Profil użytkownika: m_bookish_

„Fantastyczna podróż” to książka, która totalnie mnie wciągnęła i przypomniała, jak bardzo lubię styl Isaac Asimov. To niby klasyczne science fiction, ale czyta się to z taką lekkością, że trudno się oderwać.
Historia jest prosta, ale jednocześnie bardzo pomysłowa. Grupa naukowców zostaje zmniejszona do mikroskopijnych rozmiarów i wyrusza w podróż przez ludzkie ciało, żeby uratować życie ważnej osoby. Brzmi trochę szalenie, ale Asimov potrafi to przedstawić w taki sposób, że wszystko wydaje się logiczne i wciągające. Najbardziej podobało mi się to, jak autor opisuje wnętrze organizmu. Zwykłe procesy biologiczne zamieniają się tu w coś niemal epickiego i momentami naprawdę czuć napięcie.
Książka ma świetne tempo. Dużo się dzieje, ciągle pojawiają się nowe zagrożenia i problemy, które bohaterowie muszą rozwiązać. Dzięki temu ani przez chwilę się nie nudziłem. Do tego dochodzą różnice charakterów wśród postaci, które też wprowadzają ciekawą dynamikę i lekkie napięcie między nimi.
To, co szczególnie doceniam, to sposób, w jaki nauka jest tu pokazana. Nie jest przytłaczająca ani trudna. Wręcz przeciwnie, wszystko jest podane w przystępny i ciekawy sposób, więc nawet jeśli ktoś nie interesuje się biologią czy fizyką, spokojnie odnajdzie się w tej historii.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to momentami bohaterowie są trochę mniej wyraziści niż sama koncepcja fabuły. To właśnie pomysł i przebieg misji grają tu pierwsze skrzypce, a postacie schodzą trochę na dalszy plan. Mi to jednak specjalnie nie przeszkadzało, bo cała przygoda była na tyle ciekawa, że i tak czytałem z ogromnym zaangażowaniem.

„Fantastyczna podróż” to książka, która totalnie mnie wciągnęła i przypomniała, jak bardzo lubię styl Isaac Asimov. To niby klasyczne science fiction, ale czyta się to z taką lekkością, że trudno się oderwać.
Historia jest prosta, ale jednocześnie bardzo pomysłowa. Grupa naukowców zostaje ...

Rozwiń Zwiń

Znam już sporo książek Jennifer Lynn Barnes i za każdym razem mam podobnie, czyli po prostu świetnie się przy tym bawię. „Małe wielkie skandale” tylko to potwierdziło. To jest dokładnie ten typ historii, który wciąga od pierwszych stron i trudno się od niego oderwać.

Najbardziej podoba mi się to, jak autorka buduje napięcie. Tu cały czas coś się dzieje, ale nie jest to chaos. Wszystko ma sens, a kolejne sekrety i intrygi odkrywają się w dobrym tempie. Czyta się to szybko, bo po prostu chce się wiedzieć więcej. Relacje między bohaterami też wypadają bardzo naturalnie. Czuć emocje, czuć stawkę i to sprawia, że łatwo się w to zaangażować.

Mam też wrażenie, że ten tom jest bardziej dopracowany niż pierwszy. Historia jest spójniejsza, a niektóre wątki są lepiej rozwinięte. Bohaterowie dojrzewają, podejmują trudniejsze decyzje i to fajnie widać. Dzięki temu książka nie jest tylko lekką rozrywką, ale ma w sobie coś więcej. Choć szczerze pierwszym tomem byłem również zachwycony, może to tylko kwestia czasu.

Podsumowując, dla mnie to był świetny powrót do tej historii. Bardzo dobrze się bawiłem i tylko utwierdziłem się w przekonaniu, że Jennifer Lynn Barnes potrafi pisać książki, od których trudno się oderwać. Jeśli ktoś lubi intrygi, sekrety i szybkie tempo, to zdecydowanie warto sięgnąć.

