Czerwień

Miałem kilka podejść do tej książki i nie wiem, coś mnie jednocześnie do niej przyciągało i odrzucało. Śmiem twierdzić, że przypadku akurat 100 pierwsze stron książka, dla mnie było najsłabszą częścią tej opowieści. Później, już czuć było ten ciężki skandynawski klimat. Dobrze zbudowana i przemyślana historia, widać, że Autor ma smykałkę do tworzenia pełnych napięcia historii. Naprawdę dobrze bawiłem się przy tej książce, mimo swojej brutalności. Polecam!!!

Nie dlatego, że nie mówili. Dlatego, że nikt nie pytał. Wspaniała to była podróż literacka, nie zapomnę jej nigdy. Żal się rozstawać z cyklem o przygodach kryminalnych doktor antropologii Anny Serafin i dziennikarza śledczego Sebastiana Strzygonia. Niestety, Autorzy, mimo, że cykl nie został wyraźnie zamknięty, nie napisali dotąd następnej części. A sądząc po tym, że zaczęli odrębną serię powieści, raczej się na to nie zanosi. Bardzo, bardzo szkoda. To już bowiem czwarty raz kiedy mogłem z przyjemnością zagłębić się w lekturę etno-kryminału autorstwa Państwa Kuźmińskich, tym razem akcja jest dużo bliższa Sebastianowi Strzygoniowi, zwanemu skrótowo Bastianem, rola Anny Serafin jest nieco ograniczona, choć nie bez znaczenia. Powieść zaczyna się jak zwykle leciutko. Podczas prac budowlanych remontu starego rodzinnego domu, doglądanych przez Bastiana robotnicy odkrywają ludzkie kości. Okazuje się, że są to kilkudziesięcioletnie zwłoki bardzo młodej dziewczyny. Jednocześnie we wsi ginie lokalny pijaczek, będący historykiem zajmującym się kiedyś sprawami lokalnej społeczności, w świetle żydowskich historii, w czasach przedwojennych. Akcja powieści do tego przenika się pomiędzy latami 40tymi, końcówką lat 80/początkiem 90, i oczywiście główną osią fabularną dzisiejszych czasów. Znając już dotychczasowe trzy tomy przygód tandemu Serafin-Bastian wiemy, że zagadka czy intryga jest mocna. A do tego hak wbity w historię, wierzenia i kwestie etniczne i możemy czytelniku zapiąć pasy. Powieść nie jest długa, co czyni ją świetnym materiałem na jeden dzień, ale niekoniecznie jeden wieczór, jeżeli macie dużo czasu można ją wciągnąć w kilka godzin, natomiast zbyt szybkie czytanie nie jest zalecane. Raz, żeby nie uronić ani słowa z doskonałego kryminału, dwa, że Kuźmińscy są doskonale przygotowani merytorycznie. Kwestie etniczne, czy historyczne są nie tylko świetną podstawą do akcji, rozważań czy odkryć bohaterów, ale przyczynkiem do czasami trudniej dyskusji o historii. O tym, że nic nie jest czarno-białe. I tak sobie myślę, naprawdę nie chodzi tutaj o „Polak też bił Żyda”, a o pewnego rodzaju refleksję. W powieści pojawia się motyw judenjagd* z perspektywy czasu najchętniej wymazywany z pamięci bohaterów powieści. Bastian stara się, oprócz oczywiście wyjaśnienia śmierci lokalnego pijaczka-historyka-biznesmena, dociec prawdy o pochodzeniu znalezionych na terenie posesji zwłok. W trakcie poszukiwania odpowiedzi bohaterowie szukają w archiwach ale też przepytują miejscową ludność, w momencie kiedy starsza osoba opowiada jak było, obecna przy tym rodzina jest w szoku, pada pytanie „Babciu dlaczego nic nie mówiłaś?” I kiedy pada odpowiedź „Bo nikt nie pytał”. Rodzi się ważniejsze