Wysłuchana ponownie po latach w formie audiobooka (czyta doskonały Ireneusz Załóg). Pamiętałam, że seria o magach jest świetna i oczywiście się nie zawiodłam. :) Historię ze Światem Dysku można rozpocząć od dowolnej części, choć wydaje mi się, że dobrze mieć jakiś background sięgając po "Ciekawe czasy". Świetne aluzje do Chin (i w ogóle Azji), jak zwykle przezabawne przygody Rincewinda, pojawia się też Dwukwiat, którego ledwo pamiętam - będę musiała odświeżyć wcześniejsze tomy. Opinia może mało konkretna, ale po prostu co tu dużo pisać - uczta dla ducha.

Wysłuchana ponownie po latach w formie audiobooka (czyta doskonały Ireneusz Załóg). Pamiętałam, że seria o magach jest świetna i oczywiście się nie zawiodłam. :) Historię ze Światem Dysku można rozpocząć od dowolnej części, choć wydaje mi się, że dobrze mieć jakiś background sięgając po &q...

Rozwiń Zwiń

Hmm... Cała powieść jest mocno zbrutalizowana, tzn każdą scenę, nawet - albo zwłaszcza - podniosłą przecina warstwa wulgaryzmów, sprowadzająca czytelnika na ziemię. Jest to zgodne ze współczesnym stylem pisarstwa, ale dla mnie trochę spłycające. Owszem, emocje są pokazane takie, jakimi są, bohaterowie w wyniku tego nawet mają jakieś autorefleksje i przechodzą przemiany duchowe, ale... jakoś nie mogłam się z nimi w to wczuć. Ich życie było tak trywialnie brzydkie, że aż nieciekawe. I może to jest problem tej powieści: jest o szarym człowieku na pograniczu życia w patologii, w którym w gruncie rzeczy nie ma NIC interesującego (oczywiście wbrew rozdziałowi otwierającemu, gdzie Amadeo staje się symbolicznie Chrystusem). Podsumowując: jest to raczej nudne życie marginesu. Nie ma w tym nic z "Małego życia", które dla odmiany było lekturą niesamowicie ciężką i piękną, przeładowane nawet bardziej brutalnością świata. W sumie nie wiem skąd to skojarzenie, ale zostawię je tutaj.

Hmm... Cała powieść jest mocno zbrutalizowana, tzn każdą scenę, nawet - albo zwłaszcza - podniosłą przecina warstwa wulgaryzmów, sprowadzająca czytelnika na ziemię. Jest to zgodne ze współczesnym stylem pisarstwa, ale dla mnie trochę spłycające. Owszem, emocje są pokazane takie, jakimi są,...

Rozwiń Zwiń

Przy okazji chyba drugiego tomu napisałam, że nie umiem rozróżnić tych powieści, ciągną się i jest to jedna, spójna historia. Dlatego teraz, gdy skończyłam już lekturę całej sagi, mogę napisać coś więcej o całości.
Po pierwsze: hipnotyczna postać Lili. Główna bohaterka ją wielbi, ale przez to i my, jako czytelnicy, dajemy się uwieść. Bardzo dobrze snuta narracja przy tym pozostawia cień wątpliwości do końca - czy na pewno Lila jest taka genialna, czy to tylko wytwór wyobraźni/pragnienie Eleny? Wprost nie pada nigdy to stwierdzenie, ale z całą pewnością Lila jest chora psychicznie, być może to autyzm, być może mania - nie wiem, ale ten rys postaci dodatkowo fascynuje.
Po drugie: dobrze napisane pozostałe postaci, które wcale nie tworzą korowodu idealnych bohaterów. Właściwie to Elena moim zdaniem przecenia swoje życie, pisze, że jej się udało, a tak naprawdę nic nie ma. Kiepsko kontakt z córkami, brak stałego partnera, wieczna zazdrość w stosunku do Lili mimo własnych sukcesów...
Po trzecie: język. Bardzo krótkie rozdziały właściwie sprawdziły się idealnie. Były naładowane treścią, ale lektura dzięki temu nie przygniatała.
Ostatecznie oceniam całą sagę na 8/10, lubiłam spędzać długie wieczory z genialnymi przyjaciółkami. :) W ich smutnym, brutalnym i pełnym goryczy świecie. Pierwszy tym właściwie oceniam najsłabiej, potem coraz bardziej mi się podobało.

Przy okazji chyba drugiego tomu napisałam, że nie umiem rozróżnić tych powieści, ciągną się i jest to jedna, spójna historia. Dlatego teraz, gdy skończyłam już lekturę całej sagi, mogę napisać coś więcej o całości.
Po pierwsze: hipnotyczna postać Lili. Główna bohaterka ją wielbi, ale prze...

Rozwiń Zwiń

Z powieści Jane Austen ("Emma", "Duma i uprzedzenie") ta podobała mi się najmniej. Niewiele się działo, nie było zbyt charyzmatycznych postaci i wielkich zwrotów akcji. Oczywiście wciąż to przyjemna lektura (choć w moim przypadku raczej słuchowisko, bo słuchałam w formie audiobooka).

Z powieści Jane Austen ("Emma", "Duma i uprzedzenie") ta podobała mi się najmniej. Niewiele się działo, nie było zbyt charyzmatycznych postaci i wielkich zwrotów akcji. Oczywiście wciąż to przyjemna lektura (choć w moim przypadku raczej słuchowisko, bo słuchałam w formi...

Rozwiń Zwiń