„Literackie delirium”.
Tę zwięzłą, ale treściwą opinię przeczytałam na stronie tytułowej książki, pod wymowną i charakterystyczną butelką, w której Chińczycy przechowują alkohol. Jakby mówiącej przed wejściem w opowieść – napij się, zanim zaczniesz czytać. Wchodzisz do Alkoholandii ze stolicą Alkoholowa, w której trunki spotkasz w całej swojej różnorodności i postaci, bo „alkohol to słońce, powietrze, krew. Alkohol to muzyka, malarstwo, balet, poezja”, a „człowiek, który wytwarza napoje alkoholowe, jest mistrzem wielu sztuk, jednoczy w sobie wszystkie umiejętności”. Od przewodnika po Alkoholandii można usłyszeć - alkohol jest również „niezbędnym smarem dla trybików naszego państwa, bez niego cała ta machina nigdy nie kręciłaby się tak gładko i sprawnie!” Jego konsumpcji towarzyszą motywujące hasła – „Gdy coś bardzo wzruszy nas, to najlepszy picia czas!” Piją go wszyscy, bo nie piją tylko zdrajcy i sprzedawczyki. Chociaż „pijany bywa tylko niewykształcony, ciemny lud, najniższe warstwy społeczeństwa. Elita, czysta jak wiosenny śnieg, nie upija się nigdy”. W takim kraju wprowadzenie delegalizacji lub prohibicji alkoholu to jak „zabronić ludziom uprawiania seksu i jednocześnie popierać rozwój przyszłych pokoleń”.
Do takiej krainy wódki przyjechał Ding Gouer.
Czterdziestoośmioletni śledczy do zadań specjalnych, któremu najwyższą satysfakcję sprawiało rozwiązywanie kryminalnych zagadek. Doświadczony fachowiec i wysłannik prokuratury, do której dotarły informacje, że w kopalni Luo Shan uprawia się dzieciożerstwo. Śledczy Ding Gouer miał przeprowadzić dochodzenie i znaleźć odpowiedź na pytanie – kto smaży i zjada niemowlęta? Jego wędrówka po Alkoholandii w docieraniu do prawdy przypominała ciąg alkoholowy, w którego trakcie poznawał zasady funkcjonowania krainy oraz żyjących w niej obywateli.
Alkoholandia była metaforą albo, jak kto woli, parabolą Chin.
Alkohol symbolizował ideologię komunizmu, która, niczym psychodeliczne opary, otumaniała umysły Chińczyków, zastępując im krytyczne myślenie, autorytety, Boga, Buddę oraz przenicowując wartości moralne, sankcjonując absurd, bogactwem czyniąc komunizm, a jednostkę bezwolnym trybikiem jej mechanizmów. Obrazem tego były losy tych, którzy próbowali jej się przeciwstawić – śledczy Ding Gouer, opozycjonista z łuskowatą skórą i doktorant alkohologii. Wszyscy bez powodzenia w swoim oporze, by ostatecznie potwierdzić, że „wszystkie największe świętości – ideały, sprawiedliwość, szacunek, honor i miłość – podążały” za udręczonymi bohaterami „na samo dno kloacznego dołu”.
Autor, Chińczyk żyjący w swojej ojczyźnie, by tę krytykę Chin lat dziewięćdziesiątych poprzedniego milenium, pełną czarnego humoru, ironii, surrealizmu, ukazać pośrednio, stworzył powieść, której dla jednych bliżej do postmodernizmu, a dla innych do realizmu magicznego.
Ja przychylam się do pierwszej.
Ma ona wszystkie cechy ją charakteryzujące – wątek kryminalny prowadzony przez śledczego, jego droga dochodzenia przypominająca błądzenie w labiryncie, intertekstualność ujmująca myśli i dorobek innych twórców, łączenie gatunków – prozy, listy w korespondencji między doktorem alkohologii a pisarzem Mo Yanem reprezentującym alter ego autora oraz opowiadań pisanych przez doktoranta, a ocenianych przez pisarza, a także przenikanie się realiów z fikcją wizji w stanie upojenia alkoholowego bohaterów, wykluczające ustalenie ostatecznej prawdy, co jest rzeczywiste, a co zmyślone – „małpy robiące wino i kradnące księżyc, śledczy siłujący się z karłem, złotopióre salangany, budujące gniazda ze śliny, karzeł tańczący na brzuchu pięknej kobiety, doktor alkohologii romansujący potajemnie z teściową, dziennikarka fotografująca niemowlę duszone w sosie sojowym”, demon w ciele łuskowatego chłopca i wiele, wiele innych nieweryfikowalnych zdarzeń i obrazów.
Pozornie totalny chaos.