pytanie. Nie dlaczego babcia nie mówiła, ale dlaczego nikt nie pytał. To też jest niewypowiedziane, ale znamienne jak wszyscy mieli w świadomości okrucieństwa wojny, ale tak po prawdzie nikt nie pytał, bo bał się odpowiedzi. Każdy bał się dotknąć prawdy, którą wszyscy znają. „Żyd nie miał prawa żyć” powtarzali. I myślę, że to w jaki sposób Autorzy wpletli zjawisko Judenjagd w powieść, a raczej zbudowali na tym fabułę, nie jest próbą szkalowania, że Polacy to zrobili czy tamto, jak już wyżej wspomniałem, czegoś w stylu skandalicznego "polskie obozy zagłady". Chodzi tu bardziej o to, że zło nie ma narodowości, a potworem możesz być zawsze, nie ważne czy jesteś Polakiem, Żydem, Ukraińcem czy Niemcem. Bo zmierzamy do tego, co jest najważniejsze, że możesz być też dobrym człowiekiem, możesz być jak te "wujki żydkowe", tak ordynarnie określane osoby, które w czasie wojny pomagały uciekającym Żydom. Ukrywając czy karmiąc. Na tym strachu o winę swojego dziadka główny bohater (tak przecież irytujący w poprzednich częściach Bastian, finalnie dorosły, dojrzały) przechodzi całą drogę dochodzenia, kim był i co zrobił jego dziadek. Nieustannie zadaje sobie pytanie. Dziadku coś ty zrobił? Czy byłeś katem? Czy zbawcą? To jest bardzo przejmujący element tej powieści, choć zwykłego zdawać by się mogło, kryminału. Poza nieprawdopodobnym warsztatem merytorycznym, jak praca Policji, Prokuratury, medyków sądowych czy laboratoriów Autorzy świetnie oddali klimat małego miasta, konszachtów, czy relacji takich „przecież on był swój”. I tak dalej. Bardzo też podobały mi się te wszystkie motywy kulturowo etniczne, dla których dzieła Kuźmińskich opisuje się jako etno-kryminały. Możemy się dowiedzieć ustami bohaterów, żeby nie mówić „ciuch”, tylko szmata, czy po prostu używana odzież. Dlaczego? O tym czytelniku już musisz przekonać się sam. Nie samym chlebem człowiek żyje, nie zabrakło więc chemii tak między Anną i jej Gerardem, problemów i zagadnień związkowych i zawodowych, a także Bastianem i… Powiedzmy, że on także ma co robić w departamencie relacji damsko męskich. Krzesanie iskier jest, kłótnie są. Ludzki wymiar kryminału mamy także odhaczony. Całość sprawia wrażenie dzieła kompletnego, i nie napiszę tu, że „nie można się oderwać”, bo i oderwać się trzeba, choćby po to, żeby iskry wykrzesane z własnego mózgu nieco ostudzić i nie przegrzać się, ostatecznie dość emocjonalnie prowadzoną historią. Czy Bastian znajdzie odpowiedzi, których szuka czy będą go ścigać Demony Przeszłości? Czy nasi bohaterowie ułożą sobie życie tak, żeby znaleźportal ć szczęście pomimo tego wszystkiego? Czy miejscowe śmierci, tak historyczne jak i dzisiejsze znajdą swój finał w wyjaśnieniu sprawy? Odpowiedzi kryje zakończenie powieści, tymczasem powiem jak dziadek Bastiana. To wszystko Sen Mara Bóg Wiara! Czytajcie. 26.2.2026 r. *Judenjagd to niemieckie określenie „polowania na Żydów” stosowane w czasie II wojny światowej po likwidacji gett. Oznaczało systematyczne obławy, tropienie i wyłapywanie Żydów ukrywających się poza gettami, prowadzone przez niemiecką policję, żandarmerię i lokalnych kolaborantów, często z użyciem denuncjacji i przeszukań domów czy lasów.

