The Amazing Spider-Man 2/1995

Komiks ten to przede wszystkim początek bardzo dobrej sagi " Zmysły" i powrotu Todda Mc'Farlane'a. To co wyróżnia ten komiks to spokojne budowanie akcji i oczywiście świetne rysunki. To bardzo dobry początek historii. Wcześniej jednak dostajemy zapełniacza, a tym zapełniaczem jest Miguel O'Hara i Spider-Man 2099 z rysunkami Marca Silvestri. W latach 90-tych pojawienie się serii "Spider-Man 2099" spotkało się ze sporym zainteresowaniem czytelników, więc nie dziwi, że TM-Semic postanowiło przybliżyć tę postać polskiemu czytelnikowi. I nawet cieżko jest ten fragment historii Miguel'a O'Hary oceniać, bo to nie jest zamknięta historia, lecz jedynie pewien (ważny) epizod w życiu Spider-Mana z przyszłości. Co mogę o tym powiedzieć? Jest całkiem w porządku, mógłbym się na to skusić. Spider-Man 2099 zaniża jednak trochę ocenę tego komiksu jako całości. Gdyby oceniać ten komiks tylko przez pryzmat "Zmysłów" to ocena byłaby co najmniej o oczko wyższa.

Bardzo dobre zakończenie tej, jakby nie patrzeć, kryminalnej opowieści o pogoni za sensacją, jak i o kondycji dziennikarstwa. Pogoń za sensacją, ilość wyświetleń, blichtr i sława. A prawda? Prawda nie jest warta druku, jak podsumowuje jeden z bohaterów tego komiksu. U. Jak na historyjkę obrazkową to jest całkiem dobry kryminał. Doczepić się jednak muszę do wizerunku reporterki Anny, która wygląda identycznie jak żona Parkera, Mary Jane. Mc'Farlane pojechał tutaj ewidentnie z pamięci lub zapomniał że portretuje zupełnie inną kobietę. Takie małe niedopatrzenie. Zdecydowaniem mogę polecić tę historię, tym bardziej że jest do dostania na dobrym papierze w wydaniu zbiorczym. Warto. I niskie oceny (tutaj) tego nie zmieniają.

VENOM OF VENGENCE Co, jak co, ale historie z okresu, kiedy w Pająku szalał Venom, serio były dobre. Album „Spider-Man kontra Venom”, czyli to, co w Polsce najlepiej oddawał carrefourowski tom o tych postaciach, znalazł się na liście 100 najlepszych opowieści graficznych w historii, a dwa kolejne („Powrót Venoma” i „Dusze Venoma”) trafiły do dziesiątki najlepszych „Spiderów” wydanych po polsku. No to po latach, na trzydziestolecie, nadrabiam w końcu ten ostatni i… No i nadal bardzo fajna to rzecz. Na poły spidermanowa, na poły dla miłośników Ghost Ridera, stanowi przyjemny crossover, który niestety w wydaniach typu „Epic Collection” (przynajmniej tych z Pająkiem na okładce, bo w jednym z tomów „Venoma” rzecz się znalazła) został pominięty. Spider-Man znów chwyta Hobgoblina, przez którego znów niemal doszło do tragedii. Szybko jednak obaj trafiają na celownik Demogoblina i towarzyszącego mu doppelgangera. A tymczasem Ghost Rider i Johnny Blaze polują na Dethspawny. W kanałach spotykają Venoma, który też poszukuje morderców, kontynuując swoją wendettę przeciw złym. Wkrótce drogi wszystkich spotykają się i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/amazing-spider-man-8-91994-dusze-venoma.html

