maszynopis trafił do wydawnictwa Doubleday, w ręce Billa Thompsona, tego samego, który jakiś czas później odkrył kolejną gwiazdę literatury popularnej - niejakiego Johna Grishama. Tuż przed premierą "Carrie" zmarła matka Kinga. Od kilku lat cierpiała na nowotwór. 10 lat później powstanie powieść fantasy, dziś zaliczana do klasyki gatunku, o dwunastolatku, który poszukuje talizmanu mogącego ocalić życie matce cierpiącej na raka. "Carrie" ukazała się w 1974 roku, a wkrótce potem znalazła wydawcę wersji paperbackowej. Kontrakt opiewał na sumę gigantyczną jak na debiutującego na rynku książkowym autora - 400 tys. dolarów. King mógł wreszcie porzucić pracę w szkole i zająć się wyłącznie pisaniem. Wkrótce ukazały się jego kolejne powieści: "Miasteczko Salem" (1975),"Lśnienie" (1977),"Bastion" (1978),"Strefa śmierci" (1979),"Podpalaczka" (1980),"Cujo" (1981). Praktycznie od 1977 roku King publikuje minimum jedną książkę rocznie. Nie zawsze pod własnym nazwiskiem (od 1977 roku wydał około dziesięciu tytułów pod pseudonimem Richard Bachman). Kolejne utwory były już murowanymi bestsellerami: cykl "Mroczna wieża", "Christine" (1983),"Smętarz dla zwieżąt" (1983),"Talizman" (1984),"To!" (1986),"Oczy smoka" (1987),"Misery" (1987),"Gra Geralda" (1992),"Dolores Claiborne" (1993),"Zielona mila" (1996),"Worek kości" (1998),"Pokochała Toma Gordona" (1999) i setki opowiadań z rewelacyjnymi "Sercami Atlantydów" (1999) na czele doczekały się wielomilionowych nakładów, tłumaczeń na przeszło 30 języków, a na całym świecie można znaleźć ponad 300 milionów egzemplarzy książek z nazwiskiem Stephena Kinga na okładce.
Autor wstrząsających powieści grozy żyje przykładnie z rodziną w Bangor w stanie Maine. Regularnie wspiera Amerykańskie Towarzystwo Walki z Rakiem, sponsoruje różnorodną działalność charytatywną i funduje stypendia dla uczniów szkół średnich. Dzięki pomocy rodziny wykaraskał się z alkoholizmu i narkotyków, a zniewolenie człowieka przez nałogi uosobił w bohaterce powieści "Misery": zaborczej, szalonej pielęgniarce Annie Wilkes, jednej z najpotworniejszych postaci wykreowanych mocą swojej wyobraźni. Z żoną Tabishą doczekał się trójki dzieci noszących imiona Naomi Rachel, Joe Hill i Owen Phillip. Tylko raz zawiesił swoją działalność pisarską. Przerwa była spowodowana wypadkiem samochodowym, któremu pisarz uległ w 1999 roku. Bolesna i długotrwała rehabilitacja sprawiły jednak, że King powrócił do pisania. Niestrudzenie tworzy fabuły, które zadomowiły się nie tylko na kartach książek.
Wiele jego powieści i niejedno opowiadanie doczekały się przeniesienia na taśmę filmową. A trzeba przyznać, że, jak mało który pisarz, King ma szczęście do wybitnych ekranizacji swoich utworów. Takie filmy, jak "Carrie" Briana de Palmy, "Lśnienie" Stanleya Kubricka z genialną rolą Jacka Nicholsona, "Misery" Roba Reinera z fantastyczną kreacją Kathy Bates, "Skazani na Shawshank" z Timem Robbinsem czy "Zielona mila" z Tomem Hanksem weszły do kanonu światowej kinematografii. Sam pisarz niejednokrotnie brał udział w procesie produkcji filmów powstających na podstawie swoich książek jako scenarzysta i producent. Kolejnym wyzwaniem stała się dla Kinga realizacja amerykańskiej wersji "Królestwa" Larsa von Triera.
Zobacz stronę autora 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Roland
Absolutnie magiczne przeżycie, mimo bardzo lekko połączonej narracji.
Każdy z rozdziałów to pomniejsza historyjka nawiązująca do głównej osi fabularnej.
Roland jest tak ciekawy, a ogrom świata (a raczej wieloświata) napawa mnie gigantyczną ciekawością.
Mamy tu do czynienia z nieprzebranym ogromem, i małością samego bohatera.
Jest to jednak historia niepełna, urywa się w miejscu zerowym, a finał nie ma takiego ciężaru, oby kolejne części trzymały poziom.
Absolutnie magiczne przeżycie, mimo bardzo lekko połączonej narracji.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKażdy z rozdziałów to pomniejsza historyjka nawiązująca do głównej osi fabularnej.
Roland jest tak ciekawy, a ogrom świata (a raczej wieloświata) napawa mnie gigantyczną ciekawością.
Mamy tu do czynienia z nieprzebranym ogromem, i małością samego bohatera.
