Ranny Vesper wpada w ręce pani wampirzych renegatów, Anarei, która wykorzystując jego osłabienie, próbuje przeciągnąć go na swoją stronę.
Nie należy to do najłatwiejszych, bowiem Vesper, gdy był znany jako Jerzy Arlecki, był stróżem prawa. Na dodatek cały czas uważa, że obowiązują go złożone wtedy przysięgi.
Młody wampir, którego Anarea mianowała generałem, ma opory, by zdradzić swoje przekonania, ale z czasem wysnuwa teorię, że jego obecność u renegatów jest częścią planu. Dlatego też postanawia zebrać jak najwięcej informacji, by później, choćby i na przesłuchaniu, mógł przekazać swoją wiedzę.
Ta hipoteza sprawia, że generał chętniej podejmuje się nowych obowiązków, w tym wyszkolenia nowych żołnierzy. Zaczyna od… zobojętnienia ich na krew.
Pozostałe wampiry są tym zaskoczone, ale po tym, jak poznają cel tego szkolenia, częściowo przyznają Vesperowi rację.
Ta umiejętność podwładnym generała przydaje się szybciej niż ktokolwiek by przypuszczał, a staje się tak „dzięki” grupie przeciwników Dzieci Nocy, zwanej watykańskimi.
Na dodatek watykańscy wymyślili pewną broń, a do przetestowania jej działania niezbędny jest wampir.
Dlatego też porywają jednego z renegatów…
Co przyciągnęło Anareę do Vespera?
Czy Vesper zyska sprzymierzeńców?
Kim są watykańscy?
Czy broń watykańskich spełni swoje zadanie?
Czy Vesper wróci do Nocarzy?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce.

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia…
Zawsze tak było, jest i chyba niestety będzie, że bez względu na to, o czym się mówi, „my” jesteśmy dobrzy, „oni” są źli.
Jednak równie pewne jest to, wszystko ma kilka wymiarów i nie można czegoś jednoznacznie określić jako dobre lub złe. Dlatego ważna jest analiza faktów i w miarę możliwości, wyciągnięcie obiektywnych wniosków.
Problem jest w tym, że mało kto jest w stanie patrzeć na problem bez żadnych emocji, bo opinie wydaje się również z uwzględnieniem własnych doświadczeń, a te często są podszyte różnymi uczuciami.
Jak więc pogodzić to, co powinno się zrobić z własnymi przekonaniami? To pytanie jest otwarte i chyba bez jednoznacznej odpowiedzi, bowiem, bez względu na to jak by się człowiek (lub wampir) starał, zawsze, choćby i nieświadomie, będzie się brało pod uwagę coś więcej niż suche fakty.
Z moją subiektywną opinią, zapewne zgodzi się zarówno Vesper jak i jego znajomi. I każdy z nich będzie się starał przekonać pozostałych, do tego, że to jego racja jest tą właściwą.
Czy tak będzie? O tym musicie przekonać się osobiście…
Gorąco polecam!!

za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu WarBook

Ranny Vesper wpada w ręce pani wampirzych renegatów, Anarei, która wykorzystując jego osłabienie, próbuje przeciągnąć go na swoją stronę.
Nie należy to do najłatwiejszych, bowiem Vesper, gdy był znany jako Jerzy Arlecki, był stróżem prawa. Na dodatek cały czas uważa, że obowiązują go złożo...