Znam już sporo książek Jennifer Lynn Barnes i za każdym razem mam podobnie, czyli po prostu świetnie się przy tym bawię. „Małe wielkie skandale” tylko to potwierdziło. To jest dokładnie ten typ historii, który wciąga od pierwszych stron i trudno się od niego oderwać.

Najbardziej podoba mi...

Rozwiń Zwiń

„Nie mówi się takich rzeczy” to spotkanie dwóch bardzo różnych wrażliwości. Z jednej strony mamy Hanna Krall, mistrzynię krótkiej formy i niedopowiedzeń. Z drugiej Zbigniew Libera, tworzącego niesamowite ilustracje.
To nie jest klasyczna rozmowa ani typowy wywiad. Bardziej przypomina wymianę myśli, czasem spokojną, czasem trochę szorstką. Krall pisze oszczędnie, zostawia dużo przestrzeni między zdaniami. Libera dorzuca do tego swoją wizualną część. To dwójka artystów, którzy poprostu się dopełniają wywołując niesamowite emocje.
Najbardziej uderzyło mnie to, jak ta książka krąży wokół tematów pamięci, historii i tego, co wypada mówić, a czego lepiej nie ruszać. Już sam tytuł daje do myślenia. To trochę o granicach. O tym, co jest akceptowalne w rozmowie o przeszłości, a co wywołuje dyskomfort. I właśnie ten dyskomfort jest tutaj ważny.
Nie jest to jednak lektura łatwa ani bardzo wciągająca w klasycznym sensie. Niektóre fragmenty są bardzo celne inne zaś wymagają więcej zastanowienia. To książka, przy której trzeba się zatrzymać i pomyśleć, a nie tylko płynąć dalej.
Podobało mi się, że nie dostajemy tu prostych odpowiedzi. Raczej pytania, które zostają z czytelnikiem na dłużej. Zakochałem się w połączeniu dwóch różnych sztuk. Z chęcią bym wrócił jeszcze do takiego połączenia.

„Nie mówi się takich rzeczy” to spotkanie dwóch bardzo różnych wrażliwości. Z jednej strony mamy Hanna Krall, mistrzynię krótkiej formy i niedopowiedzeń. Z drugiej Zbigniew Libera, tworzącego niesamowite ilustracje.
To nie jest klasyczna rozmowa ani typowy wywiad. Bardziej przypomina wymi...

Rozwiń Zwiń

„The only light left burning" to książka, którą czytało mi się po prostu dobrze. Bez wielkich emocji, ale też bez rozczarowania. Taka spokojna kontynuacja, przy której można się na chwilę zatrzymać i wejść w świat bohaterów.

Cieszyłem się na powrót do tych bohaterów i świata. Bardzo polubiłem Andrew i Jamie'ego. Ich relacja jest naturalna i niewymuszona. Widać w nich emocje, niepewność i to, że każdy z bohaterów trochę inaczej radzi sobie z rzeczywistością. Dzięki temu łatwo się w to wciągnąć, nawet jeśli sama fabuła nie zawsze pędzi do przodu.

Wątek queerowy mam raczej gdzieś pośrodku jeśli chodzi o odbiór. Nie zawsze takie historie do mnie trafiają, ale tutaj nie czułem, żeby był na siłę. Jest częścią opowieści i dobrze wpisuje się w relacje bohaterów.

Klimat świata nadal robi wrażenie, podoba mi się połączenie takiego post apokaliptycznego świata z młodzieżówką. Brakowało mi tylko momentami większego napięcia i czegoś, co mocniej by mnie wciągnęło. Całość jest naprawdę przyjemna.

„The only light left burning" to książka, którą czytało mi się po prostu dobrze. Bez wielkich emocji, ale też bez rozczarowania. Taka spokojna kontynuacja, przy której można się na chwilę zatrzymać i wejść w świat bohaterów.

Cieszyłem się na powrót do tych bohaterów i świata. Bardzo ...