VENOM OF VENGENCE Co, jak co, ale historie z okresu, kiedy w Pająku szalał Venom, serio były dobre. Album „Spider-Man kontra Venom”, czyli to, co w Polsce najlepiej oddawał carrefourowski tom o tych postaciach, znalazł się na liście 100 najlepszych opowieści graficznych w historii, a dwa kolejne („Powrót Venoma” i „Dusze Venoma”) trafiły do dziesiątki najlepszych „Spiderów” wydanych po polsku. No to po latach, na trzydziestolecie, nadrabiam w końcu ten ostatni i… No i nadal bardzo fajna to rzecz. Na poły spidermanowa, na poły dla miłośników Ghost Ridera, stanowi przyjemny crossover, który niestety w wydaniach typu „Epic Collection” (przynajmniej tych z Pająkiem na okładce, bo w jednym z tomów „Venoma” rzecz się znalazła) został pominięty. Spider-Man znów chwyta Hobgoblina, przez którego znów niemal doszło do tragedii. Szybko jednak obaj trafiają na celownik Demogoblina i towarzyszącego mu doppelgangera. A tymczasem Ghost Rider i Johnny Blaze polują na Dethspawny. W kanałach spotykają Venoma, który też poszukuje morderców, kontynuując swoją wendettę przeciw złym. Wkrótce drogi wszystkich spotykają się i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/amazing-spider-man-8-91994-dusze-venoma.html

Podsumowanie całości. Gdy czytałem "Ostanie łowy Kravena" w latach 90-tych, to już ta historia uchodziła za klasyk. Mnie jednak ona wtedy nie zachwyciła i dzisiaj niestety nie zachwyca mnie również. Dlaczego więc "Ostanie łowy Kravena" są klasykiem? Otóż moim zdaniem spowodowane jest to tym, że jest to ostatni komiks o Kravenie. Trochę jak "Śmierć Supermana" która też jest klasykiem mimo tego, że wcale dobra jako opowieść nie jest. Druga sprawa to rok wydania tego komiksu w oryginale. Jest to historia z połowy lat 80-tych, które to czasy jakieś wybitne chyba nie były. Niewiele czytałem komiksów z lat 80-tych, ale prawdopodobnie historia o Kravenie jest jedną z lepszych z tego okresu. W końcu kładzie spory nacisk na aspekt psychologiczny postaci Kravena przede wszystkim. To opowieść o honorze i odkupieniu... i szaleństwie. W latach 80-tych to mogło być dość ambitne i rewolucyjne podejście do komiksu. Inna sprawa to aspekt polityczny i krytyka rewolucji październikowej w Rosji. To z pewnością się w USA podobało. Co do samego komiksu, to nie zrobił on na mnie specjalnego wrażenia. Przede wszystkim historia jest przeciągnięta i zby dużo w niej bełkotu a także niepotrzebnych ilustracji. Może kiedyś ten bełkot spełniał swoją rolę i robił wrażenie , ale dziś wypada średnio. Spokojnie powinno się spróbować tę historię napisać na nowo, w ciekawszy i lepszy sposób. W sposób bardziej nowoczesny. Jakość rysunków tego opowiadania jest również średnia. I tu podobna dygresja. W latach 80-tych rysunek ten mógł uchodzić za dobry, dziś już raczej za przyzwoity. No i całość jest zbyt przeciągnięta. Jeśliby skrócic tę 6-cio częściową historię do części czterech lub pięciu, to wyszłoby to tej historii na plus. Tekstu i tak nie ma tu zbyt wiele, a opowieść nie jest specjalnie skomplikowana. Osobiście nie uważam aby "Ostatnie łowy Kravena" zasługiwały na miano klasyka i żeby było się czym zachwycać. Historia raczej dla osób które chciałyby zapoznać się z postacią Kravena Myśliwego i z komiksami z lat 80-tych.

