Czarne nenufary

Bardzo dobra powieść, dobrze napisana. Ciekawe rozwiązanie fabularne. Lubię malarstwo więc może to też powód dla którego moja ocena jest wysoka.

Bardzo dobra powieść, dobrze napisana. Ciekawe rozwiązanie fabularne. Lubię malarstwo więc może to też powód dla którego moja ocena jest wysoka.

Ciekawa książka której opisy malują obrazy, małego miasteczka w którym żył i tworzył Claude Monet, przed oczami czytelnika. Po za tym artystą przez fabułę przewijają się nazwiska innych, nie tylko francuskich, malarzy. Wszystkie tajemnice tej lektury da się rozwiązać samodzielnie jednak aż do ostatnich rozdziałów nie ma się pewności czy na pewno. Niestety książka jest trochę za długa.
*W wątku pierwszoosobowym pojawia się zwroty do czytelnika.

Ciekawa książka której opisy malują obrazy, małego miasteczka w którym żył i tworzył Claude Monet, przed oczami czytelnika. Po za tym artystą przez fabułę przewijają się nazwiska innych, nie tylko francuskich, malarzy. Wszystkie tajemnice tej lektury da się rozwiązać samodzielnie jednak aż do ostatnich rozdziałów nie ma się pewności czy na pewno. Niestety książka jest...

Nudna, nic się w niej nie dzieje, ostatnie kilkadziesiąt stron zawiera rozwiązanie zagadki a jakieś 350 totalnie nudne...

Nudna, nic się w niej nie dzieje, ostatnie kilkadziesiąt stron zawiera rozwiązanie zagadki a jakieś 350 totalnie nudne...

Dlaczego thriller powala na kolana, gdy jest zakorzeniony w przeszłości, nawiązuje do tzw. "zbrodni sprzed lat"? Ten pomysłowy, ale i podstępny zabieg autor połączył z dosłownym rozmontowaniem postaci.
Mega zagadkowe, nic więcej nie powiem. Mistrzowskie te nenufary...

Dlaczego thriller powala na kolana, gdy jest zakorzeniony w przeszłości, nawiązuje do tzw. "zbrodni sprzed lat"? Ten pomysłowy, ale i podstępny zabieg autor połączył z dosłownym rozmontowaniem postaci.
Mega zagadkowe, nic więcej nie powiem. Mistrzowskie te nenufary...

Niezła powieść, zwłaszcza wywołująca emocje końcówka kiedy wszystko się wyjaśnia. Smutna historia. Dobrze zbudowany klimat artyzmu. Byłoby więcej gwiazdek, ale początek i fragmenty w środku były nieciekawe i nużące.

Niezła powieść, zwłaszcza wywołująca emocje końcówka kiedy wszystko się wyjaśnia. Smutna historia. Dobrze zbudowany klimat artyzmu. Byłoby więcej gwiazdek, ale początek i fragmenty w środku były nieciekawe i nużące.

Z utęsknieniem czekałam na ten dzień, kiedy w końcu po prawie 2 (!!!) miesiącach mogę dodać "Czarne nenufary" do przeczytanych. Dawno nic mnie tak nie wynudziło.

Co więcej czuję się oszukana hasłem z okładki: "Najczęściej nagradzana francuska powieść 2011 roku" - ja się boję nawet pomyśleć w takim razie jaka była ta najrzadziej nagradzana xD

Nuda, nuda i jeszcze raz nuda! Ostatnie 80 stron lekko zrekompensowało mękę wcześniejszych 340, ale mimo tego nie warto było tracić tyle czasu na tę powieść.

Z utęsknieniem czekałam na ten dzień, kiedy w końcu po prawie 2 (!!!) miesiącach mogę dodać "Czarne nenufary" do przeczytanych. Dawno nic mnie tak nie wynudziło.

Co więcej czuję się oszukana hasłem z okładki: "Najczęściej nagradzana francuska powieść 2011 roku" - ja się boję nawet pomyśleć w takim razie jaka była ta najrzadziej nagradzana xD

Nuda, nuda i jeszcze raz...

Książka, z którą męczyłam się tak bardzo, że niemal rzuciłam ją kilka razy w diabli - a na samym końcu doprowadziła mnie do łez i załamania nerwowego, po czym natychmiast rozpromowałam ją po znajomych.

Trudno omówić powieść, której geniusz kryje się w tym, czego czytelnik absolutnie nie może wiedzieć, póki nie dotrze do końcówki. Jak to bywa w przypadku kryminałów, bardzo trudno ich nie zaspojlerować. Mimo wszystko spróbuję to omówić.