Rozwiń Zwiń

Thino’pai jest doskonale wyszkolonym zrobotyzowanym wojownikiem, który na dodatek ma bardzo duże szanse na awans w najbliższej przyszłości.
Pech chciał, że ostatnia stoczona przez niego walka skończyła się inaczej,niż to zaplanował, i ciężko ranny wojownik wbrew własnej woli został teleportowany na inną planetę.
Jak by tego było mało, znajduje się ona w nieznanym Thino’paiowi wszechświecie, więc nie ma na jej temat żadnych danych. Resztką sił wdraża program medyczny i czeka,aż poprawi mu się na tyle, by mógł zrobić coś więcej.
Z niespodziewaną pomocą przychodzi mu nastoletnia mieszkanka planety Calcaris, Hanako Sahara, która wybrała się do swojej samotni, by odreagować kolejną awanturę z ojcem.
Dziewczyna początkowo boi się Thino’paia, zwłaszcza że na przeszkodzie w ich porozumieniu stoi również bariera językowa. Tę na szczęście udaje się pokonać i dwie obce istoty powoli zaczynają się uczyć o sobie.To zadanie nie należy do najłatwiejszych, bo każde z nich żyje według swojej filozofii, a w przypadku wojownika jest to droga od walki do walki. Mimo to powoli zaczynają ze sobą współpracować. Jednym z argumentów, które ich, a raczej Hanako, dopingują do działania, jest płynące od strony tajemniczych likanów.
Jak by tego było mało, na Calcaris pojawiają się rebelianci…
Czy obecność Thino’paia pomoże Hanako,czy wręcz przeciwnie?
W jaki sposób Thino’pai znalazł się na Calcaris?
Dlaczego licanie stanowią zagrożenie?
Czy Hanako pogodzi się z ojcem?
Czy Thino’pai wróci do swoich?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce.
Przyznam szczerze, że chwilami miałam ochotę potrząsnąć Hanako i Thino’paiem. I tak jak z nią poszłoby mi w miarę dobrze, tak z nim… miałabym problem, bo drań jako cyborg waży stanowczo za dużo dla zwykłej kobiety.
Niemniej zachowanie dwójki głównych bohaterów sprawiało, że musiałam robić sobie przerwy od książki. Na szczęście, gdy udało im się „zmądrzeć” (a mnie przebrnąć przez ten fragment ich historii), całość czytało się bardzo dobrze. Do następnego irracjonalnego z mojego punktu widzenia wydarzenia.
No fakt… Nie można pisać inaczej o spotkaniu mieszkańców dwóch wszechświatów, ale i tak chwilami miałam ochotę im przydzwonić.
W przypadku Hanako nie musiałabym kombinować, bo zadziałałyby takie same argumenty jak na Ziemianina, ale przy Thino’paiu musiałabym sięgnąć po…
A nie. Tego Wam nie zdradzę. Taka wredna jestem.
Ale mimo mojej wredności i tak zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę.
Znajdziecie tu bowiem historię pięknej znajomości, która co prawda musi pokonać trudne do wyobrażenia przeszkody, ale każde doświadczenie uczy czegoś nowego.
Tylko czy z tej nauki wyciągnie się właściwe wnioski…?
Na to pytanie każdy z Was ma swoją własną, unikatową odpowiedź.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwo Książkowe "HM"

Thino’pai jest doskonale wyszkolonym zrobotyzowanym wojownikiem, który na dodatek ma bardzo duże szanse na awans w najbliższej przyszłości.
Pech chciał, że ostatnia stoczona przez niego walka skończyła się inaczej,niż to zaplanował, i ciężko ranny wojownik wbrew własnej woli został telepor...

