Profil użytkownika: KociołekZKsiążkami

Kolejna książka autorki, która jest bardzo mocno obsadzona w zakamarkach stosunków międzynarodowych, wywiadu i szpiegów. Choć normalnie nie jest to moja ulubiona sceneria, muszę przyznać, że historia jest wyśmienita. Czym wyróżnia się zatem "Kot..."?

Narracja sprawnie przeplata wątki polityczne ze szkolną scenerią. Wiele POV sprawia, że możemy dotknąć wielu skrajnie różnych perspektyw bohaterów - każdy z nich wie lub domyśla się czegoś innego na temat wydarzeń. Jako czytelnik mamy więc unikalną okazję do zebrania wielu wątków w jedną spójną historię.

To właśnie ta wiedza, którą posiadamy my, a nie bohaterowie powieści sprawia, że tempo prowadzenia fabuły jest tak dobre. Tak naprawdę niemal od początku wiemy, co się dzieje i jedynie możemy obserwować nieuchronną katastrofę, jaka nadciąga nad Meadowbank.

Przez bardzo długi czas nie mamy też postaci detektywa, obserwując pracę raczej nieudolnych inspektorów. Poirot wyjątkowo w tej książce staje się wcieleniem Deus ex machina, który dopiero pod koniec wkracza do akcji, magicznie wiążąc wszystkie fakty.

Za bardzo ciekawą uważam też scenerię szkolną nie z tej epoki. Totalnie nie spodziewałam się, że tak się wciągnę w placówkowe zawiłości - mogłabym przeczytać osobną książkę o samych rozterkach dyrektorki odnośnie następcy. Bardzo kibicowałam pannie Rich!

To jest pozycja, którą zdecydowanie warto się zainteresować! Zaliczam ją do jednych z moich ulubionych książek Christie. Bardzo dziękuję Wydawnictwu Dolnośląskiemu za egzemplarz!

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Kolejna książka autorki, która jest bardzo mocno obsadzona w zakamarkach stosunków międzynarodowych, wywiadu i szpiegów. Choć normalnie nie jest to moja ulubiona sceneria, muszę przyznać, że historia jest wyśmienita. Czym wyróżnia się zatem "Kot..."?

Narracja sprawnie przeplata ...

Rozwiń

Zwiń

Ta książka była zaskakująca. Po pierwsze: wielość motywów zawartych w jednej historii. Zastanawiałam się, czy coś takiego ma rację bytu: wampiry, smoki, jeźdźcy, fae, tajemniczy głos w głowie, zdziczałe dziecko-wampir. Moim zdaniem to ciut dużo, ale o dziwo: wszystko działa i ma swoje miejsce uzasadnione w fabule.

Po drugie: główna bohaterka. Niestety, nigdy nie spotkałam w romantasy tak nieznośnej dziewczyny. Pewność siebie jest przetarta z arogancją i zuchwałością. Po czasie jednak przyzwyczajamy się do jej bezmyślnej brawury, a biorąc pod uwagę okrutny system społeczny - ponownie - jakoś to działa.

Po trzecie: jako reprezentant romantasy książka plasuje się w specyficznej odmianie dark romance. Nie jest to typ relacji, który do mnie przemawia: pełen brutalności, moralnej szarości (bliższej złu), nienawiści (choć mimo wielu deklaracji Medry, ja bym tak tego nie nazwała) i walki o kontrolę. Blake nie jest osobą, która zachwyca swoim postępowaniem: wiecznie ukrywający prawdę i usprawiedliwiający swoje wyższościowe poglądy. A jednak protagonistka nie może się przy nim opanować. Przyznam, że poprowadzenie tej relacji enemies-to-almost-not-enemies mnie nie przekonuje.

Książka mimo powielania wielu znanych już historii (Hogwart, Igrzyska śmierci czy Empireum), wprowadza kilka ciekawych rozwiązań, które nadają głębi światu. Małżeńskie triady czy spory o władzę między 4 dużymi rodami - to elementy, które wyróżniały się wśród wielu luk fabularnych.

Tom polecam miłośnikom mrocznych romansów i high fantasy. Fabuła jest na tyle wciągająca, że przeczytałabym kolejną część, aby zobaczyć, co wydarzy się z tymi często denerwującymi, ale mającymi swój urok bohaterami. Dziękuję za współpracę wydawnictwu Zysk!

