Wolverine - Jason Aaron kolekcja, tom 1

Kreska z początku bardzo ciężka do przetrwanienia ale humor Deadpoola umniejsza dyskomfory. Pod koniec widać już znaczną poprawę. Co do historii mamy tu zbitek wielu znanych bohaterów nawet dl a laików ogladających tylko filmy. Najbardziej rozwalały mnie wszystkie Easter-eggi jak np. Deadpool przeszukujący budynek pełen zreanimowanych martwych superbohaterów i napotyka wujka i ciotkę Spider-mana by zara zpotem ich ostrzelać, bo ponoć doznał blizn na oczach na widok tak starych nagich ciał :D Och Deadpool. Przez chwilę było mi szkoda jawnego rozstania z Vanessą, dopiero co obejrzałam film Deadpool 2 a tu ich miłośc w sumie rysła, ale kompletnie polubiłam Siryn więc zobaczymy, zobaczymy...

Natasza Romonawa to najbardziej znana tajna agentka w uniwersum Marvela. Większości znana głównie z filmów o Avengersach, swoim własnym oraz epizodów u innych. Czarną Wdowę stworzył nie kto inny jak Stan Lee. Pierwszy raz pojawiła się w komiksach już w 1964 roku. Od tego czasu bezustannie wykonuje misje i ratuje świat. Wydanie z kolekcji Ciemna strona Marvela obejmuje głównie historię 'Powrót do domu', która zawarta była w zeszytach od listopada 2004 do kwietnia 2005 roku. Natasza w końcu ma zamiar odpocząć, uciec od wszystkiego i żyć spokojnie. W tym czasie zaczynają ginąć ludzie, co nie daje jej spokoju i zaczyna drążyć temat. Śledztwo zaprowadzi ją do domu. Do Rosji, która już nie jest tym samym krajem z lat dzieciństwa. Nie zabraknie tu brutalności, podtekstów erotycznych czy zalegających na stronach trupów. W końcu to Czarna Wdowa. Oprócz tego dostajemy krótką historię 'Okrązenie', gdzie Nat ratuje Avengersów(luty 2012). Do tego dwa epizody. Pierwszy z Silver Sable (lipiec 1990),drugi również z misji w Moskwie (lipiec 2020). Fabuła była dla mnie nie do końca równa. Były momenty z dobra akcją i intrygą, aby zaraz siadło. Ogólnie Wdowa nie jest moją ulubioną bohaterką i dlatego może nie wczułem się w to aż tak. Z pewnością kreskę należy pochwalić, jest rewelacyjna. Myślę, że nie jest to pozycja dla każdego. W mojej ocenie miła dla oka, fabularnie ujdzie.

Komiks zdecydowanie dla dorosłych:-) Dużo trupa, krwi, przekleństw, trochę golizny, generalnie taki Punisher jakiego lubię. Dwie historie po 6 zeszytów każda, obie z ciekawą fabułą, aczkolwiek ta z teatrem zdarzeń na Syberii ciut, moim zdaniem, zbyt fantastyczna:-)

Zabijają Watchera. Szczerze bardzo ciekawa i dobrze poprowadzona "who done it?". Dostajemy okruszki, małe poszlaki, które wskazują na winowajcę. Ale to nie wszystko, ta tajemnica jest głębsza. Poza tym to tutaj Thor przestaje być godny. Dostał tajemnice, która mu to odebrała. Ciekawe co to za tajemnica. Ciekawe, kiedy się tego dowiemy. Pewnie w niegodnym, czyli za jakiś czas. A ogólnie głównymi problemami do rozważenia w tym komiksie, poza oczywistymi grzechami, jest następstwo, przekazywanie pałeczki, czy warto przekraczać granice i zaufanie. Może nie zostały bardzo głęboko wyeksploatowane, ale wystarczająco. Historia była satysfakcjonująca, choć rozumiem mieszane przyjęcie.