Z plusów, poza zakończeniem, które wywala z butów i rozbija serce w drobny mak, mamy przede wszystkim kreację świata przedstawionego i niezwykle wierne opisy miasteczka Giverny. Kolejna zaleta, która wyjątkowo rzuca się w oczy, to jednak z trzech głównych bohaterek - najstarsza kobieta, prawie-wdowa, małomówna staruszka, która wszystko widzi i wszystko wie. Przez większość powieści jej rola jest niejasna, nie mamy pojęcia, kim ona jest, o co jej chodzi ani po czyjej stoi stronie. Mimo to wypadła niezwykle wiarygodnie - autor z niezwykłą gracją wskakuje w narrację pierwszoosobową z perspektywy starej kobiety. Pozostałe postacie są równie porządnie przygotowane, choć nie zapamiętają w pamięć aż tak mocno, są za to całkiem zabawne (ślę pozdrowienia do wspaniałego męża i domorosłego murarza, który trzymał w ogródku kolekcję siedemnastu zabytkowych grilli, żeby szef miał się o co w ciemnościach potykać!). Kolejnym plusem jest sama proza, może niezbyt artystyczna i opisowa, ale idealnie pasująca do charakteru narratorki i brudnego klimatu powieści kryminalnej.

Jeśli chodzi o wady, niestety pierwsze 70% książki jest boleśnie nudne, przynajmniej do czasu, aż wszystkie luźne, denerwujące wątki nie ułożą się w spójną całość. Poza tym czasem miałam wrażenie, że autor za bardzo stara się nam przybliżyć tę przyziemność świata przedstawionego - zabieg z pokazywaniem, jak gliniarz-luzak gapi się na łydki kelnereczki, jest już tak stary, że na widok takiej sceny można tylko wywrócić oczami.

Mimo wszystko książkę z całego serca polecam, w szczególności ludziom, którzy lubią, żeby coś im wyrwało serce, przeżuło je i wypluło z powrotem. Ten cios prosto w splot słoneczny, jaki dostajemy na koniec książki, jest zdecydowanie wart przedarcia się przez pierwsze 300 stron!

Książka, z którą męczyłam się tak bardzo, że niemal rzuciłam ją kilka razy w diabli - a na samym końcu doprowadziła mnie do łez i załamania nerwowego, po czym natychmiast rozpromowałam ją po znajomych.

Trudno omówić powieść, której geniusz kryje się w tym, czego czytelnik absolutnie nie może wiedzieć, póki nie dotrze do końcówki. Jak to bywa w przypadku kryminałów, bardzo...

Naprawdę świetna książka, nie spodziewałam się takiego zakończenie i to moje pierwsze spotkanie z autorem.

Naprawdę świetna książka, nie spodziewałam się takiego zakończenie i to moje pierwsze spotkanie z autorem.

Jeśli to jest najlepsza książka Michaela Bussiego to na pewno nie zachęca ona do lektury jego innych książek. Dobrze, że nie od niej zaczęłam przygodę z tym autorem. Według mnie to najsłabsza pozycja ze wszystkich, które czytałam. Umęczyłam się potwornie. Miałam ją naprawdę rzucić w kąt. Nuda nuda i jeszcze raz nuda. Jedynie końcówka czyli wyjaśnienie zbrodni było ciekawe. Niemniej jednak książka bardzo słaba i samo zakończenie nie zmienia mojej opinii o niej. Nie polecam, szkoda czasu.

Jeśli to jest najlepsza książka Michaela Bussiego to na pewno nie zachęca ona do lektury jego innych książek. Dobrze, że nie od niej zaczęłam przygodę z tym autorem. Według mnie to najsłabsza pozycja ze wszystkich, które czytałam. Umęczyłam się potwornie. Miałam ją naprawdę rzucić w kąt. Nuda nuda i jeszcze raz nuda. Jedynie końcówka czyli wyjaśnienie zbrodni było ciekawe....

Nie porwała mnie, ba,na końcu nawet rozczarowała. Dlaczego tak się stało? Być może przez monotonię zawartą w 3/4 książki. Kilkukrotnie (trudno zliczyć ile dokładnie) czytałam kilkanaście stron i zamykałam książkę. Trwało to dobre parę miesięcy. Gubiłam wątek i musiałam na nowo odnaleźć się w świecie Giverny. Męczyło mnie to, ale zasugerowałem się opiniami innych recenzentów, żeby się nie zniechęcać. Tak brnęłam mozolnie... kartka po kartce. Owszem, tragiczna historia ale napisana tak rozwlekle, że nawet końcówka nie była w stanie wzbudzić we mnie zachwytu nad kunsztem autora w poprowadzeniu narracji.

Nie porwała mnie, ba,na końcu nawet rozczarowała. Dlaczego tak się stało? Być może przez monotonię zawartą w 3/4 książki. Kilkukrotnie (trudno zliczyć ile dokładnie) czytałam kilkanaście stron i zamykałam książkę. Trwało to dobre parę miesięcy. Gubiłam wątek i musiałam na nowo odnaleźć się w świecie Giverny. Męczyło mnie to, ale zasugerowałem się opiniami innych...