Profil użytkownika: Przeczytanki-Dorota

Dawno nie czytałam czegoś tak złego. To jest książka psychodeliczna, pseudonaukowa i pełna obleśnego bełkotu.
Autor filozofuje głównie o odchodach.
Nie polecam absolutnie nikomu.

Dawno nie czytałam czegoś tak złego. To jest książka psychodeliczna, pseudonaukowa i pełna obleśnego bełkotu.
Autor filozofuje głównie o odchodach.
Nie polecam absolutnie nikomu.

To nie jest książka dla ludzi prostych. To książka, która wlewa się do głowy i rozpływa w niej smołą. Piekielne ognie to pestka w porównaniu z głębią ludzkich grzechów opisanych przez Artura Pomiernego. W "Czerniach" metafizyka przeplata się z prozą życia. Ból, strata, śmierć, gniew. Emocje targające bohaterami mogłyby być emocjami każdego z nas. Jednak tych los rzucił w wir koszmarów wojny, a to mnoży zło po wielokroć. Artur Pomierny stworzył nowy gatunek literacki. Mroczny i przejmujący. To tytuł, którego nie upchnie się na żadną półkę. Czernie są niczym smoła i drut kolczasty. Autor prowadzi czytelnika głębiej i głębiej w czeluści piekła i ludzkiej duszy. Bo zło czai się w każdym z nas. Te nasiona czekają by wykiełkować. Wystarczy podatny grunt i podlewanie a potem plenią się jak chwasty.
Nie sądzę by ten tytuł odniósł spektakularny sukces i zagościł na topkach. Bo nie taki jest jego cel. Liczę, podobnie jak Pomierny, ze Czernie pozdrawiam ślad w umysłach i sercach czytelników. Zranią ich. Zmuszą do analizy człowieczeństwa. Kim jest człowiek jak nie marnym pyłem? Mam nadzieję, że wizja twórcy pozostanie wizja. Niepokojąca, drapiącą. Mroczną.

To nie jest książka dla ludzi prostych. To książka, która wlewa się do głowy i rozpływa w niej smołą. Piekielne ognie to pestka w porównaniu z głębią ludzkich grzechów opisanych przez Artura Pomiernego. W "Czerniach" metafizyka przeplata się z prozą życia. Ból, strata, śmierć, gniew. Emocje targające bohaterami mogłyby być emocjami każdego z nas. Jednak tych los rzucił w...

Ta książka drapie, dłubie w duszy i pozostawia z poczuciem totalnego przeorania.
Daniel Rosołek napisał historię w sposób, który łączy reportażowy obiektywizm do wydarzeń z poetycko-metafizycznym stylem. Teoretycznie to prosta opowieść o jednym z wielu ludzi, którzy przeżyli drugą wojnę światową i próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Takich Olgierdów było niemało, ale... o tym się milczy. Bo to temat bolesny dla wielu Ślązaków, spychany pod dywan, nie poruszany na rodzinnych spotkaniach.
Jest to też opowieść wielowymiarowa o upadku człowieczeństwa, o zagłuszaniu sumienia i o błędach, które ciągną za sobą kolejne. O niewybaczalnych błędach. Autor stawia czytelnika przed pytaniem: co wybierzesz, kiedy na szali jest twoje życie? ile oddasz? ile sprzedasz?
Metafizyczne elementy, zaznaczone głównie we wstępie, podkreślają uniwersalny wymiar utworu. Każdy kiedyś stanie u kresu swojej opowieści i będzie się z niej rozliczał. Opisana przez Daniela Rosołka rzeka czasu to niezwykle plastyczna metafora kręgu życia i śmierci. Dla wierzących jest ostrzeżeniem przed czyśćcem, dla niewierzących poniekąd też.
W "Pomroku" zachwyciło mnie wszystko: język i styl, fabuła, kreacje bohaterów oraz okładka. Ten tytuł to MUST READ 2024.

Ta książka drapie, dłubie w duszy i pozostawia z poczuciem totalnego przeorania.
Daniel Rosołek napisał historię w sposób, który łączy reportażowy obiektywizm do wydarzeń z poetycko-metafizycznym stylem. Teoretycznie to prosta opowieść o jednym z wielu ludzi, którzy przeżyli drugą wojnę światową i próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Takich Olgierdów było niemało,...