Komisarz Bernard Gross to nietuzinkowy i tajemniczy bohater wykreowany przez autora tak wiarygodnie, że czytać lub słuchając go w zależności od dostępności książki można wyczuć emocje, które komisarz odczuwa do siebie, żony, syna i Malwiny Lemańskiej dokładnie wctej kolejności ze względu hierarchię od najważniejszej do mniej ważnej . W roku śledztwa jest on w stanie ksuoic się na rozwiązywaniu zawiłych zagadek kryminalnych radząc sobie jednocześnie że złożoną i pogmatwaną osobowością samotnego wilka, który musi żyć wśród pogubionych i lękliwych owieczek. Struktura powiesić tak absorbuje, że nie można oderwać się zwłaszcza, że Bernard jest tak ludzi , ma podobne problemy i przemyślenia. Można współczuć głównemu bohaterowi jego dylematów miłosnych. Podziwiam go za jego odwagę i nieprzejednana postawę względem przełożonych. Zwłaszcza można nauczyć się od niego szanowania swojej godności osobistej by nikt nie odważył się napluć nam w twarz wmawiając, że pada deszcz. Uważam, że zespół Komisarz Bernard Gross, apusrant sztabowa Skalska vel Skałka i Judyta Judycka to team policyjnych hartów gończych ,ktorego można byłoby pozazdrości w kazdym mieście . Książka wart przeczytania i zapoznania się z całą serią . Polecam

Kaszuby w obiektywie Małgorzaty Oliwii Sobczak nie mają nic wspólnego z pocztówkowym spokojem. To miejsce, gdzie lasy są zbyt gęste, jeziora zbyt głębokie, a milczenie mieszkańców cięższe niż grunt pod nogami. Autorka w „Czerni” nie zaprasza cię na spacer po lesie. Ona każe ci w tym lesie kopać gołymi rękami, aż pod paznokciami poczujesz chłód ziemi i kłamstwa, które gniją tu od pokoleń. A wszystko zaczyna się od ciszy. Trzynastoletnia Amelia Stępień znika, a czas w jej domu staje w miejscu, choć wskazówki zegara tną powietrze jak brzytwy. Rodzina odchodzi od zmysłów, ale ich oczy są mętne. Reżyser tego dramatu nakazuje zbliżenie na ich usta: mówią dużo, ale nie mówią nic. Każda wersja tego, kiedy widzieli dziewczynkę po raz ostatni, rozmywa się w deszczu. Ukrywają prawdę tak głęboko, jakby pod fundamentami ich domów leżały ciała, o których świat miał zapomnieć. Zmieńmy obiektyw. Teraz jest kolorowo, głośno, wirują karuzele. Julia Sarman trzyma dłoń swojego synka, Piotrusia. Czujesz to? Ten uścisk, to ciepło małej dłoni. Sekunda. Julia odwraca wzrok, Piotruś wymyka się i biegnie przed nią. Kamera wiruje, dźwięki jarmarku stają się stłumionym dudnieniem, jak bicie serca w ataku paniki. Julka początkowo wodzi wzrokiem za chłopcem, ale w pewnym momencie zdaje sobie sprawę, że... Piotrusia nie ma. Został tylko zapach waty cukrowej i duszna atmosfera miasteczka, które właśnie połknęło kolejne dziecko. W ten mrok wchodzi Leopold Bilski. Znany nam z Sopotu, ale teraz jakby mniejszy, przygarbiony ciężarem degradacji. Kartuzy to jego czyściec. Obok niego Anna Górska, wciąż niosąca w sobie ogień sprawiedliwości, choć system, w którym funkcjonuje, ma swoje pęknięcia. Obserwujemy ich z boku. Widzimy pot na czole Bilskiego i determinację w oczach Górskiej. Wkładają w to śledztwo całe serca, ale wokół nich wyrasta mur z lokalnych tajemnic. Kaszuby Sobczak to nie kraina jezior, to kraina szeptów. Tu każdy ma czyste ręce tylko dlatego, że myje je w tej samej brudnej wodzie co sąsiad. Słyszymy głos narratora zza kadru – to głos czytelnika, który pamięta „Czerwień”. „To dobra historia” – szepcze – „ale czy tak doskonała jak ta pierwsza?” Widzimy walkę o życie dzieci, czujemy ciężar rodzicielstwa, który przygniata bohaterów bardziej niż kamienna tablica. Ale coś tu nie gra w dokumentacji. Mała rysa na szkle: fakty dotyczące egzaminów prokuratorskich. Przecież po aplikacji krakowskie mury są jedynym miejscem, gdzie pieczętuje się przeznaczenie prawnika. Ta drobna nieścisłość wybija z rytmu, jak fałszywa nuta w mrocznym requiem. Czy „Czerń” dorównała swojej poprzedniczce? Może poprzeczka wisiała zbyt wysoko, tam, gdzie nie sięga już nawet najgłębszy mrok. To nie jest film z happy endem, nawet jeśli dzieci zostaną odnalezione. Bo to, co wykopali Bilski i Górska, zostanie w nich na zawsze. „Czerń” to opowieść o tym, że pod malowniczą powierzchnią kaszubskiej ziemi płynie rzeka żółci i starych win. Jeśli wejdziesz w tę historię, przygotuj się na to, że walka o prawdę będzie ciężka, brudna i wyczerpująca. Bo w „Kolorach zła” najstraszniejsze nie są zbrodnie, ale to, jak łatwo stajemy się ich wspólnikami poprzez milczenie. CIĘCIE.