Jest to jednak historia niepełna, urywa się w...
Czytałam wiele pozycji Kinga. Jest to geniusz bez wątpliwości. Roland, to pierwsza książka Stephena, którą napisał w wieku 19 lat, więc szanuję pomysł, ideę, nie jest to dzieło sztuki, ale do przeczytania. Końcówka nie zachwyca ale jak na chłopca dziewiętnastoletniego....
Czytałam wiele pozycji Kinga. Jest to geniusz bez wątpliwości. Roland, to pierwsza książka Stephena, którą napisał w wieku 19 lat, więc szanuję pomysł, ideę, nie jest to dzieło sztuki, ale do przeczytania. Końcówka nie zachwyca ale jak na chłopca dziewiętnastoletniego....
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka wymagająca. Pisana wzniosłe i trochę poetycko. Ale mimo wszystko wciąga. Nie dziwię się, że dużo osób zostawiło dalszą przygodę z tą serią po Rolandzie, ja jestem właśnie w trakcie czytania drugiego tomu (powołanie trojki) styl już się zmienił i czyta się o wiele lepiej. :)
Książka wymagająca. Pisana wzniosłe i trochę poetycko. Ale mimo wszystko wciąga. Nie dziwię się, że dużo osób zostawiło dalszą przygodę z tą serią po Rolandzie, ja jestem właśnie w trakcie czytania drugiego tomu (powołanie trojki) styl już się zmienił i czyta się o wiele lepiej. :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodobno arcydzieło. Podobno opus magnum Stephena Kinga.
No cóż... Dawno się tak nie rozczarowałem. No nie wiem, może gdybym nie miał tak wygórowanych oczekiwań, to owo rozczarowanie byłoby mniejsze? Wydaje mi się, że nie, bo naprawdę nie pojmuję, co w tym I tomie "Mrocznej wieży" może się komukolwiek podobać.
Historia jest niesamowicie chaotyczna i nawet jeśli wraz z kolejnymi tomami nabiera więcej sensu, nie mieści mi się w głowie, jak ktokolwiek mógł mieć chęć na kontynuowanie lektury po przeczytaniu tego gigantycznego wstępu (bo cykl ten to tak naprawdę jedna gargantuicznych rozmiarów powieść rozbita na kilka tomów - sam Autor tak o niej mówi). Ja sam musiałem walczyć z ochotą, aby rzucić ten tom w diabły. Powstrzymało mnie tylko to, że uwielbiam Kinga oraz że nie mogłem uwierzyć, że to jest aż tak słabe.
Nie rozumiem też, jak King mógł pomyśleć, że "Roland" to coś, co nadaje się do samodzielnego wydania. Tłumaczyć go może chyba tylko to, że był w tym okresie wiecznie napruty, cierpiał na przerost ambicji, no i całkowicie zanikł mu krytycyzm. Pisarz uznał najwyraźniej, że jest geniuszem (no jest) i że napisze dzieło życia na miarę "Władcy pierścieni". Zakładanie z góry, że oto teraz stworzy się ARCYDZIEŁO, zwykle nie kończy się dobrze - ani dla autora ani dla czytelników. Nie inaczej jest z "Mroczną wieżą".
Urodzoną w bólach historię King zaczyna nam opowiadać od środka i po przeczytaniu całego cyklu mamy wierzyć, że w tym szaleństwie była metoda. Ja natomiast szczerze wątpię, żeby Autor miał szkielet "Mrocznej wieży" skrupulatnie obmyślony i potem tylko obudowywał go treścią przez 30 lat. Ja tu widzę raczej rozpaczliwe łatanie przeciekającego kadłuba, aby łajba nie zatonęła z kretesem. Ponieważ King jednak jest geniuszem, misja ta kończy się z grubsza sukcesem i cały cykl oceniłbym na 6-7/10 (a więc tak pomiędzy "niezły" a "dobry"). Natomiast I tom to niestety co najwyżej 4/10, a moment rozpoczęcia opowieści to i tak najmniejszy z problemów "Rolanda".
Najgorszy w tym tomie jest chyba wspomniany chaos. Nie mamy pojęcia o co chodzi, ale sposób, w jaki jest ta książka napisana, nie sprawia, że bardzo chcemy się dowiedzieć. Tajemniczość głównego bohatera skutkuje całkowitą obojętnością wobec jego absurdalnych przygód. King nie daje nam szansy polubić Rolanda ani się z nim zżyć. Tak samo jego uczucie do chłopca, który mu od pewnego momentu towarzyszy, pozostaje pustą i nieprzekonującą deklaracją, przez co zakończenie tego wątku - z całą pewnością wbrew intencjom Autora - nie wywiera żadnego wrażenia na czytelniku.
Co jeszcze tu kuleje? Książka ta to właściwie zlepek opowiadań i stawiam dolary przeciwko orzechom, że taki właśnie jest jej prawdziwy rodowód. Opowiadania te są lepsze i gorsze, ale nie łączą się w żadną spójną całość.
Tragiczne jest zakończenie - kulminacja kilkusetstronicowej pogoni za człowiekiem w czerni jest tak bardzo rozczarowująca, jak to tylko możliwe. Co więcej, jest ona bezsensowna nawet po przebrnięciu przez wszystkie tomy - niektóre z wydarzeń z tomu I nabierają sensu, gdy pozna się szerszy kontekst. Konfrontacja z człowiekiem w czerni - nie.
Czy więc ostatecznie żałuję, że przeczytałem "Mroczną wieżę"? W sumie jednak nie. Czy mogę więc tę 8-tomową powieść z czystym sumieniem polecić? Też nie. Cykl/powieść "Mroczna wieża" ma ponad 4 tysiące stron (sic!) - przy tym rozmiarze trudno powiedzieć komuś "A spróbuj, co Ci szkodzi? Po pierwszym tysiącu stron można się dostroić". Jedyne, co mogę z całą pewnością stwierdzić, to: szkoda, że I tom jest taki słaby.
Podobno arcydzieło. Podobno opus magnum Stephena Kinga.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNo cóż... Dawno się tak nie rozczarowałem. No nie wiem, może gdybym nie miał tak wygórowanych oczekiwań, to owo rozczarowanie byłoby mniejsze? Wydaje mi się, że nie, bo naprawdę nie pojmuję, co w tym I tomie "Mrocznej wieży" może się komukolwiek podobać.
Historia jest niesamowicie chaotyczna i nawet jeśli wraz z...
Mega!
Mega!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTom 1 niestety odstaje troche od reszty ale nie można go nazwać zla książka. Troche fakt sie męczyłem z Rolansem, ale opowiadanie dołączone jako bonus zdecydowanie na plus.
Nie poddawajcie się jeśli was nie porwał ten tom, 2 jest zdecydowanie lepszy
Tom 1 niestety odstaje troche od reszty ale nie można go nazwać zla książka. Troche fakt sie męczyłem z Rolansem, ale opowiadanie dołączone jako bonus zdecydowanie na plus.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie poddawajcie się jeśli was nie porwał ten tom, 2 jest zdecydowanie lepszy
Nie jest źle, mimo że dużo ludzi narzeka na ten tom i się od niego odbija, nawet sam autor przyznaje, że jest ciężki w odbiorze. Ale King to King. Widać że jest pomysł na fabułę i żeby się połapać we wszystkim i połączyć kropki należy przeczytać wszystkie części. Będę kontynuował tą przygodę z zainteresowaniem.
Nie jest źle, mimo że dużo ludzi narzeka na ten tom i się od niego odbija, nawet sam autor przyznaje, że jest ciężki w odbiorze. Ale King to King. Widać że jest pomysł na fabułę i żeby się połapać we wszystkim i połączyć kropki należy przeczytać wszystkie części. Będę kontynuował tą przygodę z zainteresowaniem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo Mrocznej Wieży wróciłem po latach, tak naprawdę rozpoczynając powrót do tych długich, gęstych, klimatycznych historii, które kiedyś pochłaniałem i do których dziś wracam z sentymentem. Jak napisał King w jednej ze swoich książek: „zadaniem pamięci jest nie tylko przywoływanie wspomnień, ale także przydawanie im blasku” — i w przypadku pierwszego tomu serii trudno się z nim nie zgodzić.
Powrót do tej historii był trochę jak spotkanie ze starym znajomym: klimat i obrazy wracają natychmiast, choć sama opowieść potrafi być wymagająca. Pierwsza część momentami sprawia wrażenie chaotycznej — czytelnik nie zawsze wie, dokąd to wszystko zmierza i o co właściwie chodzi. Ale to właśnie specyfika początku tej drogi.
Na szczęście czytałem już całość i wiem, że wszystko zaczyna się układać w kolejnych tomach, a pozornie luźne elementy nabierają znaczenia. Dlatego najlepsza rada dla nowych czytelników brzmi: uzbroić się w cierpliwość. Zrozumienie przyjdzie z czasem, a nagroda za wytrwałość jest naprawdę satysfakcjonująca.
Do Mrocznej Wieży wróciłem po latach, tak naprawdę rozpoczynając powrót do tych długich, gęstych, klimatycznych historii, które kiedyś pochłaniałem i do których dziś wracam z sentymentem. Jak napisał King w jednej ze swoich książek: „zadaniem pamięci jest nie tylko przywoływanie wspomnień, ale także przydawanie im blasku” — i w przypadku pierwszego tomu serii trudno się z...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzyma w napięciu!
Trzyma w napięciu!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCóż, odsłuchałam do końca tego audiobooka tylko po to, aby móc sięgnąć po kolejne części z czystym sumieniem. Niesamowicie nudna i grafomańska. Zdecydowanie czuć, że to nie jest jeszcze naoliwiony King.
Cóż, odsłuchałam do końca tego audiobooka tylko po to, aby móc sięgnąć po kolejne części z czystym sumieniem. Niesamowicie nudna i grafomańska. Zdecydowanie czuć, że to nie jest jeszcze naoliwiony King.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to