Służący jednemu celowi – ukazaniu obrazu chińskiego społeczeństwa. Pełnego charakterystycznych cech dla „krajów demoludu”. Z jednej strony przenikliwie naturalistycznego w swojej brzydocie dzięki wykorzystaniu wielu środków
stylistycznych, a z drugiej strony niezwykle poetyckiego. W efekcie smutnego, bo na wskroś prawdziwego.
To właśnie jest prawda w całej swojej odsłonie, którą ma ujrzeć czytelnik.
I o ile, nie udało się oszukać formą opowieści chińskiej cenzury, odrzucającej wydanie powieści, o tyle udało się tym krytycznym obrazem dotrzeć do odbiorców na całym świecie, ponieważ książka została wydana w Tajwanie i przetłumaczona na języki obce. Na pewno pomogła w tym Nagroda Nobla w 2012 roku za „Obfite piersi, pełne biodra”, która jest zupełnie odmienną gatunkowo powieścią, a która wpisałam na mój top książek czytanych w 2013 roku i od której polecam zacząć znajomość z twórczością autora.
Być może dlatego „Kraina wódki” tak bardzo zaskoczyła mnie swoją innością, po lekturze tej pierwszej.
naostrzuksiazki.pl
Szukamy ofert...
961 
230 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Kobieta z wydm
książkę czytałam wieki temu ,ale do tej pory pamiętam jej niezwykłość i klimat. Czytając czułam piasek w zębach , wrażenie było niesamowite, niemal jak smród Paryża w "Pachnidle".
książkę czytałam wieki temu ,ale do tej pory pamiętam jej niezwykłość i klimat. Czytając czułam piasek w zębach , wrażenie było niesamowite, niemal jak smród Paryża w "Pachnidle".
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to🏜️⏳ Kobieta z wydm autorstwa Kōbō Abe to powieść niezwykła, niepokojąca i pełna symboliki. Kōbō Abe tworzy historię, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą opowieścią o człowieku uwięzionym w odizolowanym miejscu, lecz z każdą kolejną stroną odsłania coraz więcej znaczeń. Już od początku czytelnik trafia w świat pełen piasku, ciszy i nieustannego poczucia zagrożenia. Atmosfera tej historii jest gęsta i duszna, a jej klimat pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury.
🏜️⏳ Głównym bohaterem powieści jest Niki Jumpei, nauczyciel i pasjonat entomologii, który podczas jednej ze swoich wypraw trafia na odległe wydmy. Początkowo jego podróż ma charakter naukowej przygody, jednak szybko zamienia się w coś znacznie bardziej niepokojącego. Kōbō Abe w niezwykle sugestywny sposób przedstawia moment, w którym bohater zdaje sobie sprawę, że znalazł się w pułapce. Dom ukryty wśród piasków staje się dla niego więzieniem, z którego ucieczka wydaje się niemal niemożliwa.
🏜️⏳ W tej niezwykłej przestrzeni pojawia się również tajemnicza kobieta, z którą Niki zmuszony jest dzielić codzienność. Relacja między nimi jest pełna napięcia i niejednoznaczności. Kōbō Abe nie przedstawia jej w prosty sposób, lecz stopniowo odkrywa kolejne warstwy ich wspólnego życia. Bohaterowie wykonują monotonną, niemal absurdalną pracę polegającą na usuwaniu wciąż napływającego piasku, co z czasem zaczyna przypominać niekończący się rytuał walki z naturą.
🏜️⏳ Jednym z największych atutów powieści Kōbō Abe jest niezwykły klimat. Piasek w tej historii zdaje się niemal żyć własnym życiem. Przenika wszystko, wdziera się do domu, na skórę bohaterów i do ich myśli. Dzięki sugestywnym opisom czytelnik niemal fizycznie odczuwa duszność i ciężar tej przestrzeni. To właśnie ten element sprawia, że historia nabiera charakteru niemal sennego, balansując między realizmem a surrealizmem.
ㅤ
🏜️⏳ Kobieta z wydm to również powieść, którą można interpretować na wiele sposobów. Dla jednych będzie to historia o uwięzieniu i próbie odzyskania wolności, dla innych metafora ludzkiej egzystencji lub opowieść o samotności i akceptacji własnego losu. Kōbō Abe pozostawia czytelnikowi dużą przestrzeń do własnych refleksji, dzięki czemu książka może być odczytywana zarówno jako psychologiczna analiza bohatera, jak i filozoficzna opowieść o sensie życia.