„Wrzask” bardzo mi się podobał. Bohaterowie są bardzo różnorodni, a kilka równolegle prowadzonych wątków sprawia, że cały czas dużo się dzieje i książka jest naprawdę dynamiczna. Duży plus za to, że nie od razu da się połapać, kto może być „winny”, więc historia trzyma w napięciu. Ciekawie wypada też pomieszanie spraw z przeszłości z tym, co dzieje się obecnie. Zakończenie było trudne, bo porusza ciężkie tematy, i właśnie przez to jeszcze bardziej zapada w pamięć. Bardzo mi się podobało i od razu sięgnęłam po kolejny tom.

„Sobczak Biel” - miałam wobec tej książki spore oczekiwania, ale niestety nie do końca zostały spełnione. Pomysł na fabułę jest ciekawy i momentami naprawdę wciąga, jednak całość wypada dość nierówno. Niektóre wątki są rozwinięte świetnie, a inne jakby potraktowane po macoszemu. Styl pisania jest w porządku, czyta się szybko, ale czegoś mi zabrakło, żeby historia naprawdę została ze mną na dłużej. Dla mnie to taka solidna średnia.

Niezła, choć nie związałam się z nikim z tej opowieści. Nie wszystko mi pasowało, jednak było sporo fajnych pomysłów. I ten klimat miejsc, w których nigdy nie byłam. Lubię polskie kryminały, zwłaszcza, jeśli pokazują cząstkę naszego swojskiego świata. Tu z tym było tak po łebkach, ale jednak, było nasze.

Lepsza niż pierwsza część, ale tu również zabrakło mi tajemniczości, wciągnięcia w wątek. Niepotrzebne kilkustronicowe opisywanie składanego modelu, trochę mieszali mi się bohaterowie. Albo było ich za dużo, albo niewłaściwie zostali wprowadzeni do fabuły. Czytam już trzecią część, więc nie jest to książka zła na tyle, by porzucić serię, ale jak na pierwsze zderzenie z Małeckim, oczekiwałam czegoś lepszego po opiniach o nim.

Dobrze i szybko się czyta, wciąga, ciekawie obrazuje poprzemysłowy Śląsk i traumę rodziców zaginionych dzieci. Rozwiązanie akcji nieco wydumane i trochę naiwne, ale nie zmieniło to mojej oceny całości. Majcher zostawiła mnie ze smutną, wstrząsającą refleksją, że takie domy gdzieś są, i na Śląsku i gdziekolwiek indziej... Alkoholowe, przemocowe, patriarchalne.

Tym razem wysłuchałam słuchowiska Audioteki i gorąco polecam. Produkcja została zrealizowana z rozmachem i polotem. Aktorzy po mistrzowsku zagrali swoje role, a efekty specjalne sprawiły, że słuchowisko stało się bardzo interesujące. Sam kryminał zaskakuje zwrotami akcji i mylnymi tropami. Intryga okazuje się skomplikowana, a autorzy do ostatniej chwili trzymają odbiorców w napięciu. Polecam!