Rozwiń Zwiń

Wszystko zaczyna się przed ponad dwudziestu laty, gdy młoda żona Czesława Grinwalda mówi mu, że chce od niego odejść. Mężczyzna nie może pogodzić się z tym faktem i w szale morduje żonę, zadając jej wiele ran, z których już pierwsze były śmiertelne. Konsekwencją tych wydarzeń jest więzienie dla Czesława oraz dom dziecka dla Oli, jego córki…
Jednak Ola nie potrafi się pogodzić z tym, gdzie przyszło jej mieszkać i w swoje dwunaste urodziny popełnia samobójstwo. Jako narzędzie wybiera coś, co dawno temu budowała razem z ojcem, i czego kwintesencją jest pomarańcza.
Gdy do Czesława dociera informacja o śmierci córeczki, on poprzysięga przed sobą zemstę na kilku osobach, w tym na prokuratorze Adamie Szmycie, który… na ostatniej rozprawie zastępował bardziej doświadczonego kolegę i odczytał wyrok skazujący.
Skazaniec, mając przed sobą wiele lat za kratkami, ma zarazem czas na dopracowanie misternego planu zemsty. Postanawia uderzyć nie bezpośrednio w uczestników rozprawy, a w ich potomstwo. Musi „tylko” wyjść na wolność po skończonej odsiadce…
Zbiegiem okoliczności koniec odsiadki Grinwalda następuje kilka miesięcy przed wizytą prokuratora Adama Szmyta w Krakowie.
Na dodatek Adam nie ma pojęcia, że znalazł się na celowniku przestępcy. A raczej nie on, tylko jego córka, Gośka. Córka, z którą od lat nie ma najlepszych relacji.
Mimo to, gdy tylko uświadamia sobie jakie niebezpieczeństwo zawisło nad Gośką, robi wszystko by zapobiec nieszczęściu.
W pewnym stopniu może też liczyć na innych przedstawicieli prawa, którzy przed dwudziestu laty brali udział w śledztwie oraz tej ostatniej rozprawie. Sęk w tym, że nie wszyscy Adamowi wierzą…
Jakie znaczenie dla Czesława ma pomarańcza?
Dlaczego niemal nikt nie wierzy Adamowi?
Czy uda się zapobiec tragediom?
W jaki sposób Ola popełniła samobójstwo?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce…

Z przyjemnością wróciłam do historii Adama Szmyta, który jeszcze nie otrząsnął się z poprzedniej sprawy, a już został wmieszany w kolejną. Na dodatek nie do końca jako prokurator, choć jego zawód miał kluczowe znaczenie, nie mówiąc już o tym, że umiejętność szybkiego i logicznego myślenia pomagała łączyć fakty. A to, w czasie śledztwa coś bezcennego…
Szkoda tylko, że niemal nikt nie wierzył w głoszone przez Adama hipotezy, i dopiero któryś kolejny element układanki, sprawił, że słowa prokuratora Szmyta zaczęto brać nieco poważniej, choć i tak kwestionowano je na niemal każdym kroku.
Adam za bardzo nie miał czasu i sił na dyskusje, gdyż zmagał się z problemami rodzinnymi. Tylko jak znaleźć czas na rozmowę i wyjaśnienie, czasami bardzo zadawnionych pretensji, gdy w oczy zagląda śmierć?
Podobno dla chcącego nic trudnego, ale czy same chęci wystarczą, by zaleczyć rany…?

Wszystko zaczyna się przed ponad dwudziestu laty, gdy młoda żona Czesława Grinwalda mówi mu, że chce od niego odejść. Mężczyzna nie może pogodzić się z tym faktem i w szale morduje żonę, zadając jej wiele ran, z których już pierwsze były śmiertelne. Konsekwencją tych wydarzeń jest więzieni...

Rozwiń Zwiń

Na początku był las, a potem przyszedł Człowiek i zaczął dopasowywać to, co zastał, do swoich potrzeb. Nie zastanawiał się, co czują rośliny i zwierzęta pozbawione terytoriów, które należały do nich od zawsze. Dla Człowieka liczyło się tylko tu i teraz oraz by mieć lepiej i piękniej niż inni…
W „Bajce cudu i mocy” głos mają rośliny reprezentowane przez majestatyczny dąb, który swe korzenie zapuścił w miejscu idealnym do obserwacji, czemu nie przeszkodził nawet postawiony przez Człowieka mur. A że dąb umie interesująco opowiadać, to inne drzewa chętnie słuchają jego historii. Często proszą go o historie związane z jedną rodziną, która opiekowała się lasem, czerpiąc zeń tylko to, co było potrzebne do życia. Gdy pewnego dnia starsze już małżeństwo przestało odwiedzać okolice i sprawdzać, czy wszystko jest w porządku, na rośliny i zwierzęta padł blady strach. Zostały bowiem bez opiekuna, ale czy na pewno?
A może jest nadzieja, by Natura ocalała przed pazernością Człowieka?
Czasami wystarczy tylko się zatrzymać na chwilę i pomyśleć: „Czy ja naprawdę tego potrzebuję?”, by coś przetrwało…
A o tym, czy ten konkretny las, z dębem włącznie, przetrwał, dowiecie się właśnie z tej krótkiej bajki.
Myślę, że jest to historia zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Młodsi się sporo nauczą, a starsi… przypomną to, co kiedyś wiedzieli…