Komiksowe światy, to dla niewtajemniczonego w temat ,,nie-nerda" niby zwykłe przestrzenie, na których rozgrywają się liczne stereotypowe superbohaterskie historie. Jednakże, dla prawdziwego miłośnika szanującego tego rodzaju popkulturową pasję, który zanurzony jest w komiksowych realiach aż miło, Uniwersa te stanowią potężne, wręcz monstrualne przestrzeni tudzież wymiary – tak rozległe, jak rozległe są granice ludzkiej wyobraźni. A ta, jak wiemy, jest praktycznie nieskończona. Rzeczywistości narracji obrazkowych zatem, to nie tylko Uniwersa, ale już można by rzec ,,meta-światy” – płaszczyzny z setkami, jak nie tysiącami Wszechświatów, z tysiącami postaci i z niezliczonymi możliwościami fabularnymi, wątkowymi; z rozgrywającymi się najróżniejszymi wydarzeniami i momentami bywającymi tak ekstremalnymi, że to fani z kolei bywają bliscy psychicznej katatonii. Gdy się jest fanem komiksu, często jest tak, że nie da się nie reagować dziwacznie, na to co w komiksach się po prostu rozgrywa. I tak można by posługiwać się w tym temacie wieloma przykładami, i ot tak zapytać się ,,które z wydawnictw, tworzące narracje obrazkowe jest tym najbardziej poczytnym, najpopularniejszym i najrozleglejszym, dotykającym każdego aspektu naszego życia". Można by debaty toczyć odnośnie tego, która z marek komiksowych realizuje swe historie w najbardziej uwspółcześniony sposób, gdzie wyraźnie wybija się dialog ze społeczeństwem, a nie tylko ,,miałka, pełna wróżek i cukierków z lukru” opowiastka o superłotrze, który chce zniszczyć ludzkość. Prawdopodobnie na wytłuszczone powyżej pytanie i swego rodzaju zagwozdkę, zarazem tego typu problematykę nie będzie można nigdy jednoznacznie i prosto odpowiedzieć. A jak już tak, nie byłaby to w najmniejszym wypadku jednostronna czy jak najbardziej obiektywna odpowiedź. Jak w życiu, ,,nie ma plusów dodatnich i plusów ujemnych”. Nic nie jest wieczne i idealne, dlatego Uniwersa Komiksowe są takie jakie są: pełne prostych klasycznych dla tego rodzaju opowieści graficznych narracji, postaci, wątków, relacji etc. I tu generalnie pojawia się kontrast: porcja mocnej, spolaryzowanej dawki treści, docenianej przez większość fandomu, i ten fandom przeważnie skupiającej. Wydawnictwo DC Comics jest właśnie taką firma - marką i instytucją. Słynie ono z bardzo specyficznych, mocnych decyzji, polegających nie tylko na urozmaicaniu tego, co i jak ono robi, ale i na wcielaniu w życie zjawiska redefiniowania: odkrywania w tym przypadku wielu historii na nowo, nadawania im zupełnie innego znaczenia. I nie inaczej, Uniwersum DC wykonało, mówiąc łopatologicznie, kawał pierońsko solidnej roboty wokół pewnego eventu i linii wydawniczej: "DC Odrodzenie" i "Droga do odrodzenia". W 2011 roku DC Comics podjęło bardzo ważną decyzję (o czym warto wspomnieć zawsze w kontekście omawiania przełomowych momentów w dziejach wydawnictwa, czy w odniesieniu do narracji łączących ze sobą Wszechświaty/rzeczywistości i ich linie czasowe na jego płaszczyznach),która raz: wzbogaciła Multiversum, dwa: wprowadziła wachlarz nowych rozwiązań wzbogacających przyszłe możliwości narracyjne wydawnictwa, trzy: w konsekwencji dała nie tylko firmie, ale już marce i ikonie popkultury, DC Comics, całą rzeszę nowych czytelników, a cztery: usatysfakcjonowani czytelnicy i fani komiksów sami w sobie stają się napędzającą tę branżę machiną: popyt generuje podaż; i tak działa ten rynek, jak zresztą każdy, bo od najbardziej praktycznej, prostej oceny komiks to przecież czysty biznes. Tak, trochę to smutna prawda, ciernista, cierpka i jak pieprz i sól prawdziwa. Koniec końców zarząd DC doszedł do wniosku, że ich wewnętrznym światom przyda się swoisty restart. Po raz drugi, dekadę temu, po wydarzeniach w komiksowym "Flashpoint – punkt krytyczny", w rzeczywistości Uniwersum, w którym narodził się pierwszy heros w dziejach, Superman, zakotwiczyła nowa Ziemia. W związku z regeneracją DC powstały 52 serie, które nazwano "The New 52", a w Polsce przyjęły określenie "Nowe DC Comics". Nie było już słynnej numeracji zeszytów, która liczyła sobie kilkadziesiąt lat. I tak, jak na ,,czystej karcie", wszystko wraz z pozycją #1 zaczęło swój nowy bieg. To, co zrobiło kierownictwo niezrównanego Uniwersum DC Comics, marki która ma w swoim dorobku tak ikoniczne postacie jak Batman, Joker czy Green Lantern, to to, że dało ono kulturze popularnej w materii komiksu, a także dalszej ich ekspansji, np. do formy licznych adaptacji, naprawdę wiele, wiele dobrego. Fanów dodatkowo przyciągnęła rozpoczęta od nowa numeracja, o której wspomniałem wyżej. Na dobre jednak Multiversum zregenerowało się przy okazji premiery i jego późniejszej realizacji eventu "Convergence"; jak wiemy ,,konwergencja” to inaczej zbieżność, współistnienie. Dlatego też w wydawnictwie, o którym mowa, konwergencja jako proces skończyła się czymś, co można w skrócie skrótów podsumować jako: spotkanie wielu herosów z równoległych Uniwersów i to z różnych metropolii, w celu walki przeciwko wspólnemu wrogowi. Tym wrogiem okazał się Brainiac – cyberbiotyczny, technokratyczny organizm, nazywający się najinteligentniejszą istotą we Wszechświecie. Jego nadrzędnym celem jest zbieranie i katalogowanie informacji o kosmosie. Stąd m.in. określenie, które mu się przypisuje: ,,Kolekcjoner planet”. Zaskakującym – zdecydowanie, to mało powiedziane - było jednak to, że w finale tego cyklu nasi bohaterowie zostali wysłani przez Brainiaca… aby ocalili alternatywne ziemie przed zniszczeniem. Dziwne? Tak! Dla komiksowego geeka doniosłe i bezprecedensowe? Jak najbardziej, w szczególności jeśli jest to ,,zakręcony na punkcie DC Comics wariat”, podobny do mnie – mojego podejścia do tego wydawnictwa. Misja się powiodła. Multiversum jeszcze przed słynnym Kryzysem – fakt "Convergence" i "Flashpoint" są skomplikowane - istniało nadal. Niektórzy herosi tacy jak: Barry, Kara i Hal powrócili na Ziemię, jednakże Kal-El, Lane i ich syn: Jonathan zostali przeniesieni do świata powstałego po Flashpoincie, czyli do Ziemi znanej z "The New 52", gdzie wydarzenia po prostu toczyły się od nowa. Ziemi, która miała już swojego Supermana. I tak oto w realia alternatywnych płaszczyzn, zaraz po wydarzeniach nakreślonych w uwspółcześnionym fabularnie, nowatorsko graficznie zrealizowanym komiksie będącym ,,pomostem” tudzież ,,wstępem” do linii wydawniczej "DC Odrodzenie" pt. "DC – Droga do Odrodzenia: Superman – Clark i Lois", wkracza finał tej krótkiej ,,Drogi” – drugi tom duologii: "Ostatnie dni Supermana". Przeczytanie tej historii jest konieczne – osobiście tak uważam po jej lekturze - jeśli fan za wszelką cenę chce poznać zasady panujące w płaszczyznach narracji "DC Rebirth". Po całości fabuły rozegranej na łamach pierwszego tomu, zawierającego w sobie zarówno coś z akcji, jak i dramatu jednostki, zazębiającego się z dialogiem społecznym, dla mnie są, a dla was "Ostatnie dni" na pewno będą odpowiednio pikantną i doprawioną wisienką na torcie: zlepkiem poruszających momentów, świetnie rysujących emocje towarzyszące Supermanowi… a raczej trzem ,,Kal-Elom” na rozstaju dróg, gdzie finał tej złożonej historii to ciekawie ,,skrojony” cliffhanger, z dobrym startem do cyklu narracji: "Superman", rozpoczynającej się tomem: "Syn Supermana". Peter J. Tomasi, Mikel Janin, Doug Mahnke i pozostali artyści rysunku, tuszu i koloru, pracującym nad tym zeszytami tego wydania, uwydatnili w 80% całej treści graficzno-językowej "Ostatnich dni Supermana" multum dobrych cech i wartości stąd płynących. 20 % zawartości wydania, to taka części komiksu, do której sądzę zaliczają się niechciane skróty fabularne, wydawać by się mogło, wprowadzone w celu dynamizacji całej narracji: przykładowo dostaliśmy prawie 200 stron graficznej opowieści, jednakże okazało się to za mało. Bywały miejsca w wydaniu, gdzie na dwóch stronach, czy następnej kolejnej także, rozmieszczano monstrualne pełne ekstrakcji różnych form energii tła, liczne dynamizowane rysunki, grafiki (walki Supermanów; druga część komiksu),w których dobrze nakreślano onomatopeje – ich fantazyjny kształt, ,,zapisany rodzaj efektu dźwiękowego”, rozmiar na planszy - wszystko to podkreślało moc płynącą z całego wydania; jak to się mówi: jak już coś kończyć, to z przytupem, a ów koniec odnosi się do nieodżałowanego niezwyciężonego męstwa Supermana noszącego niebiesko-czerwony strój. Najważniejsza wartość płynąca z "Ostatnich dni Supermana": nie jest to stricte ,,epicka” klasycznie archetypowa superbohaterska ,,jakaś tam powiastka”. Nie. Jeśli miałbym wybierać ten najważniejszy wyznacznik i cechę, które reprezentują osobliwość, która wpisana jest w ów komiks, byłoby to następujące stwierdzenie: to narracja o niezmierzonej, mitycznej odwadze, wyjściu naprzeciw ogromnej ścianie piętrzących się kłopotów, niesnasek, i wszelkich negatywnych sił i energii, które spływają na ,,Człowieka ze Stali” – kogoś, kto praktycznie… nie ma prawa być rannym, a co dopiero ciężko zachorować, a potem zginąć. To nie jest historia umierającego bohatera; to historia nie umierającego herosa, który świadomość czegoś ostatecznego – nadchodzącej ,,ostatniej godziny” – nie dość, że stawia jej czoła, to zjada ją na śniadanie. I to się nazywa odwaga; Ogniste studnie Apokolips, Walka z Rao, Kryptonowa komora w Argusie, niby kiepskie połączenie, które wyniszczyło tytaniczny organizm Supermana, ale dla niego to nic nadzwyczajnego. Fizycznie cierpi z tego powodu, ale mentalnie wciąż jest wydolny, czuje się jakby tym faktem niewzruszony, wciąż silny, potężny, jak prawdziwy Kal-El. A mowa tu o Clarku, który był wcześniej na tym świecie – prawda, jest to zawiłe, a cała "Konwergencja", a tym bardziej "Droga do Odrodzenia" w Uniwersum DC Comics, skonfundowane i lekko skomplikowane – przed bohaterem ubranym w charakterystyczny czarny kostium, czyli herosem z Kryptona, którego mieliśmy okazję poznać w wydaniu "Lois i Clark". W gwoli ścisłości, trzeci Superman, tym razem wręcz przeładowany słoneczną energią ,,Man of Steel” okazał się Dennym Swanem, kimś zwykłym, powiedzmy człowiekiem ,,trafionym przypadkowo” przez olbrzymią porcję świadomej energii, do której przyczepiła się kopia materiału genetycznego Supermana z Ziemi sprzed wydarzeń duologii "Droga do Odrodzenia" i - jeśli naprawdę dobrze rozumuję – "Flashpointu". Denny został niniejszym solidnie nakreślony – jako motyw przewodni, który sprawił w końcu, że wszyscy ,,Supermanowie” zbiegli się w tej historii w jednym momencie. Choć i los Swane’a nie jest do końca ostateczny, jak i cała niniejszym omawiana i recenzowana historia, bo w końcu to ,,pomost” do "DC Rebirth", to zdecydowanie była ona warta uwagi. Ci co nie są przekonani, niech spojrzą na komiks chociażby przez pryzmat szaty graficznej; jest ona co najmniej bombastyczna!