"Maski"; historia szaleństwa w dwóch częściach. Nie wiem, czy crossover "Inferno" dobiegł końca, ale jest mrocznie, jak diabli. Co prawda, życie Petera Parkera i MJ jest sielankowe, lecz gdy tylko Spider wyrusza w bój, wszystko staje się brudne i złe. Hobgoblin dostał świra. Wygląda potwornie i robi potworne rzeczy - krzywdzi mamy, oszpeca dzieci. Na trop lunatyka wpada, oprócz Pająka, Ghost Rider. Upiorny motocyklista się nie cacka. Podczas ognistego starcia demonów, nasz bohater będzie musiał wykonać sporo akrobatycznych póz, aby uratować życie uprowadzonego chłopca. Przesłanie historii – bohaterowie chronią niewinnych za wszelką cenę, nie narażają ich życia. Niby oczywiste, a jednak… McFarlane jest tutaj rysownikiem i autorem historii. Czuć klimat "Torment’u". To nie są kolorowe przygody Człowieka Pajaka. Jest brutalnie. Ludzie są mordowani, a dzieci okaleczane(?). Zdecydowanie dla STARSZEGO czytelnika. Nawet ramki między kadrami są czarne. To musi być późny Spider Todda, gdyż w jednej scenie siedzi on na antenie nadawczej (Spider, nie Todd) i chyba słucha wiadomości (ale jak?) - a my widzimy okienka dziennikarzy czytających newsy. Pachnie to bardzo kolejnym, zbliżającym się "bohaterem" świata komiksu. Ciekawi mnie los uratowanego chłopca. Czy zmiany na jego twarzy były trwałe? I co dalej z Hobbym? "Maski" są trudne do oceny. Dobry rysunek, dobra historia, ale czerń bijąca od tej historii mnie odpycha. Mocne 7. 7/10.

Harry Osborn w komiksach ze Spider-Manem musiał mierzyć się zarówno z uzależnieniem od narkotyków, jak i własnym szaleństwem . W numerze 10/93 opartym na „The Spectacular Spider-Man” v1 #189 oraz 190 postanowiono wrócić do tego motywu. Czy jednak udaje się tu opowiedzieć coś nowego? Peter Parker otrzymuje bardzo niepokojącą wiadomość od Harry’ego Osborna, która sprawia, że bohater postanawia odnaleźć swojego czasu. W tym samym czasie młody Osborn powraca do tożsamości Zielonego Goblina i więzi swoją najbliższą rodziną. Rozpoczyna się gra, w której stawką jest życie niewinnych. Pierwsza połowa numeru jest bardzo udana. Spider-Man musi działać bardzo ostrożnie, bo każda gwałtowna reakcja może sprowokować Harry’ego. Pozwala to w pełni pokazać szaleństwo młodego Osborna, który w swoim mniemaniu jest przykładnym ojcem rodziny, a to Człowiek-Pająk jest jego głównym wrogiem. Przy czym Harry okazuje się naprawdę bardzo toksyczną osobą zarówno dla swojej żony, jak i syna, który nawet w tak młodym wieku zdaje się dziedziczyć te gorsze cechy Osbornów. Wielka szkoda, że ostatecznie całość kończy się typową naparzanką pomiędzy bohaterem a złoczyńcą. Doceniam jednak, że jest to trochę pyrrusowe zwycięstwo, a sam Harry w dalszym ciągu trzyma Spider-Mana w szachu. Moim zdaniem trochę niepotrzebny był fragment z Rhino. Wprawdzie łączy się z głównym wątkiem, ale dla mnie stanowił trochę watę do zapełnienia paru ostatnich stron. Za rysunki odpowiada znany już z poprzednich numerów Sal Buscema. Na pierwszy rzut oka jego kreska wydaje się kanciasta i niestaranna. Jednakże umiejętne kadrowanie nadaje fabule cech filmowej narracji. Udaje się umiejętnie pokazać zarówno dynamiczne sceny akcji, jak i podkreślić emocje w scenach „obyczajowych”. Ten numer miał całkiem spory potencjał. Niestety nie udało się go wykorzystać i zamiast tego zdecydowano się na typowe elementy konwencji superbohaterskiej. Ogólnie jednak jest to dalej bardzo przyzwoita historia.