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Ta książka była zaskakująca. Po pierwsze: wielość motywów zawartych w jednej historii. Zastanawiałam się, czy coś takiego ma rację bytu: wampiry, smoki, jeźdźcy, fae, tajemniczy głos w głowie, zdziczałe dziecko-wampir. Moim zdaniem to ciut dużo, ale o dziwo: wszystko działa i ma swoje miej...

Rozwiń

Zwiń

Anthony Bridgerton poszukuje idealnej żony, w której... absolutnie nie będzie miał szans się zakochać. W zdobyciu perfekcyjnej kandydatki Edwiny Sheffield przeszkadza jednak jej siostra, Kate. Szybko okazuje się, że tę dwójkę łączy bardzo dużo mimo początkowych uprzedzeń i nienawiści.

Ta część, która stanowi bazę do drugiego sezonu Netflixowego serialu, nieco mnie zaskoczyła. Po lekturze pierwszej części spodziewałam się niemal żywcem wyjętego scenariusza, który dobrze już znałam. Jest tu jednak bardzo dużo różnic do ekranizacji! I muszę powiedzieć, że dla mnie na plus. Wiele z wydarzeń, które w serialu nie miały dla mnie sensu, były zbyt absurdalne lub niekiedy - zbyt niezręczne, w książkowym pierwowzorze nie istniały.

Fabuła części 1. i 2. jest, szczerze mówiąc, bardzo podobna. "Małżeństwo z przyłapania", rozterki "nie chcę zakładać rodziny/czuć miłości" są paralelami. Czy to sprawia, że czyta się gorzej? Według mnie nie. Jest to bardzo komfortowa lektura, która spełnia swój cel. Tak naprawdę nie ma potrzeby zmieniać historii: wszyscy chcą oglądać szczęście całej rodziny Bridgertonów. Istnieje też subtelna różnica między motywem fake dating, a enemies to lovers, który mamy w tomie 2.

Środowisko społeczne przesiąknięte jest nierównością między kobietami a mężczyznami, co jest najbardziej nieprzyjemne, jednak charakterystyczne dla klimatu XIX wiecznej brytyjskiej socjety. Naprawdę szokuje poziom niewiedzy, w jakim trzyma się kobiety w temacie małżeńskiej sypialni.

Anthony i Kate to naprawdę zabawna para bardzo podobnych do siebie, upartych ludzi. Podobało mi się, że w Kate widziałam dużo więcej charakteru niż w Daphne. Anthony niestety był strasznym hipokrytą i seksistą, choć to jest nierozerwalnie związane z tłem kulturowym.

Ta część jest moim zdaniem znacznie lepsza niż pierwsza. Różnice między ekranizacją a książką sprawiają, że osoby dobrze znające historię mogą się poczuć zaskoczone.

Anthony Bridgerton poszukuje idealnej żony, w której... absolutnie nie będzie miał szans się zakochać. W zdobyciu perfekcyjnej kandydatki Edwiny Sheffield przeszkadza jednak jej siostra, Kate. Szybko okazuje się, że tę dwójkę łączy bardzo dużo mimo początkowych uprzedzeń i nienawiści.

Ta ...

Rozwiń

Zwiń

Ta część jest dla mnie źródłem totalnie sprzecznych wrażeń. Było w niej stosunkowo mało skandalicznych sytuacji i postaw, a jednak te, które wystąpiły, były z kategorii tych naprawdę ciężkich.

Sir Philip Crane wyróżnia się naukowym zapleczem, które sprawia, że zajmuje się czymkolwiek pożytecznym poza byciem arystokratą (to więcej, niż przedstawiają sami Bridgertonowie). Choć cechuje go też wyjątkowa krótkowzroczność (lub ignorancja?) jeśli chodzi o postrzeganie osób trzecich. Wiecznie ślepy na stany emocjonalne innych ludzi, często czyni z siebie największą ofiarę. Jednakże jest to momentami (to naprawdę szok dla serii!) zrozumiałe, biorąc pod uwagę jego przeszłość.