Obecna seria Deadpoola bardzo mi pasuje, choć do ideału jej daleko. Lubię jednak ją o wiele bardziej niż "Deadpool Classic", która zwyczajnie mnie nuży. W ostatnim odcinku nasz Najemnik z nawijka w końcu stanął (po raz kolejny) na ślubnym kobiercu, a jego wybranką okazała się Królowa Mroku. Nie jest to w smak Draculi, któremu nasz heros podjumał małżonkę, zatem wojna z wampirami trwa w najlepsze. Tymczasem Agentka Preston odkrywa, że Deadpool ma córkę. Zaczyna się prawdziwa masakra w walce o małą Eleanor, bowiem wielu wrogów naszego zamaskowanego herosa ma wobec niej plany. Jeśli ktoś czytał serię od początku, to fakt posiadania przez Deadpoola potomstwa raczej nie zaskoczył. Z pewnością wielu pamięta ponętną Carmelitę z trzeciego tomu, gdzie nasz heros "współpracował" z Bohaterami do wynajęcia. To właśnie wtedy pojawiła się piękna Carmelita, z którą nasz bohater spędził namiętne chwile po tym jak ją uratował. Owocem ich bardzo krótkiej znajomości jest właśnie Eleanor, która okazuje się być cenna dla wielu ludzi. Wychowana przez przybranych rodziców, trafia w sam środek wojny gdy odnajduje ją agentka Preston, prowadząca śledztwo w tej sprawie. W komiksie mamy niejako dwie ścieżki fabularne. Poważniejszą z udziałem Preston i innych agentów S.H.I.E.L.D. oraz bardziej wesołą gdzie Deadpool wraz z pomocą Deazzler - mutantki z przeszłości będącą piosenkarką disco - rozwala na skalę masową wampiry. Oczywiście w pewnym momencie obie te ścieżki się łączą, ale trochę trwa nim do tego dojdzie. Zresztą wtedy inicjatywę przejmuje nasz tytułowy "heros" robiąc tak ogromny rozpierdziel, że miejscami krew wylewa się z komiksu hektolitrami. Z drugiej strony to pasuje do samej fabuły jak i ogólnej koncepcji Deadpoola. Jeśli idzie o część humorystyczną to jej tutaj nie brakuje. Widać ją mocno przy Dazzler oraz w scenach gdy Deadpool rusza na odsiecz swej córce. Zresztą w tym drugim wypadku nawet agentka Preston ma sporo do powiedzenia. Jej uwagi bywają kąśliwe i nieraz można się z tego powodu uśmiać. Jeśli zaś idzie o cały główny nurt fabularny to poprowadzono go bardzo dobrze. Co ciekawe znalazło się tu miejsce na kilka wątków dramatycznych oraz naprawdę mocne zakończenie. To sprawia, że całość nie zostaje zepchnięta tylko do roli masakry złych bandziorów przez tych dobrych, a wnosi coś wartościowego, w pewnym sensie, do całej serii. Jeśli idzie o rysunek to tutaj jest bez zmian. Nadal ciekawy, kolorowy, ale przy tym nie męczący oczu. Sceny wizji jakich doznaje Preston i jej towarzysz narysowano w innym stylu, co czytelnikowi łatwiej pozwala wyczuć ich atmosferę. Siódmy album Deadpoola jest naprawdę udany. Dzięki niemu miło odpocząłem od serii "Deadpool Classic", która jak na razie zaczyna coraz bardziej męczyć. Tu mam wszystko czego tam mi brakuje. Wredny humor, sporo przemocy, ciekawą fabułę i zwariowanego głównego bohatera.