Za możliwość poznania tej pięknej historii dziękuję Autorce

Na początku był las, a potem przyszedł Człowiek i zaczął dopasowywać to, co zastał, do swoich potrzeb. Nie zastanawiał się, co czują rośliny i zwierzęta pozbawione terytoriów, które należały do nich od zawsze. Dla Człowieka liczyło się tylko tu i teraz oraz by mieć lepiej i piękniej niż in...

Rozwiń Zwiń

Podporucznik Jerzy Arlecki marzy o czymś więcej niż praca za niewielkie pieniądze i ochrzan w ramach premii.
Dlatego rezygnuje z etatu i zgłasza się do ABW. Po przeszkoleniu i przysiędze przydzielają go do białego wywiadu.
Pierwsze zadania traktuje jako sprawdzenie wytrzymałości psychicznej nowego pracownika, ale z czasem okazuje się, że to nie do końca tak było.
No bo kto by się spodziewał, że pytanie o znajomość języka łacińskiego oraz polecenie zebrania i przeanalizowanie wszystkich informacji o wampirach ma jakikolwiek inny cel…?
Bardzo szybko przekonuje się, że nie miał racji, a wszystko zaczęło się w chwili, w której zauważył grupę osób określanych jako nocarze.
Krótko po tym fakcie podporucznik zostaje wysłany na misję właśnie z nocarzami. Zbieg okoliczności sprawia, że już na tej pierwszej misji Jerzy umiera dla Dnia, by odrodzić się dla Nocy.
Podporucznik Arlecki zostaje pochowany z honorami, a na służbę Rzeczpospolitej zostaje przyjęty Vesper.
Przed agentem stają kolejne wyzwania, w tym opanowanie nowych umiejętności i trudny do poskromienia głód.
Jak by tego było mało, w głowie Vespera pojawiają się pytania, na które trudno uzyskać odpowiedź. Zwłaszcza gdy zadanie ich nieodpowiedniej osobie może skończyć się ostateczną śmiercią w niesławie…
Jak powstali nocarze?
Dlaczego ich istnienie jest owiane taką tajemnicą?
Po co w białym wywiadzie znajomość łaciny?
Czy podporucznikowi przyda się wiedza medyczna?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce…

Mogłoby się wydawać, że o wampirach napisano już wszystko, a tu niespodzianka…
Na ich przykładzie można też postawić hipotezę, że nie ma wady lub zalety, której nie można wykorzystać w konkretnym celu. Trzeba tylko wymyślić jak ominąć pewne ograniczenia.
W przypadku wampirów czymś oczywistym jest opanowania ich żądzy krwi i nadwrażliwość na promienie UV, ale udaje się ominąć te ograniczenia, to zyskuje się wartościową jednostkę, która może działać w sektorach, w których nie poradzą sobie ludzie.
Tę zasadę można zastosować w przypadku dowolnych grup społecznych, zwłaszcza że czasami… wystarczy tylko pozwolić się wykazać, a człowiek sam znajdzie niszę, w której będzie najlepszy.
Wiem o tym z własnego doświadczenia, gdy dano mi szansę, bym opanowała nowe umiejętności. Jestem za to wdzięczna do tej pory, i choć w tamtym zawodzie pracowałam niespełna rok, to przekonałam się, że chcieć to móc, i że naprawdę nie potrzeba dużo, by komuś poprawić humor i… jakość życia.
Nie od dzisiaj bowiem wiadomo, że potrzeba matką wynalazków, i że chcieć to móc, a wiara dodaje skrzydeł.
I na tych skrzydłach niedługo ruszam na kolejną przygodę z Vesperem i resztą jego znajomych…
GORĄCO POLECAM!!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu WarBook