Rozwiń Zwiń

„Morderstwa w Somerset” to pierwszy tom serii kryminałów. Na pierwszy rzut oka dostajemy znajomy zestaw: spokojna angielska wieś, zagadka morderstwa i pisarz wplątany w śledztwo. Jednak Horowitz szybko pokazuje, że nie zamierza tylko odtwarzać schematów. Stworzył dzieło, którego granica między fikcją a rzeczywistością zaczyna się rozmywać. Niesamowity zabieg, który jeszcze bardziej wciągnął mnie w tą historię. Jestem świadomy, że nie każdemu będzie to odpowiadać ja niemniej byłem zachwycony.

Fabuła jest misternie zaplanowana, pełna zwrotów akcji, które nie są tanimi sztuczkami, lecz logicznymi konsekwencjami wcześniejszych wydarzeń. Czytelnik ma szansę, by samodzielnie dojść do rozwiązania, choć Horowitz skutecznie podrzuca fałszywe tropy i mi osobiście się to nie udało, choć liczę, że wpadnę na coś przy lekturze kolejnych tomów.

Styl autora jest lekki, momentami ironiczny, a dialogi brzmią naturalnie często z nutką humoru. To kryminał, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też daje przyjemność z samego czytania.

Jeśli ktoś szuka prostego, klasycznego kryminału może poczuć się odrobinę wytrącony z rytmu. Inaczej będzie z osobami, które już czytały dużo z tego gatunku. „Morderstwa w Somerset” może przynieść powiew świeżości.

„Morderstwa w Somerset” to pierwszy tom serii kryminałów. Na pierwszy rzut oka dostajemy znajomy zestaw: spokojna angielska wieś, zagadka morderstwa i pisarz wplątany w śledztwo. Jednak Horowitz szybko pokazuje, że nie zamierza tylko odtwarzać schematów. Stworzył dzieło, którego granica mi...

Rozwiń Zwiń

Dziś powracam do was z serią, o której pisałem w tamtym roku, a teraz udało mi się ją skończyć. „The Naturals. Więzy krwi” autorstwa Jennifer Lynn Barnes to ostatnia część serii, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. Jeśli ktoś polubił wcześniejsze tomy, tutaj dostaje jeszcze więcej napięcia, emocji i trudnych wyborów.
Tym razem historia robi się wyraźnie mroczniejsza, napięcie rośnie z każdą chwilą, a zagrożenie czai się praktycznie wszędzie. Autorka świetnie buduje atmosferę niepokoju. Czuć, że coś jest nie tak, ale trudno od razu powiedzieć co. To sprawia, że czyta się to z ciągłym poczuciem niepewności.
Największą siłą tej książki nadal są postacie. Każdy z „Naturalsów” ma swoje umiejętności, ale też swoje słabości. Relacje między nimi są bardziej napięte, momentami bolesne, ale przez to też bardzo prawdziwe. Szczególnie podobało mi się, jak autorka pokazuje, że talent to nie wszystko i że każdy z bohaterów musi zmierzyć się z własnymi lękami.
Fabuła jest dynamiczna i pełna zwrotów akcji. Są momenty, które naprawdę potrafią zaskoczyć, nawet jeśli ktoś myśli, że już rozgryzł schemat tej serii. Zagadka kryminalna jest dobrze poprowadzona i do samego końca nie jest oczywista. Warto zaznaczyć, że ta część pokazuje, że tak naprawdę cała seria tworzy całość, ale dopiero po przeczytaniu całośći to widać. Ta część też najbardziej mnie zszkowała i wydaje mi się, że była najlepsza.
„The naturals" to świetna seria, a autorka jak zawsze nie zawodzi. Jeśli lubicie zagadki, thrillery YA i świetną zabawę to pozycja obowiązkowa.

Dziś powracam do was z serią, o której pisałem w tamtym roku, a teraz udało mi się ją skończyć. „The Naturals. Więzy krwi” autorstwa Jennifer Lynn Barnes to ostatnia część serii, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. Jeśli ktoś polubił wcześniejsze...