Może kogoś zainteresuje zbiorcza recenzja Szczęście Parkera i Preludium do Spiderversum ;) Fani Spider-Mana śledzący przygody herosa w serii The Superior wiedzą, że ostatni tom – Lud Goblinów – zakończył jedną z najcięższych przygód w życiu Petera Parkera, której rozległe konsekwencje widzimy w kolejnym cyklu wydanym pod szyldem Egmonta – Amazing Spider-Manie. Dwa pierwsze albumy z najnowszej serii – Szczęście Parkera i Preludium do Spiderversum – to łącznie zbiór kilkudziesięciu zeszytów przedstawiających w miarę spójną historię, ale zahaczającą o wiele mniejszych wątków… naprawdę wiele. W konsekwencji przejście pomiędzy pierwszym a drugim zeszytem jest na tle “pokręcone”, że bez jakiejkolwiek znajomości poprzednich numerów, a zwłaszcza The Superior Spider-Man #4: Zło konieczne, Preludium do Spiderversum będzie mało zrozumiałe. Nieco lepiej jest ze Szczęściem Parkera, gdzie znajomość wcześniejszych tomów nie jest konieczna. Historię Spider-Mana w The Amazing zaczynamy dość nietypowym zwrotem akcji, otóż okazuje się, że Peter Parker to nie jedyny człowiek, który otrzymał pajęcze moce (zainteresowanych wątkiem skąd się dowiedział, odsyłam do albumu Orginal Sin – Grzech pierworodny: Who shot the Watcher?). Na scenie pojawia się Silk, mająca swoją smutną historię i bedąca kobiecym odpowiednikiem Człowieka-Pająka. W Szczęściu Parkera Dan Slott (scenariusz) skupił się na ukazaniu przyziemnej egzystencji Petera. Chłopak mierzy się z nowym życiem, które otrzymał w spadku po Otto. Złoczyńca, dzięki swojemu geniuszowi i sprytowi, stworzył własną firmę; ta stała się pionierem w opracowywaniu technologii dla Spider-Mana. Teraz wszystko należy do protagonisty, problem w tym, że niewiele wie na temat zarządzania firmą, to technologia Octaviusa również pozostaje mu obca. Jak łatwo sobie wyobrazić, taka sytuacja generuje aż za dużo nowych problemów. Do tego doszli starzy zawistni wrogowie. Znacznie ciekawszy jest wątek Silk, śledzimy bowiem jej aklimatyzację w Nowym Jorku. Do tego niezdrowy pociąg do Parkera i pierwsze próby ratowania miasta generują kolejne problemy. Wątek Spider-Woman jest kontynuowany także w Preludium do Spiderversum, jednak tam jest poboczną historią. W drugim albumie z serii Amazing Spider-Man wydarzenia skupiają się głównie na Otto Octaviusie, a dokładniej rozwijają jego przygodę z albumu The Superior Spider-Man #4: Wieczne Zło, gdzie zamienił się miejscami ze Spider-Manem z 2099 roku. Co znalazł w nowym świecie? Nic dobrego. Szybko przekonuje się, że coś ściga Spider-Manów z różnych alternatywnych Ziemi. Potężna istota przemierza czas i przestrzeń, aby wysysać życie z Pajęczych Totemów, a co gorsza nie tylko ona. Całość na stronie Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/amazing-spider-man-1-2-szczescie-parkera-preludium-do-spiderversum/