Podporucznik Jerzy Arlecki marzy o czymś więcej niż praca za niewielkie pieniądze i ochrzan w ramach premii.
Dlatego rezygnuje z etatu i zgłasza się do ABW. Po przeszkoleniu i przysiędze przydzielają go do białego wywiadu.
Pierwsze zadania traktuje jako sprawdzenie wytrzymałości psychiczne...

Rozwiń Zwiń

Gdy od dawna żyje się w kłamstwie, przestaje się odróżniać fałsz od prawdy…
Anna i Tomasz znają się od najmłodszych lat. Do tego stopnia są ze sobą zżyci, że traktują się niemal jak rodzeństwo, którego żadne z nich nie ma. To sprawia, że nie widzą w sobie nawzajem nikogo poza „młodszą siostrą” i „starszym bratem”.
Wszystko zmienia się, gdy Anna, po zakończonych studiach farmaceutycznych, wraca do rodzinnego domu ze złamanym sercem. Zbiegiem okoliczności również Tomasz leczy rany po nieudanym związku, i jakby tego było mało, u jego mamy zostaje zdiagnozowana białaczka.
Kobieta boi się kto przejmie prowadzoną przez nią aptekę, bo Tomasz absolutnie nie ma do tego głowy. Pomijając już taki drobiazg, że nie ma tytułu magistra farmacji. Zostaje więc Anna, którą to Magda już dawno, acz skrycie, namaściła jako swoją następczynię.
To, a raczej białaczka, było jednym z powodów dla których młodzi zdecydowali się na nietypowy krok, czyli białe małżeństwo, które na zewnątrz miało wyglądać tak, jak każdy inny związek.
Nie widzieli przed sobą zbyt wielu problemów, wszak znali się od „zawsze”, więc umieli ze sobą rozmawiać i nie mieli siebie dosyć. Ich gra zmyliła wszystkich, wliczając w to również rodziny i najlepszych przyjaciół.
Pierwsze zgrzyty pojawiają się, gdy Magda, mama Tomasza, i Danuta, mama Anny, giną w wypadku samochodowym…
Dlaczego młodzi zdecydowali się na ślub?
Czy ta mistyfikacja wyjdzie na jaw?
W którym momencie Anna i/lub Tomasz pożałują swoich decyzji?
Na jakich zasadach zawarli swój układ?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce.

Prawda, w odróżnieniu od kłamstwa, musi być prawdopodobna…
W przypadku Ani i Tomka oboje mieli solidne podstawy, by zbudować historię na potrzeby całej reszty świata. A o tym, że poradzili sobie doskonale świadczy sam fakt, że nikt nic nie podejrzewał.
Spiskowcy nie mieli bowiem problemu, by publicznie okazywać sobie uczucia. Można więc określić, że byli jak aktorzy, którzy w momencie pojawienia się choćby jednego widza błyskawicznie przywdziewają maski i wcielają się w role wyznaczone im przez reżysera.
To prowadzi do różnych, mniej lub bardziej komicznych sytuacji, które sprawiły, że „Osaczyć fatum” jest książką na jedno spokojne popołudnie albo… na odstresowanie. Opcjonalnie na jedno i drugie.
Jedno jest pewne: czas z tą powieścią nie będzie czasem straconym…

Za książkę z przepiękną dedykacją dziękuję Autorce

Gdy od dawna żyje się w kłamstwie, przestaje się odróżniać fałsz od prawdy…
Anna i Tomasz znają się od najmłodszych lat. Do tego stopnia są ze sobą zżyci, że traktują się niemal jak rodzeństwo, którego żadne z nich nie ma. To sprawia, że nie widzą w sobie nawzajem nikogo poza „młodszą sios...