To właśnie Crane jest jednocześnie postacią zahaczającą o największe kontrowersje. Wątek Mariny jest bowiem tragiczny: chorowała na ciężką depresję, która ostatecznie doprowadziła do jej śmierci. Philip na tle 8 lat małżeństwa prezentuje się bardzo niekorzystnie. Niektóre sytuacje są naprawdę poważne i trudno pozostawić pole do łagodnej dla bohatera interpretacji.

Poza kilkoma dziwnymi szczegółami historii całość wydaje się jednak całkiem w porządku. Wątek nauki komunikacji w związku i akceptacji swoich skrytych lęków był jednym z sensowniejszych u Quinn. Stąd mimo wad, pozostawia dość pozytywne wrażenie, a nawet lepsze niż wszystkie poprzednie części. Para jest też chyba najbardziej pikantna, co było dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nie pasuje mi to do serialowej Eloise.

Jestem ciekawa ekranizacji - myślę, że sporo trzeba będzie zmienić, aby kontrowersyjne tematy mogły wejść na duży ekran.

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Ta część jest dla mnie źródłem totalnie sprzecznych wrażeń. Było w niej stosunkowo mało skandalicznych sytuacji i postaw, a jednak te, które wystąpiły, były z kategorii tych naprawdę ciężkich.

Sir Philip Crane wyróżnia się naukowym zapleczem, które sprawia, że zajmuje się czymkolwiek poży...

Rozwiń

Zwiń

Mimo że początkowo tematyka wędrownego rycerza mnie nie pociągała - to jak zawsze dzieła Martina są dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. Bardzo szybko wciągnęłam się w cudownie wyszlifowane szczegóły świata Westeros. Mam ogromny szacunek i podziw dla autora za poświęcenie tylu lat swojego życia w tworzenie i ciągłe rozbudowywanie otoczenia Gry o Tron.

Czasy, gdy Targaryen'owie są w sile i nadal zasiadają na tronie, zawsze szczególnie mnie wciągają. Jest w tym coś nostalgicznego. Coś, co przez historię Pieśni Lodu i Ognia traktujemy niemal jako utęsknioną, utraconą rzeczywistość.

Motyw bardzo oklepany, a jednak urzekający i dobrze poprowadzony, to dynamika figury samotnego opiekuna i dziecka. Jest to centralna oś fabuły, która jest oparta na kontraście oczytanego i wyuczonego giermka, który mimo wszystko uczy się od niewykształconego, niepiśmiennego, a jednak posiadającego swojego rodzaju ludową mądrość wędrownego rycerza bez grosza przy duszy.

Powtarzającą się refleksją jest zadziwiające działanie i waga przypadku w wyznaczaniu kolei losów. Czym jest przecież przeznaczenie, jeśli nie wypadkową tysięcy sytuacji, które musiały się ustawić w idealnej konstelacji, abyśmy trafili tu i teraz? Dunk często rozważa "co by było gdyby" i jest to dla mnie nieco rozczulające.

W ogóle postać ser Duncana szybko łapie za serce. Łatwo kibicować chłopakowi, który mimo trudów życia zachowuje dobre serce i przedstawia sobą wzór rycerskości znacznie lepszy niż większość wychowanych na nich szlachetnie urodzonych.

Bardzo polecam ten zbiór! Wydanie, które czytałam, ma też sporo pięknych rysowanych ilustracji, co uważam za ogromny plus. Jak to z Martinem bywa: trzeba czekać na więcej opowieści z cyklu, a w międzyczasie zasiąść do serialu. Mam nadzieję, że jest on tak dobry jak pierwowzór!

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Mimo że początkowo tematyka wędrownego rycerza mnie nie pociągała - to jak zawsze dzieła Martina są dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. Bardzo szybko wciągnęłam się w cudownie wyszlifowane szczegóły świata Westeros. Mam ogromny szacunek i podziw dla autora za poświęcenie tylu lat swojego życ...

Rozwiń

Zwiń

To nie jest typowy współczesnej scenie literackiej thriller psychologiczny. Nie znajdziemy tu kryminalnego klimatu ani szokujących zwrotów akcji. To książka dogłębnie przerażająca swoją tematyką. Czytając, czujemy się bezradni jak główna bohaterka: nie wiemy bowiem, czemu jeszcze będziemy musieli się przyglądać. To książka w całości poświęcona przemocy domowej i to w najbardziej wyrafinowanym i niekryjącym się wydaniu. Warto też wiedzieć o trigger warningu (prócz tych bardziej oczywistych) dręczenia psa.