To moje kolejne, po bardzo długiej przerwie, podejście do prozy Katarzyny Bondy. Do tej pory jakoś nie było nam po drodze. Ale jak zobaczyłam w bibliotece, że autorka pisze nowy cykl to zaryzykowałam. Po początkowych kilkudziesięciu stronach chciałam zrezygnować ale nie lubię zostawiać rozpoczętej książki. I może dobrze się stało, ponieważ dalej intryga kryminalna zaczęła się rozwijać i w końcu mnie zaciekawiła. Pojawiły się emocje, atmosfera robiła się coraz cięższa i napięcie stopniowo, w miarę przeczytanych kolejnych stron, rosło. Sam pomysł na fabułę całkiem ciekawy ale główna bohaterka, sierżant Lena Silewicz nie dała się polubić. Doceniam jej zaangażowanie, skrupulatność, dokładność, nieustępliwość, dociekliwość i analityczny umysł ale irytowało mnie jej zachowanie, to ciągłe udowadnianie, że jest silna, odporna na krytykę, uparta, przekonana o swojej nieomylności i ryzykująca własnym życiem. Ale na usprawiedliwienie dodam, że Noa także nie obdarzyłam sympatią. Zdecydowanie najlepsza z powieści autorki, które do tej pory przeczytałam. Zapewne sięgnę po kolejne tomy. Poza tym lekturę dało się szybko przeczytać.

Jest trochę gangsterki, za sprawą Seby. Jest też emerytowany glina Janek, a cała opowieść splata się z kilkoma wątkami, które z czasem zaczynają do siebie pasować i zostają sensownie domknięte. Początkowo może się wydawać, że będzie to prosta historia, tak jak prosta wydaje się osobowość podrzędnego gangstera. Szybko jednak okazuje się, że nic tu nie jest takie oczywiste. Powieść ma kilka warstw i z każdą kolejną stroną odkrywa coś nowego. Dzięki temu wyraźnie wyróżnia się na tle wielu książek pisanych dziś według jednego schematu.

Wszystko fajnie, tylko mam wrażenie, że autor trochę przedobrzył i wykreował postać zabójcy nieco zbyt doskonałego. Przez to, kiedy bohaterowie zaczynają w końcu łączyć kropki i wpadać na jego trop, trudno było mi do końca uwierzyć, że idzie im to tak sprawnie.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Trzecia część cyklu o Jakubie Kani zawiera jak dotąd najwięcej postaci prokuratora w powieści, jeśli mogę to tak ująć:) Wynika to z faktu, że autor tym razem nie prowadzi fabuły w różnych okresach historycznych. Jest trochę inaczej, niż do tej pory - jak dla mnie to na plus, w tym sensie, że nie powiela tego schematu z poprzednich tomów. Nie twierdzę, że to źle, tylko że inaczej i mnie to się podoba. Tematyka sakralna, to wciaż ciekawy temat, a sprawnie prowadzona historia po raz kolejny zachęca do zainteresowania się tematyką książki, po jej ukończeniu. Nie musi się ścielić gęsto trup, by było ciekawie. Można pisać interesująco bez "krwiożerczości", co tylko zwiększa mój szacunek dla autora. Gorąco polecam tę książkę.

Książki Janiszewskiej oceniałem jako dobre, thriller ,,Noc kłamstw" w mojej opinii jednakże należy do słabszych. Historia małżeństwa Tochmanów- Anny, autorki literatury dziecięcej, i Mikołaja, właściciela popularnej kawiarni. Zgodna z początku para, z trójką dzieci. Sielanka znika, gdy pewnej jesiennej nocy zostaje zamordowana Nina- młoda kelnerka z kawiarni Mikołaja. Okazyjnie zajmowała się też młodszymi dzieciakami Anny i Mikołaja. Dziewczyna ma swoje grzeszki i tajemnice. A okoliczności jej morderstwa wskazują na udział kogoś z Tochmanów. W dodatku Anna ma wrażenie, że ktoś obserwuje dom, a dochodzi też do włamania. Mikołaja niepokoi z kolei pojawienie się dawnego kolegi z dzieciństwa. Z jakiegoś sobie tylko znanego powodu facet prowokuje kolejne ,,przypadkowe" spotkania. Ewidentnie usiłuje wkraść się w życie rodziny Tochmanów. Sledztwo prowadzi komisarz Leon Mruk. Dochodzenie jest trudne- wiele wątków, motywów, no i każdy tu praktycznie kłamie i ma coś do ukrycia. Fabuła nie byłaby taka zła, ale sposób prowadzenia narracji jest chaotyczny, pocięty co chwilę na inne płaszczyzny czasowe, w dodatku z punktu widzenia poszczególnych bohaterów. To wymusza na czytelniku czytanie ,,z ręką na pulsie", żeby nie pogubić się w przebiegu zdarzeń. Przez to zatraca się gdzieś poczucie napięcia w tym thrillerze. Postacie wykreowane przeciętnie, praktycznie obojętne mi od początku do końca książki. No i ten zbieg okoliczności przedziwny- jak to możliwe, że małżonkowie dobrali się jak ziarenka w korcu maku. Każde wyrządziło komuś krzywdę w dzieciństwie, a teraz po latach sięga jednocześnie po oboje z nich ręka sprawiedliwości. Ocena- 6/10.