Rozwiń Zwiń

O losach Belli i Edwarda można mówić bardzo długo, dlatego ja nie będę się rozpisywać o treści, a od razu przejdę do własnych odczuć.
Cała saga to historia pięknej miłości i przyjaźni. Nie zawsze są to uczucia łatwe i odwzajemnione, ale niemal zawsze szczere i pełne pasji.
Choć pierwszy raz całą sagę czytałam dawno temu, a może zaczęłam od filmu(?), to od czasu do czasu lubię wrócić do całej serii i odświeżyć sobie losy i głównych bohaterów i wszystkich pozostałych postaci.
Czy teraz odbieram je inaczej niż kiedyś? Na pewno.
W pewnych sprawach rozumiem ich lepiej, a w innych... mam ochotę walnąć ich czymś ciężkim.
Sęk w tym, że... prędzej zrobiłabym krzywdę sobie niż im, dlatego, na wszelki wypadek, nawet nie próbuję... ;)

Tak z ciekawości: jesteście #teamEdward czy #teamJacob? Ja jestem rozdarta między ich obu. Prawie tak jak Bella, ale ona umiała wybrać jednego z nich. Ja nie.

O losach Belli i Edwarda można mówić bardzo długo, dlatego ja nie będę się rozpisywać o treści, a od razu przejdę do własnych odczuć.
Cała saga to historia pięknej miłości i przyjaźni. Nie zawsze są to uczucia łatwe i odwzajemnione, ale niemal zawsze szczere i pełne pasji.
Choć pierwszy ra...

Rozwiń Zwiń

Prokurator Adam Szmyt nie ma najłatwiej w życiu. Traci żonę (i córkę), i jakby tego było mało, zostaje przeniesiony z Warszawy do Lublina.
Na dodatek pierwszą przydzieloną mu sprawą na nowym miejscu, jest ta, której nikt inny nie chciał. To… nie podoba się też ambitnej policjantce Anecie Brudce, dla której to pierwsza samodzielna sprawa.
Między innymi dlatego między Adamem i Anetą dochodzi do tarć, które potęgują kolejne odkrycia w śledztwie.
A wszystko zaczyna się od znalezienia fragmentu męskiego ciała na placu…
Przybyły na miejsce prokurator zleca przeszukanie okolicy, by znaleźć właściciela tegoż fragmentu, z cichą nadzieją, że będzie on jeszcze żywy.
Niestety na nadziejach się kończy, za to zaczyna się wyścig z czasem, bo jak się okazuje, to dopiero pierwsze z makabrycznych morderstw. Morderstw, które otworzą nie do końca zabliźnione rany uczestniczących w śledztwie ludzi…
Czy te doświadczenia pomogą śledczym uporać się z własnymi problemami?
Dlaczego prokuratora przeniesiono do Lublina?
Dlaczego morderca postępuje tak, a nie inaczej?
Czym jest tytułowy „szlam”?
Czy prokurator i komisarz odłożą na bok prywatne animozje?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce.

Dawno się tak nie uśmiałam przy kryminale.
Fakt, temat jaki został w nim poruszony jest ważny, ale mimo to te wszystkie wpadki i wypadki jakie przytrafiały się w czasie śledztwa doprowadzały mnie do płaczu ze śmiechu.
Nie zdradzę Wam, które konkretnie sceny mam na myśli, bo nie chcę zepsuć Wam przyjemności z czytania.
Nie zmienia to jednak faktu, że kilkukrotnie miałam ochotę walnąć parę osób w łeb, nie wykluczając przy tym samego prokuratora, który… nie… tego też Wam nie zdradzę.
Jeżeli więc chcecie przyjemnie spędzić czas z książką w ręce i przy okazji przekonać się, że nikt nie jest idealny, to jest to książka dla Was.
A ja… niedługo zabieram się za drugi tom przygód prokuratora Adama Szmyta…

Prokurator Adam Szmyt nie ma najłatwiej w życiu. Traci żonę (i córkę), i jakby tego było mało, zostaje przeniesiony z Warszawy do Lublina.
Na dodatek pierwszą przydzieloną mu sprawą na nowym miejscu, jest ta, której nikt inny nie chciał. To… nie podoba się też ambitnej policjantce Anecie B...