W swojej kilkuletniej, komiksowej, „karierze” przeczytałem kilkanaście pozycji spod szyldu Marvel’a, jednak nigdy nie zachwyciła mnie żadna historia - z wyjątkiem serii MAX opowiadającej o Punisherze. Wszystko zależy widocznie od scenarzysty, i tego, czy rozumie postać, o której pisze. Tak jak Garth Ennis umiejętnie miesza groteskę i przemoc, pisząc o Franku Castle, tak samo Brian Michael Bendis wrzuca swojego bohatera na głęboką wodę, zasypując go zewsząd samymi problemami, uciekając od schematów i tanich sztuczek fabularnych. Ogranicza przy tym potyczki na pięści, na rzecz tych słownych, na sali sądowej. Cieszą takie rozwiązania tym bardziej, kiedy sama opowieść ubrana jest w szaty kryminalno-obyczajowe. Pełno tu mroku, syfu, ale też serducha. Rysunki znakomicie oddają ton historii, a ta jest okraszona błyskotliwymi i dobrze napisanymi dialogami. To, o czymś świadczy, kiedy ponad 400 stron, opartych wyłącznie na słownych wymianach, dostarcza świetnej rozrywki, bez nadmiernego konfrontowania bohatera z hordami przeciwników. Inteligentne i dojrzałe. Takie komiksy chce się czytać.

Nie jestem czytelniczką komiksów, ani wyznawczynią Marvela, ale Dedpoola lubię, bo jestem romantyczką. Lubię go w dwóch momentach: nostalgii i szaleństwa. Bieganie, wybuchanie, zabijanie, ok jest to fun, ale kiedy dochodzi do jego spotkania z własną głową i z własną przeszłością to jestem poruszona.

https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma Na drugi tom składają się historie trzech, bardzo różnych bohaterów, stawiających czoła Fali Anihilacji, niszczącej kolejne światy. Najpierw towarzyszymy Srebrnemu Surferowi, dawnemu heroldowi niszczyciela światów Galactusa, w zmaganiach z łowcami chcącymi ująć go żywego. Moc jaką obdarzył go Galactus, a także innych swoich heroldów, ma zostać wykorzystana do zasilenia potęgi niszczycielskich insektów pod wodzą potężnego Annihilusa. Jak to w komiksach bywa jedna potęga gromiona jest przez inną, a niepewne sojusze i trudne moralnie wybory piętrzą się niewyobrażalnie. Kolejna historia to opowieść o łączącym w jednej osobie moce Fantastycznej Czwórki Super-Skrullu - wojowniku wyklętym przez swoją rodzimą rasę. Aby odzyskać honor i uznanie swoich pobratymców, pomścić miliardy istnień zabitych przez żołdaków Annihilusa, a także zapobiec śmierci swojego syna rusza do boju, który może przynieść jedynie zagładę. Natomiast w trzeciej części trafiamy na planetę Godthab, by tam w samym sercu intrygi usnutej przez ucznia Stwórcy Światów Gloriana, poznać historię kolejnego wyrzutka. W sidła tejże trafia Ronan, wygnaniec, niesłusznie oskarżony banita - kolejna postać z supermocami pragnąca zemsty i odkupienia. Ronan staje do walki nie z kim innym jak z wychowankami samego Thanosa - Nebulą i Gamorą oraz Falą Anihilacji, która wyczuwszy ogromną energie do pochłonięcia, pojawia się na planecie. Wspomniane trzy historie łączy motyw zemsty oraz walki, z często bardzo różnych pobudek, z armadą Annihilusa. Trzej bohaterowie, Srebrny Surfer, Super-Skrull i Ronan to niezwykle potężne istoty, które z różnych powodów są wyrzutkami, odszczepieńcami poszukującymi odkupienia, oczyszczenia, a w końcu zemsty. I to właśnie jest świetne w tym komiksie, każdy z bohaterów jest inny, działa na podstawie odrębnych motywacji, mierzy się jednak z tymi samymi zmorami, by wreszcie stanąć do walki o wszystko z Falą Anihilacji. Każda z historii utrzymana jest w innej stylistycznie formie, i o ile fragmenty opowieści Srebrnego Surfera i Ronana bardzo mi odpowiadają, rysunki są dynamiczne, kreska lekko rozwibrowana, kolory brudne oddające powagę wydarzeń, to część Super-Skrulla ze swoimi nasyconymi barwami i kreską, której tak nie lubię, odznaczała się znacząco, w negatywnym sensie. Zupełnie nie przemawia do mnie ten styl rysowania, który tu zapodał Gregory Titus. Co jednak ciekawe pod względem scenariusza to właśnie Super-Skrull najbardziej mi się podobał! I piszę to z ciężkim sercem jako fan Srebrnego Surfera. Dziwny dysonans między świetnym scenariuszem, wartką akcją, a nieprzemawiającymi do mnie rysunkami wywołała u mnie ta opowieść. Zasadniczo cały album warty przeczytania. https://ksiazkiilubczasopisma.blogspot.com/2019/05/fala-anihilacji.html

Pierwszy tom cyklu o Green Arrow. To moje pierwsze komiksowe spotkanie z tym bohaterem, jest ciekawy, wygadany i na pewno nie podobny do Batmana, co jest dużym plusem. Ma ciekawy zespół i historię która powoli się rozkręca. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Pierwsza dekada lat 2000 to okres, kiedy wszystkie serie X-Men przeszły przez wiele miernoty, czasami wręcz zdumiewająco głupiej i słabej jakości. Dlatego Mordercza Geneza jawi się jako powrót do klasycznej formy komiksów X-Men, świetna przygoda, akcja, fantastyczne rysunki..., OK, pomysł, aby wrzucić trzeciego Summersa i tajemniczy skład wczesnego X-men jest nieco naiwny, ale z drugiej strony nieźle to autorzy wykombinowali. Czytało się bardzo dobrze, czytałem wersję amerykańską, więc polskiego tłumaczenia nie oceniam.

Po ten tom sięgnąłem bardziej z przymusu niż czystej ciekawości, bo bez jego lektury nie mógłbym operować za bardzo w nowych komiksach z Batmanem. DC Odrodzenie to nowa linia czasowa dla całego uniwersum, któremu ktoś skradł... czas. Dosłownie, bowiem bohaterowie nie pamiętają tego co wydarzyło się przez blisko dekadę. W efekcie tego zdarzenia, zainicjowanego w "Punkcie Krytycznym", czy też zaraz po nim, wiele sojuszy i małżeństw nie zostało zawartych. Zmieniło to zupełnie obraz świata, wymazując z pamięci herosów pewne wydarzenia oraz osoby. Jedynym człowiekiem, który wie co się stało i kto dopuścił się takiego występku jest Wally West, znany ongiś jako Kid Flash. Uwieziony w poza czasem i przestrzenią, stara wydostać się z Mocy Prędkości, nim ta go pochłonie na wieczność. Jednak nadrzędnym jego celem, nie jest ratowanie własnej skóry, a przekazanie tym co zapomnieli, że grozi im straszliwe niebezpieczeństwo. Pytanie tylko, czy ma dość czasu, aby ich ostrzec? DC Odrodzenie jest swoistym przejściem do nowej linii czasowej, dla całego uniwersum. Dodatkowo łączy w sobie trzy uniwersa należące do DC Comics, ale których bohaterowie nigdy wcześniej się nie spotkali. Album robi to w bardzo prosty i sensowny sposób, streszczając kluczowe wydarzenia z komiksów dziejących się w Nowym DC Comics, zamykając definitywnie tamto uniwersum i dając drogę Odrodzeniu. Czysto teoretycznie wystarczy lektura tego albumu, aby nowy czytelnik połapał się w całym zawirowaniu wydarzeń wystarczy lektura tego albumu oraz zamieszczonego w nim posłowia. Szczególnie to ostatnie rozwiewa u takiej osoby wiele wątpliwości. Niemniej, aby móc w pełni pojąć całą sytuację absolutnie potrzeba znać Punkt krytyczny, Wojnę Darkseida, Kryzys na nieskończonych ziemiach oraz całą linię Supermena z Drogi do Odrodzenia. Już pierwsze trzy albumy rozwiewają tonaż niedomówień, a przy tym wiele spraw naświetlają na nowo, tłumacząc czytelnikowi miedzy innymi rolę Westa. Warto też znać serię Strażnicy, lub chociaż film nakręcony na podstawie komiksu, bo wnosi to bardzo dużo do lektury tego albumu. Jest to wyraźnie zaznaczone w posłowiu, zatem nim przystąpimy do Odrodzenia, lepiej sięgnąć do tamtego źródła. Zresztą w przypadku Punktu Krytycznego, też warto obejrzeć film animowany, tak samo jak inne związane z Batmanem i Flashem. Wtedy nawet brak lektury wcześniej wymienionych komiksów sporo nam rozjaśni w głowach i pozwoli pełniej odebrać fabułę Odrodzenia. To co jednak jest plusem w samym komiksie, to nowe możliwości na tworzenie relacji pomiędzy poszczególnymi postaciami. Cały projekt zapowiada się interesująco, daje olbrzymie możliwości nowym scenarzystom i w pewnym stopniu restartuje serię. Oczywiście nie chcę chwalić dnia przed zachodem słońca, ale jest szansa na otrzymanie w przyszłości naprawdę ciekawych albumów. Szczególnie z Flashem, Batmanem i Supermenem w rolach głównych. Czas pokaże co z tego wyjdzie, jednak jestem dobrej myśli.

W drugim tomie tempo wyraźnie siadło, momentami miałem wrażenie, że kręcimy się w kółko. Postać Matta przestała być przekonująca, jego nowa miłość tym bardziej. Za szybko, za dużo, zbyt płytko. Z całości historii w tym tomie tylko środek jest ciekawy, a początek i koniec były dłużyzną. Nie wiem, czy interesuje mnie, co dalej.

Historia „Flashpoint – Punkt krytyczny” z 2011 r. zaowocowała restartem uniwersum DC w ramach Nowego DC Comics. Jedną z postaci, które dotknął zupełny restart był Superman. Nowa wersja spotkała się jednak z negatywnym przyjęciem wśród wielu czytelników. Postanowiono więc przywrócić bardziej tradycyjną inkarnację tego herosa w wyniku niewydanej w Polsce historii „Convergence”. Omawiany tu komiks to zbiorcze wydanie ośmionumerowej miniserii. Głównym bohaterem jest Superman, który przybył tu wraz ze swoimi najbliższymi z innej wersji Ziemi, która została zmieniona przez wspomnianą wcześniej historię „Flashpoint”. W nowym świecie już działa jedna wersja Człowiek ze Stali, więc bohater pod zmienionym nazwiskiem mieszka razem ze swoją żoną i synkiem na prowincji. Po paru latach jednak kłopoty docierają także na ich próg. Komiks ten może być bardzo bliski osobom, które czytały komiksy superbohaterskie w latach 90. z paru powodów. Po pierwsze, wraca tu właśnie ta wersja Supermana, która występowała w tytułach wydawanych przez TM-Semic. Po drugie, bohater tutaj dorósł, ustatkował się i założył rodzinę. Prawdopodobnie czytelnicy po upływie paru lat są w stanie identyfikować się bardziej z taką wersją postaci niż z wiecznym kawalerem (polskie komiksy wówczas nie zdążyły jeszcze przedstawić ślubu tego bohatera). Po trzecie, scenarzystą jest tutaj Dan Jurgens, który stworzył fabułę dla wielu komiksów z tym bohaterem w latach 90. Zresztą pojawia się tu też nawiązanie do stworzonej przez niego i cenionej przez wiele osób historii „Rządy Supermanów”. Bardzo mocnym elementem komiksu jest wątek rodziny. Nie są to jedynie osoby w opałach, ale postacie, które mają własne charaktery i potrafią same się obronić. Podobało mi się, że Lois walczy tu z przestępczością, ale nie siłą, lecz za pomocą swoich zdolności dziennikarskich. Jej związek z Supermanem jest tu bardzo wiarygodny i naprawdę czuć chemię między nimi. Z kolei młody Jonathan to typowy dzieciak, który jest przeuroczy, ale zadaje kłopotliwe pytania i być może rodzice będą musieli w końcu wyjawić mu prawdę. Przy czym nie jest to też idealna rodzina – widzimy, że istnieją tu sekrety, które małżonkowie przed sobą ukrywają. Interesującym motywem był też pomysł na bohatera w ukryciu. Superman stara się niepotrzebnie nie ingerować w losy nowego świata. Obserwuje wszystko z ukrycia i wkracza do akcji, kiedy jest to absolutnie niezbędne. Przy czym nie sprowadza się to wyłącznie do obicia przeciwnika, ale też stara się autentycznie pomóc antagonistom – widać, że jest to odpowiedzialny i altruistyczny bohater. Miło też było zobaczyć, że stara się on zapobiec pewnym tragediom znanym z poprzedniej wersji Ziemi. Szkoda jednak, że nie wpleciono więcej nawiązań do wcześniejszych komiksów. Dobrze też, że nie zapomniano o tym, co dzieje się z resztą uniwersum i wydarzenia z serii „Superman” mają tutaj również swoje reperkusje. To, co niestety psuje ten komiks, to nieciekawi antagoniści. Najbardziej rzuca się w oczy pewien telepata, który zachowuje się w bardzo przerysowany sposób i po pewnym czasie staje się dosyć nieciekawą postacią. Na dodatek został wprowadzony dopiero w tej miniserii, więc nic o nim nie wiadomo i nie stoi za nim jakaś większa historia. Drugim superłotrem tej opowieści jest mężczyzna w nowoczesnej zbroi, którego rola sprowadza się wyłącznie do chłopca do bicia. Od biedy można tu dostrzec pewną krytykę współczesnych mediów i zwrócić uwagę, że w sumie był on tu bardziej ofiarą, ale jest to też już bardzo ograny chwyt. Trzecim antagonistą miała być zapewne pewna wojowniczka z kosmosu, ale to też bardzo oklepany motyw kosmicznej amazonki, z którego nie wynika nic ciekawego. Pojawiają się też zbiry nasłane przez Intergang, ale są to typowi bezimienni gangsterzy. Interesująca jest za to pewna postać, które może, ale nie musi się stać superzłoczyńcą – do końca tomu jego motywacja nie jest całkowicie wyjaśniona. Za rysunki odpowiada tutaj paru twórców. Przede wszystkim jednak czytelnikom przyjdzie tu podziwiać prace Lee Weeksa znanego już w Polsce z komiksu „Spider-man – Splątana Sieć – Dżentelmeńska umowa”. Podobało mi się, że Lois i Clark w jego interpretacji są wyraźnie starszymi osobami niż we wcześniejszych komiksach – widać tu pewne zmarszczki czy inną budowę ciała. Niestety artysta czasami o tym zapomina i niezamierzenie ich odmładza. Bardzo klimatyczny jest za to kostium Supermana, który może kojarzyć się trochę z tym ze wspominanej już historii „Rządy Supermanów”. Czasami niestety widać u tego artysty pewne niepotrzebne uproszczenia i brak szczegółów, które sprawiają, że historia nie wygląda estetycznie. Reszta rysowników w większości rysuje na spółkę z Weeksem, więc ciężko coś powiedzieć o ich indywidualnym stylu. Wyjątkiem jest Neil Edwards, który samodzielnie zajął się rozdziałem piątym. Rysuje on trochę bardziej sztywno, a jego ostra kreska sprawia, że postacie wyglądają mniej naturalnie. Jednakże nie przeszkadza to w scenach akcji. Muszę pochwalić polskie streszczenie na początku tomu. Świetnie przybliż koncept wieloświatu, a także omawia wydarzenia z historii „Convergence”. Szkoda tylko, że pomija się tu wydarzenie z serii „Superman”, które ma tutaj wpływ na fabułę. Polecam ten komiks osobom, które tak jak ja mają sentyment do historii o Supermanie z lat 90. Pomimo pewnych niedociągnięć to bardzo dobra opowieść.

Chyba powinienem ograniczyć czytanie wiki dla większego kontekstu. Sama historia jest zrozumiała sama przez sie, ale moja wcześniejsza wiedza i doczytywanie na wiki dobrze uzupełniają. Przez to, choć wydaje mi się, że dostajemy niezbędne informacje, to nie jestem absolutnie tego pewny. Sama historia ma fajne momenty, a także wpisuje się w kontinuum runu Aarona. Mimo tego wciąż nie wiemy, czemu Thor przestanie się godny. No i ciekawe w chronologii jest to, że adaptacja i inspiracja Aarona nie idzie tylko w kierunku filmów, ale też w drugą stronę albo to bardziej skomplikowane. Bo chyba Thor 2 to 2013, a ta wojna światów z Malekithem to gdzieś 2014. Nie wiem jak wygląda rozpisywanie tego z obu stron, ale może zainspirowali się początkiem tylko. Who knows? Poza tym ten komiks zachęcił mnie/przypomniał o łuku fabularnym Kid Loki i że bym przeczytał. Teoretycznie Original Sin jest w ramach Trylogii Kid Lokiego w trakcie 3 części, więc będę miał mniej do czytania. O ironio po polsku wydano tylko tą 3 część jego opowieści jako Loki. Agent Asgardu, wcześniejsze rzeczy o nim to tylko jego geneza i prolog w finale Dark Reign. Akurat czytam też FF Hickmana i oni też są w podobnym okresie. Powoli lecz nieubłaganie zbliżam się do współczesnego kontinuum (-Ultimate Universe). No i może, żeby było więcej o samym komiksie. Jak zwykle okładka trochę ma mało wspólnego z treścią komiksu, ale jej pełna wersja (jest szersza) jest lepsza niż wycinek widoczny wyżej. No i oczywiście spoileruje, choć w sam komiks też od razu nam mówi kto kim jest, po prostu bohaterowie niekoniecznie. Jesteśmy trzymani w napięciu, bo niestety to wszystko machinacje Starego Lokiego, co z drugiej strony daje nadzieję, że przyszłość widziana wcześniej u Aarona nie nastąpi.

Mam pewien problem z tym tomem od Hachette. Bo o ile samo opowiadanie główne jest fantastyczne, wielowątkowe i wciągające, o tyle późniejsza, krótsza opowiastka z Człowiekiem-Zagadką w roli drugoplanowej, jest chaotyczna, a przy tym nudna i męcząca. Mimo tego Batman eskortujący Dwie Twarze przez cały stan i usiłujący utrzymać się przy życiu w walce z niezliczoną ilością najemników ewidentnie zawyża ocenę całości.

Bardzo dobry komiks. Na tom składają się dwie oddzielne historie po 6 zeszytów każda, obie ze spójnymi, klasycznymi dla przygód Franka Castle historiami, jedna we włoskim druga w irlandzkim klimacie:-) Najważniejsze ze wszystko jest fajnie narysowane. Komiks dla dorosłych rzecz jasna, polecam.

PAN KNIGHT Warren Ellis – no ten gość umie, jak mało kto. A jak coś robi, to robi tak, jak chce i ile chce. Szczególnie w superhero, do którego zagląda często, ale na krótko. Dłuższych runów w tych ramach w zasadzie prawie nie miewa, siada do jakiejś serii, bo ma pomysł (albo może dobrze płacą),machnie cztery zeszyty („Thor”),sześć („Iron Man: Extremis”),czasem kilkanaście („Batman”, „Astonishing X-Men”),a czasem jeden. I tyle. No i dobrze, bo dzięki temu nie rozmienia się na drobne, serwuje samo gęste i konkret. I tak zrobił z Moon Knightem. Otworzył nową serię z nim, napisał sześć zeszytów i oddał to w ręce innych. I te jego pierwsze sześć zeszytów to po polsku mamy dwa razy, w różnych wydaniach, pozostałe już tylko raz. Tych pozostałych nie czytałem, ale to, co serwuje nam Ellis poznać warto i to jeszcze jak. Na tom składają się dwie historie. Pierwsza to klasyka, gdy wrogowie pewnego wilkołaka wynajmują Moon Knighta by zajął się włochatym. No i zaczyna się ich walka. Druga opowieść to rzecz bardziej współczesna. Moon Knight to antybohater ścigany przez prawo, ale jako Pan Knight stanowi czasem pomoc dla policji, która przymyka oko na jego faktyczną tożsamość. No i tak działa, zajmując się kolejnymi bandytami – a to rzeźnikiem, mordującym tylko silnych mężczyzn, to tajemniczym snajperem strzelającym do ludzi, czy wreszcie… duchami punków. Ale do czego go to doprowadzi? I co jeszcze odkryje? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/01/moon-knight-owca-znany-moon-knightem-z.html