ㅤ
🏜️⏳ Kobieta z wydm to powieść wyjątkowa i niełatwa, ale jednocześnie niezwykle fascynująca. Kōbō Abe stworzył historię, która potrafi wciągnąć swoją atmosferą i zmusić do głębszego zastanowienia się nad losem bohatera. To książka dla czytelników, którzy lubią literaturę niejednoznaczną, pełną symboli i ukrytych znaczeń. Choć momentami może wydawać się wymagająca, nagradza cierpliwość niezwykłym klimatem którego nie da się zapomnieć po lekturze.
🏜️⏳ Kobieta z wydm autorstwa Kōbō Abe to powieść niezwykła, niepokojąca i pełna symboliki. Kōbō Abe tworzy historię, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą opowieścią o człowieku uwięzionym w odizolowanym miejscu, lecz z każdą kolejną stroną odsłania coraz więcej znaczeń. Już od początku czytelnik trafia w świat pełen piasku, ciszy i nieustannego poczucia zagrożenia....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątek zapowiada coś intrygującego – klimat izolacji, tajemnicy i powolnego osaczania działa naprawdę dobrze. Niestety im dalej, tym gorzej. Książka szybko zamienia się w ciężkostrawne, rozwleczone pseudo-filozofowanie, które bardziej męczy niż skłania do refleksji.
Pomysł bardzo dobry a wykonanie fatalne, tak fatalne jak porównywanie Abe do Kafki...
Początek zapowiada coś intrygującego – klimat izolacji, tajemnicy i powolnego osaczania działa naprawdę dobrze. Niestety im dalej, tym gorzej. Książka szybko zamienia się w ciężkostrawne, rozwleczone pseudo-filozofowanie, które bardziej męczy niż skłania do refleksji.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPomysł bardzo dobry a wykonanie fatalne, tak fatalne jak porównywanie Abe do Kafki...
Nie ważne, czy treść interpretowałbym dosłownie, czy metaforycznie, na koniec osiągnąłem pełną satysfakcje z lektury. Przez książkę przechodzi się jak nóż przez masło. I to wcale nie dlatego, że jest cieniutka! Treść rozbudza emocje i zapiera dech, a oczy mkną po tekście tak szybko, że mózg z trudem przyswaja informacje. Czułem się wręcz jak dziecko, które od razu chce poznać zakończenie. Z wielkim żalem nie dam najwyższej noty ze względu na pewien motyw, który choć nie przeszkadzał mi, to jednak czułem, że jest miejscami zbędny.
Nie ważne, czy treść interpretowałbym dosłownie, czy metaforycznie, na koniec osiągnąłem pełną satysfakcje z lektury. Przez książkę przechodzi się jak nóż przez masło. I to wcale nie dlatego, że jest cieniutka! Treść rozbudza emocje i zapiera dech, a oczy mkną po tekście tak szybko, że mózg z trudem przyswaja informacje. Czułem się wręcz jak dziecko, które od razu chce...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa książka wpadła w moje ręce zupełnie przypadkowo. Zakupiona bez lektury recenzji czy nawet opisu, stanowiła dla mnie zagadkę. Chociaż wcześniejsze doświadczenia z literaturą japońską, a także sugestywna okładka, podpowiadały, czego mogę się spodziewać – absurdu, groteski i oniryzmu. I faktycznie, to właśnie odnalazłam.
Książka ta silnie nawiązuje do Kafki, przede wszystkim poprzez uczucie bezsilności, niesprawiedliwości i wszechobecnego absurdu. Autorowi udało się stworzyć niesamowity, niemal namacalny klimat, który nie pozwalał mi się oderwać. Podczas lektury czułam duszność i wrażenie bycia oblepioną piaskiem. To naprawdę świetna literatura!
Jedynym elementem, który nieco mnie męczył, były surrealistyczne wstawki. To jednak wynika z mojej osobistej preferencji – nie przepadam za literaturą "strumienia świadomości". Zawsze usilnie próbuję doszukać się sensu, aż w końcu poddaję się, dochodząc do wniosku, że autor po prostu się ze mnie naśmiewa, a żadnego ukrytego znaczenia w tym nie ma.
No i jeszcze główny bohater... Wywoływał we mnie prawdziwą burzę negatywnych emocji, co uważam za ogromny plus. Uwielbiam, gdy postacie literackie potrafią wzbudzić tak silne odczucia.
Podsumowując, gorąco polecam tę książkę. To literatura, która jest jednocześnie łatwa i trudna. Łatwa, bo wciąga bez reszty i pozwala głęboko wczuć się w historię, niemal aktywnie ją przeżywać. Trudna, bo te przeżycia bywają nieprzyjemne, a momentami wręcz obrzydliwe.
Ta książka wpadła w moje ręce zupełnie przypadkowo. Zakupiona bez lektury recenzji czy nawet opisu, stanowiła dla mnie zagadkę. Chociaż wcześniejsze doświadczenia z literaturą japońską, a także sugestywna okładka, podpowiadały, czego mogę się spodziewać – absurdu, groteski i oniryzmu. I faktycznie, to właśnie odnalazłam.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka ta silnie nawiązuje do Kafki, przede...
Nie zainteresowała mnie.
Nie zainteresowała mnie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPotwierdzam to, co wyczytałem w wielu recenzjach: ze stron tej książki sypie się piach. Osiada na skórze, dostaje pod powieki, zatyka usta i nos. Parzy i dusi. Od razu czujemy więź z głównym bohaterem, który wbrew swojej woli znalazł się w absurdalnej sytuacji bez wyjścia. Poczucie zagrożenia, zagubienia, bezradności i osamotnienia jest przez autora opisane po mistrzowsku i według mnie to największy atut tej powieści.
Podoba mi się również, że książkę można interpretować na wiele sposobów. Nie wnikając głęboko w fabułę, można ją uznać za horror. Ale może to być też opis surrealnego, męczącego snu o bezradności. Może to być psychologiczne studium człowieka postawionego w sytuacji zagrożenia. Może to być socjologiczna analiza roli kobiety i mężczyzny w społeczeństwie albo egzystencjalny traktat o sensie życia (lub jego braku). I wszystko to jest w tej powieści fascynujące.
Niestety, są tu też fragmenty mocno "przegadane" i bełkotliwe. Takie intelektualne rozważania pasujące być może do miejsca i czasów, w których ta powieść powstała. Dziś raczej nieaktualne i niepotrzebne, psują trochę odbiór całościowy powieści.
Potwierdzam to, co wyczytałem w wielu recenzjach: ze stron tej książki sypie się piach. Osiada na skórze, dostaje pod powieki, zatyka usta i nos. Parzy i dusi. Od razu czujemy więź z głównym bohaterem, który wbrew swojej woli znalazł się w absurdalnej sytuacji bez wyjścia. Poczucie zagrożenia, zagubienia, bezradności i osamotnienia jest przez autora opisane po mistrzowsku i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Kobieta z wydm” – Kōbō Abe
Główny bohater, Niki Jumpei, nauczyciel i entomolog amator, podczas wakacji wybiera się na wydmy z nadzieją odkrycia nowego gatunku owadów. Zamiast przygody badawczej trafia do domu-pułapki, z którego rozpaczliwie próbuje się wydostać. Towarzyszy mu tajemnicza kobieta, która przyciąga go do siebie niemal magnetyczną siłą.
Walka z piaskiem, zagrażającym ich przetrwaniu i niszczącym wszystko na swojej drodze, sprawia, że czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w sennych majakach.
Lektura budzi ogromny dyskomfort – zarówno fizyczny, jak i psychiczny. Podczas czytania miałam wrażenie, że piasek oblepia całe moje ciało, a psychicznie czułam się zniewolona tak samo jak główny bohater.
To jedna z tych książek, które zostają w pamięci na długo. Po tej lekturze piasek na plaży nabierze dla Was zupełnie nowego znaczenia.
"Kobieta z wydm” – Kōbō Abe
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGłówny bohater, Niki Jumpei, nauczyciel i entomolog amator, podczas wakacji wybiera się na wydmy z nadzieją odkrycia nowego gatunku owadów. Zamiast przygody badawczej trafia do domu-pułapki, z którego rozpaczliwie próbuje się wydostać. Towarzyszy mu tajemnicza kobieta, która przyciąga go do siebie niemal magnetyczną siłą.
Walka z piaskiem,...
W treści jest sucha i jałowa, tak jak ten wszędobylski piasek. Nie dałbym rady jej przeczytać, gdyby była choć minimalnie dłuższa. Ale chyba było warto przebrnąć do końca. O ile odbyliśmy jakąkolwiek drogę?
W treści jest sucha i jałowa, tak jak ten wszędobylski piasek. Nie dałbym rady jej przeczytać, gdyby była choć minimalnie dłuższa. Ale chyba było warto przebrnąć do końca. O ile odbyliśmy jakąkolwiek drogę?
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeintelektualizowany flak a nie dobra literatura. Główny bohater i jego rozterki - opisy godne nastolatka, który wymyślil, że będzie wielkim pisarzem. Koło Kafki ‚to nie stało’. Pierwsze 10 stron brzmiało obiecujaco, później zrobiła się to droga przez surrealistyczną mękę.
Przeintelektualizowany flak a nie dobra literatura. Główny bohater i jego rozterki - opisy godne nastolatka, który wymyślil, że będzie wielkim pisarzem. Koło Kafki ‚to nie stało’. Pierwsze 10 stron brzmiało obiecujaco, później zrobiła się to droga przez surrealistyczną mękę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to