Rozwiń Zwiń

Książka „72 pory roku” autorstwa Antonio Antefermo to bardzo ciekawa pozycja inspirowana tradycyjnym japońskim kalendarzem, który dzieli rok na aż 72 krótkie okresy. Każdy z nich trwa tylko kilka dni i opisuje drobne zmiany zachodzące w przyrodzie. To zupełnie inne spojrzenie na czas niż to, do którego jesteśmy przyzwyczajeni.
Autor prowadzi czytelnika przez cały rok, zatrzymując się przy tych małych momentach, które zwykle nam umykają. Pojawienie się pierwszych pąków, zmiana światła, śpiew ptaków czy zapach powietrza. Dzięki temu książka przypomina trochę spokojny poradnik uważności. Zachęca do zwolnienia tempa i do tego, żeby bardziej zauważać świat wokół siebie.
Bardzo podobało mi się to, że tekst jest prosty i przyjemny w odbiorze. Nie ma tu trudnego języka ani długich wywodów. Każdy fragment jest krótki, ale potrafi skłonić do refleksji. Widać jak przygoda jest powiązana z człowiekiem i naszymi cyklami życia. To książka, do której można wracać przez cały rok i czytać ją kawałkami, zgodnie z aktualną porą.
„72 pory roku” to trochę poradnik, a trochę książka o uważnym życiu. Pokazuje, że czas nie musi być tylko szybkim biegiem od jednego dnia do drugiego. Może być też serią małych chwil, które warto zauważyć i docenić.
To spokojna, ciepła lektura. Idealna dla osób, które lubią książki o naturze, rytmie roku i prostym, bardziej świadomym życiu. Po przeczytaniu łatwiej złapać dystans do codziennego pośpiechu i przypomnieć sobie, że zmiany w przyrodzie dzieją się powoli, ale nieustannie. Będzie idealna dla tych, którzy lubią książki na dłużej niż kilka wieczórów.

Książka „72 pory roku” autorstwa Antonio Antefermo to bardzo ciekawa pozycja inspirowana tradycyjnym japońskim kalendarzem, który dzieli rok na aż 72 krótkie okresy. Każdy z nich trwa tylko kilka dni i opisuje drobne zmiany zachodzące w przyrodzie. To zupełnie inne spojrzenie na czas niż t...

Rozwiń Zwiń

„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to takie książki, które od razu trafiają w dziecięcy świat. Proste historie, dużo ciepła i bohater, którego łatwo polubić. Fiko jest ciekawski, trochę nieporadny, ale przez to bardzo prawdziwy i bliski.
W „Fiko i kaczki” to historia o odkrywaniu, o pierwszym kontakcie z naturą i o tym, że nie wszystko zawsze idzie zgodnie z planem. Dzieci mogą się tu pośmiać, ale też trochę pouczyć, zupełnie bez nachalnego morału. Wszystko dzieje się spokojnie, w takim tempie, które daje przestrzeń na obserwowanie i zadawanie pytań.
Z kolei „Fiko i piesek” jest jeszcze bardziej emocjonalna. Pojawia się temat relacji i odpowiedzialności, ale podany bardzo delikatnie. Widać, jak Fiko uczy się troski i budowania więzi. To taka historia, która może być świetnym pretekstem do rozmowy z dzieckiem o zwierzętach i o tym, jak się nimi opiekować.
Obie książki mają też bardzo przyjemne ilustracje. Są kolorowe, ale dość stonowane i nieprzesadzone, dobrze oddają nastrój historii i przyciągają uwagę. Dzięki nim dzieci łatwiej wchodzą w ten świat i chętnie wracają do kolejnych stron.
To idealne książki do wspólnego czytania. Krótkie, ciepłe i takie, które zostawiają po sobie dobre uczucie. Moja siostrzenica je pokochała i razem czekamy na kolejne przygody Fiko.

„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to takie książki, które od razu trafiają w dziecięcy świat. Proste historie, dużo ciepła i bohater, którego łatwo polubić. Fiko jest ciekawski, trochę nieporadny, ale przez to bardzo prawdziwy i bliski.
W „Fiko i kaczki” to historia o odkrywaniu, o pier...