Carnage jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych przeciwników Spider-Mana z lat 90. Pojawiał się w kreskówkach, grach video, a nawet w wersji aktorskiej w filmie „Venom 2: Carnage”. Jak prezentuje się zatem jego komiksowy debiut? W Nowym Jorku zaczyna szaleć seryjny morderca o pseudonimie Carnage. Na dodatek dysponuje symbiontem dającym mu nadludzkie zdolności. Zdesperowany Spider-Man musi zwrócić się o pomoc do Venoma. Pierwsze co uderza w postaci Carnage’a, to jego brutalność. W odróżnieniu od większości dotychczasowych przeciwników Spider-Mana nie ma oporów przed zabijaniem i robi to bardzo często. W poprzednim numerze Hobgoblin też dokonał małej masakry, ale robił to w ramach własnej ideologii. Z kolei Carnage robi to dla zabawy i nie ma miejsca na jakąkolwiek dyskusję z nim. Pod tym względem bardzo przypomina przeciwników Batmana. Trochę rozczarowała mnie współpraca z Venomem. Myślałem, że będzie to okazja do jakiejś ciekawej dyskusji między dwoma dotychczasowymi wrogami, ale jest to raczej historia w stylu spotkania dwóch herosów tzn. najpierw się biją w wyniku nieporozumienia, a potem nawiązują współpracę. Tutaj jednak dosyć ciekawym motywem jest pewne nieetyczne zachowanie ze strony Pająka. Warto wspomnieć, że to w tym numerze po raz pierwszy pojawiają się motywy, które będę się przewijać przez kolejne zeszyty. Mary Jane w wyniku stresu sięga po papierosy, co wpłynie negatywnie na jej relacje z Peterem. Z kolei na ostatniej stronie powracają dwie postaci, które na pewien czas wywrócą życie Parkera do góry nogami. Ten numer stanowi też debiut nowego rysownika, Marka Bagleya. Rysownik ten będzie potem bardzo często pojawiał się w serii i to właśnie jego kreska przez długi czas była dla mnie synonimem polskiego „Spider-Mana”. Same rysunki są bardzo czytelne i dynamiczne. Bardziej brutalne sceny są przekazane poza kadrem, a krew jest… czarna. Debiut Carnage’a nie zapada w pamięć. Jest to dosyć typowa historia o współpracy dawnych wrogów. Jednakże nowy przeciwnik jest na tyle wyrazisty, że rozumiem czemu stał się tak popularny.

Jako że Venom jest jednym z moich ulubionych (anty)bohaterów, ocena tego zeszytu nie jest prosta. Gdy czytałem go w chwili wydania, wydawał się to komiks bardzo dobry. Ostatnimi czasy, czytam już tę historię po raz drugi i tym razem już mnie tak nie wciągnęła jak wcześniej. I o ile sama opowieść jest całkiem niezła to niektóre teksty wydają się już trochę sztampowe, a humor już tak nie bawi jak kiedyś. Ocenę podnosi sama postać Venoma i sentyment jaki pozostał ze starych czasów. Gdybym dzisiaj po raz pierwszy zetknął się z tym zeszytem to byłoby nie więcej niż 6/10, ale warto wziąć pod uwagę że 30 lat temu odbiór tego komiksu był trochę inny.

Test. Pierwszy z dwóch zeszytów trzeciego i ostatniego już tm-semica poświęconego Szmaragdowemu Świtowi. Tytuł mówi sam za siebie. To co przyszło jest dla Hala jednym wielkim testem w jego nowej roli. Nie przypuszczałem, że już na samym początku na jego drodze jako Zielonej Latarnii znajdzie się coś co rzuci wyzwanie całej planecie Korpusu oraz ich twórcom. Zeszyt przepełniony akcją i jej zwrotami. Drugim jest Świt. Jakże wymowna nazwa. Przebudzenie w Halu znanej nam postaci. Przebudzenie, które wprawia w zachwyt Korpus, a w konsternację Strażników. Pokazano to wszystko świetnie, a Szmaragdowy Świt jako cała opowieść/geneza trzyma poziom na całej swojej długości. Długo zastanawiałam się jaką ocenę dam temu tm-semicowi, ponieważ ta ocena przeważy jeśli chodzi o całość tej historii. W kategorii genez myślę, że z czystym sumieniem mogę dać prawie, że maksymalną notę za ten dwu zeszyt jak i za całość Szmaragdowego Świtu. Nie widzę tu słabych punktów, ale zostawiam małe okienko na coś co (może?) zaskoczy mnie jeszcze bardziej w przyszłości.

