Profil użytkownika: Kwiat_kasztanowca

Jak na surrealistyczno-pokręcony dramat czytało się zaskakująco dobrze. Osobiście lubię takie klimaty na granicy snu i szaleństwa, ale rozumiem, że nie każdemu może podejść twórczość Witkacego.

Jak na surrealistyczno-pokręcony dramat czytało się zaskakująco dobrze. Osobiście lubię takie klimaty na granicy snu i szaleństwa, ale rozumiem, że nie każdemu może podejść twórczość Witkacego.

Ciężko mi jednoznacznie ocenić ten tom. Nie jestem do końca usatysfakcjonowana zakończeniem serii. Nie czuję, żebym zmarnowała swój czas zapoznając się z tą pozycją, ale mam pewne zastrzeżenia.
Dwa główne:

1) Niedokończone wątki.
Rozumiem, że przy tak dużej ilości wykreowanych bohaterów trudno jest doprowadzić wszystkie zaczęte wątki do końca, ale w niektórych sprawach trzeba być konsekwentnym. Na przykład szczególna więź łącząca Cahira z Ciri, która była ważna w kontekście całej sagi, została tak jakby zapomniana przez autora, a uważam, że wymagała kontynuacji.

2) Wydarzenia z samego początku i końca książki. Chodzi tutaj o zakończenie losów Ciri, ponieważ to, co dzieje się na ostatnich kilku stronach „Pani Jeziora” jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego rozdziału. Ale tylko pierwszego. Mam wrażenie jakby te wydarzenia należały do zupełnie innej serii książek. Nie był to dla mnie zaskakujący zwrot akcji, ale bardziej dziwne rozwiązanie, które ewidentnie wymagało wytłumaczenia, rozwinięcia i logicznego połączenia z resztą fabuły.

Niemniej jednak po przeczytaniu poprzednich części na pewno warto zapoznać się również z „Panią Jeziora”, pomimo tego, że nie jest tak dobra jak wcześniejsze tomy.

Miłego czytania;)

Ciężko mi jednoznacznie ocenić ten tom. Nie jestem do końca usatysfakcjonowana zakończeniem serii. Nie czuję, żebym zmarnowała swój czas zapoznając się z tą pozycją, ale mam pewne zastrzeżenia.
Dwa główne:

1) Niedokończone wątki.
Rozumiem, że przy tak dużej ilości wykreowanych bohaterów t...

Rozwiń Zwiń

Dobrze napisana, ciekawy i oryginalny temat. Podoba mi się jak autorka podeszła do problemu rasizmu i hipokryzji z nim związanych.

Dobrze napisana, ciekawy i oryginalny temat. Podoba mi się jak autorka podeszła do problemu rasizmu i hipokryzji z nim związanych.

Ta część nie wciągnęła mnie tak bardzo jak poprzednie. Moim zdaniem niezwykłe zdolności Giskarda były zbyt często wyjściem bohaterów z trudnej sytuacji. Brakowało mi Eljah’a Baley’a:( Z drugiej strony, książka fajnie spina wątki z poprzednich części i prowadzi do nieoczekiwanego zakończenia, które otwiera drogę następnej serii.

Ta część nie wciągnęła mnie tak bardzo jak poprzednie. Moim zdaniem niezwykłe zdolności Giskarda były zbyt często wyjściem bohaterów z trudnej sytuacji. Brakowało mi Eljah’a Baley’a:( Z drugiej strony, książka fajnie spina wątki z poprzednich części i prowadzi do nieoczekiwanego zakończeni...

Rozwiń Zwiń

Dotychczas dramat jako gatunek nie kojarzył mi się ze szczególnie interesującą lekturą, ponieważ jedyne dramaty z jakimi miałam wcześniej do czynienia to były lektury szkolne. Natomiast „Czarownice z Salem” czytało mi się zaskakująco dobrze. Na podstawie faktów historycznych autor stworzył bardzo ciekawą historię, która dzięki swej uniwersalności nie straciła na znaczeniu.

Dotychczas dramat jako gatunek nie kojarzył mi się ze szczególnie interesującą lekturą, ponieważ jedyne dramaty z jakimi miałam wcześniej do czynienia to były lektury szkolne. Natomiast „Czarownice z Salem” czytało mi się zaskakująco dobrze. Na podstawie faktów historycznych autor stworzył...

Rozwiń Zwiń