Rozwiń Zwiń

Życie w trudnych warunkach wystawia charaktery na różne próby. Niektórzy ludzie siadają w tym symbolicznym kącie i udają, że ich nie ma, a inni próbują coś zrobić, by jakoś przetrwać, i by utrudnić życie tym, którzy sprawiają kłopoty.
Dorastające w jednej z pleszewskich kamienic i znające się „od zawsze” Stefania, Helena i Ryfka należą do tej drugiej grupy, i w czasie drugiej wojny światowej, nie bacząc na bezpieczeństwo swoje i bliskich, angażują się w ruch oporu.
Chyba najwięcej ryzykuje mieszkająca w Poznaniu Ryfka, która jako Żydówka musi dubeltowo uważać, by nie przyciągnąć niczyjej uwagi…
Mimo to ani jej pochodzenie, ani fakt, że wpadła w oko właścicielowi fabryki, w której pracuje, nie były dla niej wystarczającą wymówką, by nic nie robić.
Helena, jako żona lekarza i osoba obdarzona ładnym charakterem pisma skupia się obniżaniu morale żołnierzy wroga, ale to Stefania, przedwojenna nauczycielka, zostaje aresztowana i trafia najpierw do obozu pracy Wiesengrund, a później do Auschwitz-Birkenau.
Jednak nikt i nic nie mogło sprawić, że przyjaciółki o sobie zapomniały. Co prawda nie były ze sobą w stałym kontakcie, ale świadomość, że gdzieś tam jest ktoś, kto pamięta, potrafi dodać sił/
Czasami w dość nieoczekiwany sposób…
Co, poza adresem łączy główne bohaterki?
Jak kobiety trafiły do konspiracji?
Co przyciągnęło uwagę hitlerowców do Stefani?
Czy Ryfka utrzyma swoje pochodzenie w tajemnicy?
Jak Helena wykorzystywała swój talent?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce…

Do tej serii podchodzę ze szczególnym sentymentem…
Akcja książek toczy się w miejscach mi znanych, więc czytając opisy wędrowałam razem z bohaterami.
No fakt… chwilami się gubiłam, ale tylko dlatego, że wylatywała mi z pamięci obecna nazwa ulicy. Na szczęście zawsze mogłam zerknąć do przypisów, by się odgubić.
Moja dezorientacja to jednak nic, w porównaniu z tym, co przeżywali bohaterowie „Czasu pokory”.
Ileż to trzeba mieć w sobie samozaparcia, by nie bacząc na niebezpieczeństwo działać na szkodę wroga.
Czasami bowiem wystarczy tylko czyjaś obecność lub nieobecność w danym miejscu i czasie, i misternie ułożony plan rozsypuje się jak domek z kart.
Niby to coś oczywistego, ale właśnie o takich sprawach najłatwiej zapomnieć. Bierze się bowiem coś za pewnik i nie sprawdza czy jest tak, jak być powinno.
O tej prawdzie warto pamiętać nie tylko w ekstremalnych sytuacjach, ale, a może zwłaszcza, na co dzień…

Życie w trudnych warunkach wystawia charaktery na różne próby. Niektórzy ludzie siadają w tym symbolicznym kącie i udają, że ich nie ma, a inni próbują coś zrobić, by jakoś przetrwać, i by utrudnić życie tym, którzy sprawiają kłopoty.
Dorastające w jednej z pleszewskich kamienic i znające ...

Rozwiń Zwiń