Bo widzi pan, ja budzę się rano obok niego i szeptem milczę mu do ucha siebie. Chociaż czasami chciałabym mu to wykrzyczeć. Ale potem zastanawiam się: po co? On i tak słyszy to milczenie. On zawsze dokładnie wie, co chce mu powiedzieć. Nawet wtedy, gdy milczę. Czasami wydaje mi się, że nawet uśmiecha się we śnie, gdy tak na niego patrzę oparta na łokciu. I jestem pewna, że w tym momencie w swoim śnie delikatnie ociera mi łzy. Bo widzi pan, ja jestem bardzo szczęśliwa kobietą. Jestem największą szczęściarą, jaką znam.

Bo widzi pan, ja budzę się rano obok niego i szeptem milczę mu do ucha siebie. Chociaż czasami chciałabym mu to wykrzyczeć. Ale potem zastanawiam się: po co? On i tak słyszy to milczenie. On zawsze dokładnie wie, co chce mu powiedzieć. Nawet wtedy, gdy milczę. Czasami wydaje mi się, że nawet uśmiecha się we śnie, gdy tak na niego patrzę oparta na łokciu. I jestem pewna, że w ty...

Bo teraz, w sierpniu, nagle w środku upalnego lata spadł śnieg wprost pod moje bose stopy. I nie pragnę już niczego więcej, jak tylko podeptać i roztopić te płatki.

Bo teraz, w sierpniu, nagle w środku upalnego lata spadł śnieg wprost pod moje bose stopy. I nie pragnę już niczego więcej, jak tylko podeptać i roztopić te płatki.

Każdy ma swją dumę. (...) Duma nikogo nie gubi, byle jej nie pomylić z próżnością i nie dopuścić, aby odwiodła człowieka od akceptowania siebie takiego, jaki jest- duma stanowi potężny szaniec przed wyrzeczeniem się woli, przed zniechęceniem".

Każdy ma swją dumę. (...) Duma nikogo nie gubi, byle jej nie pomylić z próżnością i nie dopuścić, aby odwiodła człowieka od akceptowania siebie takiego, jaki jest- duma stanowi potężny szaniec przed wyrzeczeniem się woli, przed zniechęceniem".

Według profesora psychologii Johna Cacioppo z uniwersytetu w Chicago przynależność do jakiejś grupy jest taką samą podstawową ludzką potrzebą jak zaspokajanie głodu, pragnienia czy potrzeby snu. Przychodzimy na świat całkowicie bezradni, skazani na pomoc innych. Dlatego mózg ludzki - jak na mało co - reaguje z taką wrażliwością na sygnały od innych ludzi.

Według profesora psychologii Johna Cacioppo z uniwersytetu w Chicago przynależność do jakiejś grupy jest taką samą podstawową ludzką potrzebą jak zaspokajanie głodu, pragnienia czy potrzeby snu. Przychodzimy na świat całkowicie bezradni, skazani na pomoc innych. Dlatego mózg ludzki - jak na mało co - reaguje z taką wrażliwością na sygnały od innych ludzi.