Bardzo dobra historia. Nieco może mniej wciągająca niż np. "Batman" będący komiksową wersją pierwszej części filmowej sagi (w której pierwsze "mroczne" skrzypce grał Joker). Historia Pingwina, Catwoman i Batmana (postaci de facto bardzo parabolicznych) też jest warta przeczytania. Nie wspominając, że bohaterowie znów mają rysy D. De Vito, M.Pfeiffer i M. Keatona. Dla ludzi sentymentalnych i skłonnych do przywoływania dobrych wspomnień z dzieciństwa to dodatkowy, duży walor.

W dotychczasowych numerach polskiego „Spider-Mana” bohater zawodowo był głównie mężem swojej żony i pozostawał w jej cieniu. Tym razem jednak szczęście się do niego uśmiechnęło i może liznąć odrobiny sławy. Czy jednak wpłynie to na jego działalność superbohaterską? Peter Parker dosyć nieoczekiwanie staje się sławny dzięki publikacji książki z jego zdjęciami. Rusza więc w trasę promocyjną. Jednakże już na jednym z pierwszych „przystanków” przyjdzie mu zmierzyć się z Black Foxem i Prowlerem. Wątek nieoczekiwanej sławy Parkera na pierwszy rzut oka jest dosyć komediowy. Książka została wydana bez jego zgody, a trasa została mu narzucona. Na dodatek to tak naprawdę Spider-man ze zdjęć jest tu główną gwiazdą, a nie Peter. Z drugiej jednak pokazane jest też, że nareszcie to on może się trochę wykazać przed swoją żoną. Podobało mi się też, że w sprytny sposób uzasadniono pobyt Spider-mana na trasie promocyjnej. Wątek sensacyjny też jest w porządku. Black Fox nie jest pierwszoligowym złoczyńcą, ale dosyć klasycznym złodziejem, który radzi sobie głównie sprytem i potrafi obrócić najbardziej niekorzystną sytuację na swoją korzyść. Na tym tle trochę rozczarował mnie Prowler, który tak naprawdę pełnił tu rolę mylnego tropu. Za rysunki w obu częściach historii odpowiada Todd McFarlane. Jego kreska bardzo dobrze oddaje emocje postaci, a sceny akcji są bardzo dynamiczne. Trochę jednak czasami za bardzo idealizuje ludzki wygląd. Po raz kolejny polski wydawca dobrze dopasował materiały dodatkowe do fabuły. Dołączone są biografie Black Foxa i Prowlera, które jednak niestety też zdradzają dalsze ich losy. Jest to całkiem przyzwoity zeszyt. Sceny komediowe są dobrze wyważone ze scenami akcji. Nie jest to historia, która będzie miała reperkusje w kolejnych numerach, ale dobrze napisana historia.

Równie efektowne jak cześć pierwsza zakończenie historii o powrocie Złowieszczej Szóstki. I wydaje się, że trochę lepiej napisane niż poprzedni zeszyt. Mnie przynajmniej czytało się to lepiej. Jako bonus, oprócz wcześniejszych bohaterów dostajemy FF i debiut ciekawej postaci jaką jest Sleepwalker :) Erik Larsen wciąż trzyma poziom.