Ten cykl, to dla mnie chyba największe odkrycie tego roku. Powiew świeżości w zalewie kryminałów/thrillerów/sensacji od naszych rodzimych pisarzy, a przynajmniej ja nie kojarzę, żebym czytał coś w podobnym stylu. Czyta się naprawdę nieźle. Może tempo trochę mniejsze niż w pierwszej części, ale akcja niezmiennie trzyma w napięciu i przede wszystkim nie nudzi, a wręcz skłania do kontynuowania słuchania. Do tego lektor, Filip Kosior, jak zawsze top. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po finałową część.

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Bardzo ciekawy pomysł na fabułę i morderstwa. Ale… z jednej strony seryjny morderca i świetny pomysł na zbrodnie ale jakoś tak zbyt delikatnie jest ten temat poprowadzony, tutaj w odróżnieniu od pierwszej części nie do końca mi to pasowało. Zabrakło mi tu czegoś ostrzejszego, pazura. Jako całość wyszło troszkę mdło. Średnio podobał mi się również stosunek Gwiazdowskiej do psychologa, ich rozmowy często bardzo męczące, głównie z jej winy, te dąsy, pyskówki mało profesjonalne i męczące na dłuższą metę. Ona w tej części jest taka trochę obrażalska i przewrażliwiona na swoim punkcie. Mam trochę mieszane uczucia jeśli chodzi o tą część ale nie zniechęcam nikogo, tym bardziej, że zakończenie skłania do sięgnięcia po następną część.

🤍 "Schronisko, które przestało istnieć" to według mnie prawdziwy majstersztyk. Książka niesztampowa, wciągająca od pierwszych stron i dopracowana w każdym detalu. Aż trudno mi uwierzyć, że to literacki debiut. 🤍 Akcja powieści rozgrywa się w górach, po których sama uwielbiam wędrować, przez co miałam wrażenie, że przemierzam Karkonosze razem z bohaterami. Autor w genialny sposób oddaje atmosferę gór. Ich tajemniczość i piękno, a przy tym wprowadza lokalne legendy i wierzenia, które nadają historii wyjątkowego klimatu. 🤍 W książce poznajemy Maksymiliana, który wyjeżdża do Śnieżnych Kotłów, gdzie jego wuj planował odremontować i ponownie otworzyć dawne schronisko. Pobyt w górach szybko przeradza się w prywatne śledztwo dotyczące tajemniczej śmierci krewnego. Trop prowadzi do zapomnianych wydarzeń z przeszłości, rodzinnych sekretów i mrocznych historii regionu, które wciąż mają wpływ na teraźniejszość. 🤍 Sławomir Gortych dysponuje niezwykle bogatym zasobem słownictwa, a jego styl wyróżnia się rozbudowanymi zdaniami, które dla niektórych mogą być wymagające. Dla mnie jednak stanowią ogromny atut. Czytałam z prawdziwą przyjemnością i miałam poczucie, że wiele się przy tym uczę. Dlatego bolą mnie oczy, kiedy czytam skrajnie krytyczne opinie na temat tej książki. Dla mnie to historia, która wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć