Dziwne zwierzęta

Bożonarodzeniowy klimat, dziecięce emocje, marzenia, rozczarowania, a także nadzieję, ciepło i miłość - wszystko to znajdziecie w tej przepięknie wydanej książce w formie kalendarza adwentowego. Została ona podzielona na 25 krótkich rozdziałów, więc można czytać ją codziennie po fragmencie od 1 do 25 grudnia. Głównym bohaterem jest Cebulka, tak mama nazywa Stiga, chłopca uczęszczającego do pierwszej klasy podstawówki. Mieszka on z mamą w niewielkim miasteczku. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, a on marzy o rowerze, choć wie, że jego mamy nie stać na tak kosztowny prezent. Cebulka ma również inne pragnienie - bardzo chciałby poznać swojego tatę. Gdyby jego rówieśnicy wiedzieli, że on, Stig ma tatę, nie współczuliby mu, a on sam wypełniłby pustkę w sercu. Bardzo kocha swoją mamę, ale chciałby być taki jak inni i po prostu mieć tatę. W międzyczasie Cebulka nawiązuje relację z miejscowym mechanikiem, który uważany jest przez inne dzieci za dziwaka. Niespodziewanie dla chłopca, Karl staje się mu bliski, ale potrzeba akceptacji ze strony kolegów i koleżanek jest silniejsza. Przecież Karl kompletnie nie odpowiada wyobrażeniu taty, jaki malował się w głowie Cebulki. Ale chłopiec udowodni wszystkim, że jego tata istnieje. Wie, że ma na imię Joppe i mieszka w Sztokholmie przy długiej ulicy. Znajdzie go, a ten od razu go rozpozna i ucieszy się na jego widok. Czy marzenie Cebulki spełni się? Czy jego świat wreszcie będzie kompletny? Świat przedstawiony w książce jest bardzo autentyczny. Dziecięce emocje, sposób postrzegania i wyobrażenia otaczającej rzeczywistości, czasem wręcz naiwność i przede wszystkim silna potrzeba przynależności i akceptacji. To bardzo wzruszająca opowieść o dziecięcych pragnieniach, a także o tym, że czasami to, czego szukamy, jest tuż obok nas.

Chciałbym mieć takiego przyjaciela jakim był Piaskowy Wilk dla Karusi. I chciałabym, aby moje dzieci też miały kogoś takiego w swoim życiu. Oddanego, opiekuńczego, dbającego o rozwój i siłę. Jestem wzruszona lekturą. Ostatnie strony czytałam delektując się słowem, a jednocześnie żałując, że to już koniec. Że już nigdy to nie będzie książka czytana po raz pierwszy. Wrócę na pewno. I już nie mogę się doczekać czytania ponownie. Opowieści czytałam 4- (prawie 5) i 8-latce. Obydwie słuchały zasłuchane.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

Bardzo zabawne i przemyślane historyjki, łączące się zgrabnie w całość. Długość w sam raz dla przedszkolaka. Ładne ilustracje, zero kiczu wszechobecnego w książkach o księżniczkach. Podobają się dzieciom płci obojga, bo sporo w nich przygód, no i są też smoki.

Książeczka opowiada o dziewczynce, Karusi, która zaprzyjaźnia z poznanym na plaży wilkiem w kolorze piasku. Wilk pomaga jej zrozumieć otaczający ją świat. Często w sposób dość nieoczywisty. Książka trochę filozoficzna, trochę zmuszająca do abstrakcyjnego myślenia, ale bardzo sympatyczna i przyjemna w odbiorze.

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Chciałabym być Stiną, mieszkać z dziadkiem w domku przy plaży, chodzić na boso, odkrywać świat "po dziecięcemu", bez żadnych ulepszaczy i przeszkadzaczy. Ta książka to nostalgiczne wspomnienie wakacji z dawnych lat, kiedy szukało się skarbów (zamiast Pokemonów w telefonie): kapsli, patyków, piórek, ładnych kamieni... Myślę, że dlatego ta książka podoba się tak wielu dorosłym: jest tym, za czym tęsknimy. Więcej w mojej pustelni: https://czytelniawpustelni.blogspot.com/2022/09/lato-stiny.html

Świetna książka! Zainteresuje każde dziecko, które niedługo rozpoczyna edukację szkolną. Opowieść o Duni, która idzie po raz pierwszy do szkoły, zaciekawi małego czytelnika i pomoże rozproszyć dziecięce lęki. Zapisałbym chętnie tę książkę na listę lektur w pierwszej klasie szkoły podstawowej!

Zabawna opowieść o perypetiach rodzeństwa, tytułowej Klary i jej młodszego brata. Narratorem jest brat Klary, który czasami daje się siostrze przekonać do zrobienia rzeczy po których dostaje karę od rodziców. Rozdziały książki są krótkie, zabawne, idealnie nadają się do czytania przed snem. Książka graficznie ładna. W tym roku jest na liście lektur Wielkiego Maratonu Czytelniczego dla klas 2 i 3.

✨„Skrzat nie śpi” to krótka, pięknie ilustrowana książka dla najmłodszych, która przenosi nas w mroźną noc na farmę, gdzie nocą wszyscy śpią, poza jednym małym skrzatem. 🎯Co wyróżnia tę opowieści? ⭐ Magiczny klimat – prosta opowieść, która pozwala wczuć się w tajemniczy klimat ⭐ Ilustracje Kitty Crowther – pełne uroku obrazy, które otulają tekst i angażują wyobraźnię najmłodszych ⭐ Krótka forma – idealna dla maluchów, ale równie ujmująca dla dorosłych ⭐ Klasyka w nowej odsłonie – tekst znanej na całym świecie A. Lindgren inspirowany szwedzkim wierszem, ale podany w przystępnej, prozatorskiej formie "Skrzat nie śpi" to mała książkowa perełka pełna zimowej magii i ciepła. Czytając ją, czujemy, jakby ktoś otulił nas śnieżnym kożuchem spokoju, a mały skrzat stał się niewidzialnym przewodnikiem przez nocne zakamarki. To książka, którą można czytać całą zimę 🌨️📖

Kolejna pozycja z ciekawą i nietypową kreską. Do tego wierszowana i pomagająca poznać ciało. Bardzo angażująca książka dla najmłodszych, można czytać sekwencjami i wracać do tych ulubionych tysiące razy. U moich dzieci furorę zrobiło oczywiście słowo "pupa". Książka jest napisana w sposób nieoczywisty, który zmusza do spojrzenia na nasze części ciała nieszablonowo i odkrywać świat z perspektywy dziecka.

Świetna, życiowa, współczesna sprawa! Tsatsiki skradł nasze serce, tak jak i jego mama, ich współlokator, kolega z klasy i cała ferajna zaludniająca tą książkę. Mój ośmiolatek rechotał szczerze, innymi razy robił wielkie oczy, ale generalnie bardzo się identyfikował z perypetiami i przeżyciami Tsatsikiego, choć nasza sytuacja rodzinna wygląda zgoła inaczej. Ciąg dalszy czytania jego przygód niechybnie nastąpi; na polskim rynku ten tytuł (i kolejne, jak podejrzewam) unikatowy!, ze względu na bezpośredniość potraktowania takich tematów jak: - nieznany ojciec; wychowanie przez samotną matkę - zakochania i bawienie 'w dom' u kilkulatków - decydowanie przez dzieci o własnym wyglądzie, itp.

Pamiętacie Dunię? Dziewczynkę, która liczyła przed snem szczęśliwe wspomnienia zamiast owiec? Znów ją odwiedzimy! Tym razem zajrzymy do jej przygód w książce „Moje serce skacze z radości”. Zapraszamy do recenzji! Dunia próbuje odnaleźć się w szkolnej rzeczywistości po tym, jak jej najlepsza przyjaciółka Frida wyprowadziła się do Uppsali. Ze wszystkich sił próbuje być szczęśliwa! I pewnie Duni byłoby mniej smutno, gdyby nie Mika i Wiki. Dziewczynki dokuczają jej po tym, jak na szkolnym boisku Poducha (w którym Mikaela i Wiktoria jednocześnie się zakochały) dał Duni gumę do żucia i oznajmił, że chciałby być jej chłopakiem. Może byłoby łatwiej znieść tę sytuację, gdyby przy Duni była Frida. Niestety, Frida jest w Uppsali, a sytuacja w szkole staje się coraz trudniejsza. Gdy Mika i Wiki zaczęły szczypać Dunię w szkolnej stołówce, dziewczynka nie wytrzymała i w chwili złości prysnęła w koleżanki ketchupem. Pech chciał, że zamiast w Wiki, Dunia trafiła pomidorowym sosem prosto w okulary Pani nauczycielki! Co za nieszczęście! Dunia przestraszona czekającymi ją konsekwencjami ucieka ze szkoły do domu. Co teraz będzie? Czy tata będzie się gniewał na Dunię? Jak rozwiązać problem z szkolnymi koleżankami? Przeczytajcie koniecznie kolejny tom przygód Duni, by się tego dowiedzieć!

Kolejna klimatyczna historia o staruszku Pettsonie i jego kocie Findusie. Druga z serii, która poświęcona jest czasowi świątecznemu , ale skoro już czytamy cały cykl nie będziemy czekać aż do grudnia. Na Boże Narodzenie przeczytamy jeszcze raz. Ta część w swojej konwencji nie przypomina pozostałych z racji tego ,że może i jest większego formatu, ale już mniejszego od pozostałych. Za to jest gruba, zawiera dużo drobnego tekstu. Twarda lakierowana oprawa, kredowy papier występuje jak w poprzednich częściach. Prześliczne jak zawsze ilustracje ,wykonane pędzlem autora książki. Malunki są jednak dużo mniejsze niż poprzednio, nie zajmują całych stron, pojedyncze obrazki. Zawierają taką moc szczegółów , że przy kolejnym czytaniu odnajdujemy coraz to nowe drobiazgi, których wcześniej nie dostrzegliśmy. Jest naprawdę co oglądać. Całość podzielona jest na 17 rozdziałów. Książkę najlepiej czytać w czasie adwentu w oczekiwaniu na święta. Dla przypomnienia - Staruszek Pettson mieszkał sobie z kotkiem Findusem w małej wiejskiej zagrodzie. Mieli niewielki czerwony domek i starą szopę z całą rupieciarnią różnych przydatnych przedmiotów. Do całości dobytku jeszcze dochodził kurnik z jego skrzydlatymi mieszkankami, drewutnia, wygódka na dworze i ogród. Wokół rozpościerały się pola, łąki i las. Treść jest bajkowa, gdyż dochodzą do składu naszych mieszkańców chatki Pettsona jeszcze inne z krainy fantasty minimalistyczne stwory, które swoje mieszkanie utworzyły sobie pod podłogą. Jest to czas przedświąteczny i Findus oczekuje na Mikołaja. Wypytuje wszystkich o niego, nie tylko Pettsona ale sąsiadów oraz dzieciaki z wioski. Pisze list do Mikołaja, odbiera również dziwne przesyłki od tajemniczego listonosza, grasującego w lesie. Pettson dwoi się i troi by przygotować niespodziankę Findusowi, nie zawieść jego zaufania i nie okłamać go. Jest tak zajęty realizacją swoich postanowień w stosunku do Findusa, że zostawia go samemu sobie, a sam przepada w stolarni na całe dnie. Jest bardzo klimatycznie i nietypowo. Poznajemy jeszcze innych sąsiadów Pettsona, nietypowy sklep z samymi skrzynkami różnego rodzaju, enigmatycznego obwoźnego sprzedawcę i wiele , wiele magicznych postaci, nie występujących we wcześniejszych częściach. W końcu czas świąt jest jeden raz w roku ,więc mamy kontakt z różnymi niezwykłymi osobami, które na co dzień nie występują. Czy Pettsonowi uda się dokończyć dzieło dla swojego kotka? Czy Mikołaj odwiedzi chatkę Pettsona? Jak dużo prezentów dostanie Findus pod choinkę? Na te pytania oraz jeszcze inne, które będziecie sami sobie zadawać podczas czytania, znajdziecie odpowiedź w książeczce. Jest to prawdziwy majstersztyk , biorąc pod uwagę całą literaturę dziecięcą świąteczną. Książka jest prześliczna. Postać kota jest rozbrajająca w każdym calu. Jedni zobaczą w nim swojego własnego kotka, a jeszcze inni odbicie lustrzane swoich dzieciaków, takich małych urwisów, którzy lubią czasem coś spsocić. Polecam, małym i dużym oraz wszystkim kociarzom! Czytajcie dzieciom o każdej porze kiedy chcecie w roku, a w szczególności w czasie adwentu.

Czemu książeczka jest taka świetna? Bo pomijając mądre przesłanie o posiadaniu rodzeństwa, byciu jedynakiem, i o tym, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli - historyjka o Nusi i trzech łosiach stała się ulubioną opowieścią dla naszej trzyletniej dziewuszki. Od miesiąca na życzenie Emmy czytamy ją kilka razy dziennie i za każdym razem wzbudza dziecięce salwy śmiechu małej czytelniczki. Jest też przyczynkiem do rozmów o rodzinie, kolegach, porządkach, dzieleniu się i masie innych ważnych spraw. Bardzo polecam. Pod choinkę kupiłam już kolejne tomy.

"Mama Mu..." to świetna książka do czytania dzieciom, można powiedzieć, że wręcz dwustronna. Z jednej strony przygody tytułowej krowy i jej przyjaciela, Pana Wrony, opowiadane są dzieciom z sposób prosty i dla młodych czytelników zrozumiały, a z drugiej strony tekst jest zabawny dla dorosłego odbiorcy, na zupełnie innym poziomie niż dla dzieci. I to jest ogromna zaleta tej prozy, wręcz nie do przecenienia (nieraz zasypiałam z nudów przy dziecięcej lekturze).Mama Mu i Pan Wrona to dwie zupełnie różne osobowości, które wzajem się uzupełniając nadają kolorytu opowiastkom. Książeczka pobudza dziecięcą wyobraźnię, pokazuje, że nie zawsze trzeba działać według schematu i uczy wiary we własne możliwości. Jest lekko, zabawnie i przyjemnie, a i dorośli wiele mogą się nauczyć o wzajemnych relacjach;). Podobało nam się bardzo.

Nusia wraz ze swoją grupą przedszkolną wychodzą na wycieczkę. Dziewczynka, inaczej niż reszta dzieci, nie biegnie, nie dotyka niczego, boi się pobrudzić. Jest ostrożna ponad normę, wręcz strachliwa. Poprzez swoje zachowawcze postępowanie gubi grupę. Zostaje sama w lesie... No nie całkiem sama, bo pojawiają się tu wilki. Tu następuje wielkie zaskoczenie. Nusia nie boi się zwierzaków. Wymyśla wspólne zabawy, drapie je za uchem, śpiewa smutne piosenki i karmi szyszkami i zupą z błota. A rankiem wilki odprowadzają ją bliżej miasteczka. Uwielbiam Nusię i jej przewrotność. Dziecko samo w lesie? Tylko w Skandynawii. Zabawa z wilkami? Czemu nie. Uruchomić trzeba wyobraźnie i dziecięcą ciekawość świata. To łatwy sposób na pokonanie strachu i naukę pokonywania przeszkód. A przecież o to chodzi w literaturze skierowanej do dzieci. O morał.

Trochę nie wiem co powiedzieć. W książce znajdziemy przygody Toli i Felka i ich przyjaciół, opisane w bardzo krótkich i prostych zdaniach. No i te proste zdania, przyznaję, że trochę mnie męczyły podczas czytania. Niektóre sceny całkiem śmieszne, inne dłużące się, ale mam nieodparte wrażenie, że książka napakowana jest przywarami typowo dla dorosłych ludzi. W innych książkach też znajdują się takie ukryte znaczenia, ale tutaj widać to nazbyt wyraźnie i nie wiem czy mi się to podoba czy nie. Córka przyznała, że na początku książka była dziwna ale później już okej, więc chyba jest okej. 😉 Nasza ulubiona scena, to ta gdy Felek zorientował się, że Pip nie jest już kurczakiem. Ogólnie książka nie jest zła, ale dla osób, które uwielbiają długie formy, może to być odrobinę męczące.

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Smutny wieczór, zimno i zmęczenie, aż tu nagle pojawia się szklanka babcinego rosołu i ta książeczka! I nagle jest lepiej. Kocham miniaturki, zwłaszcza w tak uroczym wydaniu, jakim jest Mysi Domek :) Co za niesamowita praca twórcza. Historyjki były bardziej takimi opisami nastroju i klimatu niż rzeczywiście opowieściami, brakowało w nich jakiejś puenty, ale po jakimś czasie przestało mi to przeszkadzać, chłonęłam po prostu fotografie. Ta książeczka to idealny towarzysz zimowego odpoczynku, ocieplacz serca. Mam nadzieję, że kiedyś poznają ją moje własne dzieciaki ♡ 🐭🏠