Pierwszym skojarzeniem z polskim wydawcą komiksów o Batmanie w latach 90. jest wydawnictwo TM-Semic. Jednakże w 1991 r. również wydawnictwo Beta Books postanowiło wydać album komiksowy z udziałem tego bohatera. Czy dorównuje on najlepszym historiom z serii regularnej? Najpierw parę słów o samej jakości wydania. Album jest zbiorem pięciu czarno-białych historii z lat 70. Same opowieści poprzedzają krótkie notki o autorach, a także wstęp Jonathana Rossa, krytyka filmowego. Bardzo podobało mi się umieszczenie tego typu informacji – sprawia, że czytelnik może więcej się dowiedzieć o danych twórcach i dostaje coś więcej niż tylko komiks. Wstęp też jest bardzo klimatyczny i wyjaśnia trochę jak zmieniał się Batman na przestrzeni czasu i dlaczego warto cenić wersję z lat 70. Niestety brakuje danych na temat tego, którzy twórcy stworzyli daną historię, a także tego w jakim numerach były oryginalnie publikowane. Jest to spore niedopatrzenie, które jednak również wydawnictwo TM Semic popełniało na początku swojej działalności. Tom otwiera historia „Duch zabójczych niebios”. Tutaj Batman prowadzi śledztwo w sprawie śmierci aktora na planie filmu o I wojnie światowej. Podobał mi się zabieg, że czytelnik razem z bohaterem ma tyle samo danych i może wspólnie dojść do rozwiązania zagadki. Niestety jest to też minus, bo tożsamość sprawcy jest bardzo oczywista, a jego motywacja dosyć banalna i popełnia częsty błąd złoczyńców. Na szczęście rysunki Neala Adamsa ratują całość. Są bardzo dokładne i świetnie oddają emocje postaci. Podobało mi się też jak widowiskowo przedstawia tu też podniebne walki dawnych samolotów. Ciekawym motywem jest też to, że maska pilota bardzo przypomina maskę Batmana. W drugiej opowieści czyli „Nocy żniwiarza” w okolicy grasuje tajemniczy morderca przebrany za stereotypowe wyobrażenie Śmierci, więc tylko Batman może go powstrzymać. Podobnie jak w poprzedniej historii, tutaj również tożsamość sprawcy nie zaskakuje. Jego motywacja jest jednak o wiele bardziej interesująca, a zakończenie jego wątku niemal poetyckie. Wplecenie w to motywów z II wojny światowej wprowadza mylne tropy i bardziej urozmaica akcję. Tym razem Neal Adams rysuje zdecydowanie mniej dokładnie. Czasami ciężko przez to odróżnić postacie od siebie. Jednakże duży plus za dodanie pewnych smaczków w postaci balu maskowego z osobami przebranymi za postacie z komiksów Marvela. Trzecia historia czyli „Dom, który przeraził Batmana” początkowo zapowiada się na horror. Mściciel z Gotham jest uwięziony w domu, gdzie jest świadkiem bardzo niepokojących wizji. Pomysł jest bardzo obiecujący i wciąga czytelnika w chęć odkrycia tajemnicy. Niestety zdecydowanie zbyt szybko zostają wyłożone wszystkie karty na stół, a całość zamienia się w jedną wielką nawalankę. Szkoda, że Neal Adams nie miał tu większej okazji do popisania się bardziej szalonymi motywami. Następna opowieść to tytułowa „Przysięga zza grobu”. Batman w pogoni za mordercą trafia do domku na prowincji zamieszkanego przez dawnych cyrkowców. Na miejscu będzie musiał rozwikłać inną zagadkę. Jest to bardzo dobrze poprowadzona intryga kryminalna, gdzie podobnie jak w pierwszej historii czytelnik może prowadzić śledztwo razem z bohaterem. Niestety po raz kolejny też motywacja sprawcy rozczarowuje. Ciekawostką może być, że historia ta była inspiracją dla jednego z odcinków serialu animowanego „Batman – The Animated Series”. Tutaj Neal Adams ukazuje pełnię swojego talentu artystycznego, chociaż można było ukazać bardziej widowiskowych cyrkowców. Ostatnią historią jest „Noc tropiciela”. Fabuła nie jest tu specjalnie skomplikowana – Batman ściga przestępców, którzy napadli na bank. Nie ma tu żadnej intrygi i jest to głównie pokaz skuteczności bohatera. Przewija się tu jednak interesujący motyw zestawienia obecnych wydarzeń ze śmiercią rodziców Bruce’a Wayne’a. Również zaskakująco poruszające są ostatnie strony. Wyjątkowo za rysunki odpowiadają tutaj Vin i Sal Amendola. Dobrze wychodzą im sceny akcji, które są bardzo dynamiczne, ale w bardziej spokojnych momentach uwidacznia się brak szczegółowości. Niestety historie z lat 70. nie robią już specjalnie wrażenia. Mają dosyć podobne fabuły, które często nie są zbyt pomysłowe. Bronią się głównie warstwą graficzną i paroma interesującymi pomysłami. Głównie dla osób ciekawych jak kiedyś wyglądały komiksy z Batmanem.