Rozwiń Zwiń

„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to takie książki, które od razu trafiają w dziecięcy świat. Proste historie, dużo ciepła i bohater, którego łatwo polubić. Fiko jest ciekawski, trochę nieporadny, ale przez to bardzo prawdziwy i bliski.
W „Fiko i kaczki” to historia o odkrywaniu, o pierwszym kontakcie z naturą i o tym, że nie wszystko zawsze idzie zgodnie z planem. Dzieci mogą się tu pośmiać, ale też trochę pouczyć, zupełnie bez nachalnego morału. Wszystko dzieje się spokojnie, w takim tempie, które daje przestrzeń na obserwowanie i zadawanie pytań.
Z kolei „Fiko i piesek” jest jeszcze bardziej emocjonalna. Pojawia się temat relacji i odpowiedzialności, ale podany bardzo delikatnie. Widać, jak Fiko uczy się troski i budowania więzi. To taka historia, która może być świetnym pretekstem do rozmowy z dzieckiem o zwierzętach i o tym, jak się nimi opiekować.
Obie książki mają też bardzo przyjemne ilustracje. Są kolorowe, ale dość stonowane i nieprzesadzone, dobrze oddają nastrój historii i przyciągają uwagę. Dzięki nim dzieci łatwiej wchodzą w ten świat i chętnie wracają do kolejnych stron.
To idealne książki do wspólnego czytania. Krótkie, ciepłe i takie, które zostawiają po sobie dobre uczucie. Moja siostrzenica je pokochała i razem czekamy na kolejne przygody Fiko.

„Fiko i kaczki” oraz „Fiko i piesek” to takie książki, które od razu trafiają w dziecięcy świat. Proste historie, dużo ciepła i bohater, którego łatwo polubić. Fiko jest ciekawski, trochę nieporadny, ale przez to bardzo prawdziwy i bliski.
W „Fiko i kaczki” to historia o odkrywaniu, o pier...

Rozwiń Zwiń

„Proces” to książka, która dojrzewa razem z czytelnikiem. Kiedyś znałem tylko fragmenty i wydawały mi się po prostu dziwne, może trochę mroczne. Teraz, po przeczytaniu całości, mam zupełnie inne wrażenie. Zrozumiałem, jak głęboka i niepokojąca jest ta historia, jak bardzo dotyka tematu bezsilności człowieka wobec czegoś, czego nie rozumie.
Josef K. zostaje niespodziewanie aresztowany i wciągnięty w absurdalny system sądowy, z którego nie ma wyjścia. Cała atmosfera książki jest gęsta, pełna niepokoju i poczucia, że nic nie ma sensu. A jednak to właśnie w tym braku sensu tkwi największa siła „Procesu”. Kafka genialnie pokazuje, jak łatwo można stracić kontrolę nad własnym życiem. Widzimy ile znaczy jednostka w porównaniu do władzy.
To nie jest książka, którą czyta się lekko, ale zostaje w głowie na długo. Im dłużej o niej myślę, tym bardziej ją doceniam. Kafka pisał o świecie sprzed ponad wieku, a jednak to wszystko wciąż brzmi aktualnie. Człowiek uwięziony w systemie, szukający sprawiedliwości, której nigdy nie dostanie. Książka zachacza o naprawdę wiele poważanych tematów, które są i bedą aktualne zawsze. Nie bez przyczyny książka stała się lekturą szkolną. Żałuje, że nie poznałem jej wtedy w całości, z drugiej strony wiem, że bym jej tak nie docenił. Planuje kiedyś wrócic do tej lektury, za jakieś 10 czy 20 lat, bo wiem, ze wyniosę z niej jeszcze inne wnioski. „Proces" daje poczucie obcowania z taką prawdziwą literaturą i choć był wzmagający - naprawdę nie żałuję przeczytania.

„Proces” to książka, która dojrzewa razem z czytelnikiem. Kiedyś znałem tylko fragmenty i wydawały mi się po prostu dziwne, może trochę mroczne. Teraz, po przeczytaniu całości, mam zupełnie inne wrażenie. Zrozumiałem, jak głęboka i niepokojąca jest ta historia, jak bardzo dotyka tematu bez...

Rozwiń Zwiń