Bardzo dobre! Bohaterowie mają w sobie rozpacz wymieszaną z determinacją i chce się to czytać do końca, aby ich należycie pożegnać. Koniec trochę rozczarował, no ale co tam kto lubi.

Bardzo dobre! Bohaterowie mają w sobie rozpacz wymieszaną z determinacją i chce się to czytać do końca, aby ich należycie pożegnać. Koniec trochę rozczarował, no ale co tam kto lubi.

Powieściowy Chew-Z tym się różni od innych narkotyków, że niszczy strukturę rzeczywistości, a wymazując prawdę sprawia, że intersubiektywność przestaje być potrzebna, co ostatecznie prowadzi do solipsyzmu.
Chew-Z to narkotyk solipsystyczny. Inaczej jest przypadku Can-D, którego zażycie wymaga udziału innej osoby i to w dodatku odmiennej płci. Zażywający go przenoszą się do wyidealizowanej rzeczywistości miniaturowej makiety Perky Pat, która pomaga odetchnąć od koszmaru życia na obcej jałowej planecie. Ale dzięki tej wspólnocie snu mogą oni się także ostatecznie wybudzić.
Tymczasem działanie Chew-Z w pewnym sensie nigdy nie ustaje - budząc się, człowiek odkrywa, że jawa również jest snem, z którego potem budzi się do kolejnego snu i tak bez końca. Wybudzenie jest tu niemożliwe, co prowadzi do paradoksu: wytworzono narkotyk tak silny, że przejął on kontrolę nad rzeczywistością, która go wytworzyła, wyekspandował na nią. Doskonałą tego ilustracją jest scena, w której Leo Bulero budzi się z transu i z ulgą wita wchodzącą do jego gabinetu sekretarkę. Wszystko jest tak jak było, dopóki spod biurka nie wyłazi szczurowaty gluck znany z narkotycznego snu.

Tej właściwości Chew-Z długo nie rozumie główny bohater Barney Mayerson, próbujący za jego pomocą cofnąć się w czasie, żeby zapobiec rozpadowi związku z żoną Emily, którą porzucił dla kariery i seksownych kochanek po to, żeby na końcu zrozumieć, że małżeństwo z Emily było jedynym czasem w życiu, kiedy czuł się naprawdę szczęśliwy:

"Gdyby udało mu się zdobyc stanowisko prognostyka mody na Nowy Jork… Moje życie miałoby jakiś sens, uświadomił sobie Barney. Byłbym szczęśliwy, bo wykonywalbym pracę, przy której mógłbym wykorzystać w pełni swoje zdolności. Czego, do diabła, mógłbym jeszcze żądać? Niczego, to wszystko, o co proszę”.

Tak że jeszcze dziś ucałujcie swoje starzejące się żony, a najlepiej głęboko przytulcie. Szczęście może być w pokoju tuż obok, ale go nie widzimy.

Jak dotąd wszystko wygląda trochę jak fabularyzowana wersja teorii precesji symulakrów Baudrillarda. Chew-Z okazuje się jednak ostatecznie czymś więcej - portalem do umysłu tajemniczej istoty przybyłej z otchłani kosmosu. Ludzie wkraczają do niego, po czym odkrywają w sobie trzy stygmaty, w tym robotyczną rękę, którą posiada Eldritch. Ów bóg-narkotyk wchłonął rzeczywistość, aby w niej się z kolei odrodzić - w niej, a konkretnie w przemienionych na swój obraz ludziach. Eldritch jest bowiem umierającym Bogiem, szukającym ratunku w obliczu nadchodzącego końca.

Porzućcie nadzieję, którzy tu wchodzicie.

Powieściowy Chew-Z tym się różni od innych narkotyków, że niszczy strukturę rzeczywistości, a wymazując prawdę sprawia, że intersubiektywność przestaje być potrzebna, co ostatecznie prowadzi do solipsyzmu.
Chew-Z to narkotyk solipsystyczny. Inaczej jest przypadku Can-D, którego zażycie wym...

Rozwiń Zwiń