Profil użytkownika: Michał

Językowo sprawna, czasami wręcz zabawna apoteoza alkoholizmu i życia wbrew wszystkim normom, zasadom i oczekiwaniom. Druga książka Zyty Rudzkiej i drugi już raz nie wiem, co myśleć. Czytałem z zaciekawieniem, choć brak tu spójnej fabuły. Wykreowany świat odpycha, nie zaprasza, zatrzaskuje czytelnikowi drzwi przed nosem. Zdecydowanie twardy orzech do zgryzienia. Mam jednak nadzieję, że przy kolejnej książce autorki nie będzie mi towarzyszyć myśl, że tylko durnie czytają do końca.

Językowo sprawna, czasami wręcz zabawna apoteoza alkoholizmu i życia wbrew wszystkim normom, zasadom i oczekiwaniom. Druga książka Zyty Rudzkiej i drugi już raz nie wiem, co myśleć. Czytałem z zaciekawieniem, choć brak tu spójnej fabuły. Wykreowany świat odpycha, nie zaprasza, zatrzaskuje czytelnikowi drzwi przed nosem. Zdecydowanie twardy orzech do zgryzienia. Mam jednak...

Pisanie powieści z okopów o trwającej cały czas wojnie równocześnie nie uczestnicząc nigdy w konflikcie zbrojnym tego typu jest wyraźnym nadużyciem autora. Twardoch przekonany o swojej wielkości jako pisarz tworzy znów bohatera na swój obraz i podobieństwo. Ni to Polaka, ni Niemca, ni Ukraińca. Męskiego mężczyznę, który poświęca życie dobrej sprawie, który jest pusty w środku, który myśli o antyku, o literaturze, o wojnach peloponeskich. Widzi w sobie pewnie antycznego bohatera, broniącego współczesnej Sparty. W głowie wzniosłe myśli, tragizm złożonej postaci, a na ustach bluzg „na chuj”, „bladź”, „pizdziec”, „pizdar”. Symptomatycznym jest fakt, że wszystkie inne postaci w tej książce nie mają żadnej głębi, że ich charakterystyka zaczyna się i kończy na „na chuj”. Oczywiście, to brutalny obraz wojny, zezwierzęcenia, dehumanizacji. Nie ma co do tego wątpliwości. Ale przed „Null” i pewnie po „Null” było i będzie wiele powieści, które ten motyw przedstawiły w bardziej sugestywny i autentyczny sposób. Twardoch od wielu już książek niemiłosiernie się powtarza, zjada swój ogon, pisze o tragediach, o ludzkim cierpieniu myśląc cały czas o sobie, o sobie pisząc.

Męski Twardoch, Twardoch w skórzanej kurtce, Twardoch z bronią i w wojskowym ubraniu, wanna-be-Hemingway, wanna-be-Remarque. Smutna to konstatacja. Lubiłem bowiem jego twórczość, lubiłem jego styl. Od „Chołodu” jednak jest to pisarstwo groteskowo wręcz autodestrukcyjne, obliczone na manipulację uczuciami czytelnika. Pisarstwo niecierpliwe, bez dystansu do siebie i otaczającego świata. A taki dystans, taka cierpliwość przydałyby się szczególnie w najnowszej jego powieści. Nie bez powodu wielkie powieści o wojnach ukazywały się zwykle dopiero po ich zakończeniu.

No ale jeśli chce się kuć żelazo, póki gorące, to wszystko inne „na chuj”.

Pisanie powieści z okopów o trwającej cały czas wojnie równocześnie nie uczestnicząc nigdy w konflikcie zbrojnym tego typu jest wyraźnym nadużyciem autora. Twardoch przekonany o swojej wielkości jako pisarz tworzy znów bohatera na swój obraz i podobieństwo. Ni to Polaka, ni Niemca, ni Ukraińca. Męskiego mężczyznę, który poświęca życie dobrej sprawie, który jest pusty w...

Książki, w których bohaterowie raz są najmniej rozumnymi stworzeniami na Ziemi, raz największymi geniuszami w historii świata - tylko po to, żeby naciągana fabuła mogła ciągnąć się przez 400 stron - są nie do zniesienia. "Początek" to jedna z nich. Wielokrotnie chciałem przerwać lekturę, ale jakoś (pewnie z poczucia obowiązku) dotrwałem do końca. Nie róbcie sobie tego!

Książki, w których bohaterowie raz są najmniej rozumnymi stworzeniami na Ziemi, raz największymi geniuszami w historii świata - tylko po to, żeby naciągana fabuła mogła ciągnąć się przez 400 stron - są nie do zniesienia. "Początek" to jedna z nich. Wielokrotnie chciałem przerwać lekturę, ale jakoś (pewnie z poczucia obowiązku) dotrwałem do końca. Nie róbcie sobie...