Autorka postawiła na skrajność - w książce nie mamy żadnej tajemnicy, nie ma czego się domyślać. Pozostaje zaakcentowana mocna akcja, mocne opisy psychicznego znęcania się i sytuacje, które budzą oburzenie, ale i poczucie braku wyjścia z sytuacji. Nie jest to łatwa lektura, choć wydarzenia wciągają: w moim przypadku chciałam jak najszybciej dowiedzieć się, jak zostanie rozwiązany cały koszmar.

Ta książka nie jest mocna pod kątem bohaterów. Jack to typowy psychopata, u którego można postawić krzyżyk przy wszystkich typowych cechach. Grace to kobieta bardzo naiwna - choć absolutnie nie umniejszam trudu jej sytuacji i tego, że była ofiarą. Chyba najciekawszą postacią była Esther, być może właśnie dlatego, że pozostawia najwięcej domysłów czytelnikowi. Niestety, nie spotkałam ani jednej książki Paris, gdzie zaciekawiłby mnie główny bohater.

Po lekturze mam wrażenie, że bardziej niż akcja i fabuła, osią są sytuacje gier psychologicznych, dręczenia i okrucieństwa. Nie jest to książka dla wszystkich, raczej poleciłabym ją miłośnikom mocnych historii i dramatów.

Mnie niestety książka nie przypadła do gustu. Trudno mi w niej dostrzec wartość poza samym reportażem na temat przemocy, który wbija w fotel jej skalą.

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

To nie jest typowy współczesnej scenie literackiej thriller psychologiczny. Nie znajdziemy tu kryminalnego klimatu ani szokujących zwrotów akcji. To książka dogłębnie przerażająca swoją tematyką. Czytając, czujemy się bezradni jak główna bohaterka: nie wiemy bowiem, czemu jeszcze będziemy ...

Rozwiń

Zwiń

Co za niesamowita książka. V. E. Schwab absolutnie powaliła mnie swoim rozmachem, oryginalnością podejścia do tematyki wampiryzmu (co nie jest dziś łatwe) i klimatem fabuły. Ta książka to prawdziwa cegła, niemal 700 stron rozwlekłej historii - odysei, podróży bohaterek, każdej z osobna, które spotkały się w jednym punkcie na linii swoich żyć.

Przemierzamy tak dużo łuków fabularnych, że wiele z nich wspominam i czuję jako coś, co odbyło się tak dawno temu, w innym świecie. To prawdziwy kunszt oddać tematykę upływu czasu w taki sposób, że naprawdę się go czuje - zwłaszcza, że mamy do czynienia z ogromnymi widełkami aż 7 wieków.

Swoją drogą dawno nie czytałam tak trafnego opisu książki na odwrocie okładki. Każda z bohaterek odzwierciedla przypisany im temat: głód, miłość i gniew. Wydanie również jest przepiękne!

Spośród 3 protagonistek najmniej empatyzowałam z Alice - jej zachowanie było najbardziej niezrozumiałe, dziecinne, a historia (być może z racji młodego wieku) nakreślona najmniej. María to postać napisana mistrzowsko: mroczna, nienasycona i budząca lęk femme fatale. Lottie z kolei jest osobą najbardziej tajemniczą i cierpiącą, której działania wpadają w moralną szarość. Przez to właśnie ona najbardziej skradła moje serce.

Mnogość scenerii w tej książce jest niesamowita. Od dożowskiej wenecji, po georgiański Londyn (gdzie trafiamy nawet w środek tzw. Sezonu) i studencki Harvard.

Jako miłośniczka motywów wampiryzmu i WLW ogromnie tę powieść polecam. I nie mogę się doczekać, aż wrócę do innych dzieł Schwab.

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Co za niesamowita książka. V. E. Schwab absolutnie powaliła mnie swoim rozmachem, oryginalnością podejścia do tematyki wampiryzmu (co nie jest dziś łatwe) i klimatem fabuły. Ta książka to prawdziwa cegła, niemal 700 stron rozwlekłej historii - odysei, podróży bohaterek, każdej z osobna, kt...

Rozwiń

Zwiń