Profil użytkownika: _book_scarf_

Trzeci tom serii autorstwa Nadii Szagdaj i Grzegorza Filarowskiego to kolejny emocjonalny nokaut, który tylko potwierdza, jak niezwykle dopracowany i wciągający jest cały cykl. „Rak. Teraz gramy po mojemu” to prawdziwy rollercoaster emocji. Na maksa intensywny, niepokojący i absolutnie nieodkładalny. To jedna z tych książek, które pochłaniają czytelnika bez reszty, nie dając chwili wytchnienia.

Tym razem cofamy się do początków historii Iwo Raka, bohatera, który od pierwszych stron budzi niepokój i fascynację jednocześnie. Autorzy odsłaniają przed nami mechanizmy, które doprowadziły do jego przemiany, pokazując, jak rodzi się manipulacja, jak stopniowo budowana jest kontrola nad drugą osobą i jak cienka bywa granica między pozornym urokiem a niebezpieczeństwem. To prequel, który nadaje całej serii jeszcze głębszego znaczenia. Pozwala nam zrozumieć nie tylko „co”, ale przede wszystkim „dlaczego”.

Fabuła skupia się na relacjach, które z pozoru wydają się zwyczajne, a z czasem przeradzają się w coś mrocznego i destrukcyjnego. Autorzy niezwykle sugestywnie pokazują, jak działa manipulacja psychiczna. Bardzo subtelna, niemal niewidoczna na początku, a z czasem coraz bardziej wyniszczająca. To właśnie ten aspekt sprawia, że książka jest tak poruszająca. Nie ma tu miejsca na przesadę czy sztuczność. Wszystko wydaje się boleśnie realne i prawdziwe.

Największą siłą tej części jest emocjonalna intensywność. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa napięcie, frustrację i bezsilność bohaterów. To historia, która angażuje w 100%. Nie tylko na poziomie fabularnym, ale też emocjonalnym.

Uwielbiam tę serię właśnie za to, jak umiejętnie balansuje między thrillerem a psychologicznym studium postaci. „Teraz gramy po mojemu” to nie tylko opowieść o konkretnych wydarzeniach, ale też swoisty przewodnik po mechanizmach manipulacji i toksycznych relacji, podany w formie wciągającej fabuły. Czytelnik nie tylko śledzi historię, ale też zaczyna analizować zachowania bohaterów, dostrzegać sygnały ostrzegawcze i wyciągać własne wnioski.

Nie sposób nie docenić również stylu autorów, surowego, bezpośredniego, a jednocześnie niezwykle sugestywnego. Każda scena ma znaczenie, każde zdanie buduje napięcie. Nie ma tu zbędnych ozdobników. Jest konkret, emocje i prawda, która momentami potrafi być niewygodna.

To książka szokująca, momentami trudna, ale jednocześnie niesamowicie wciągająca. Zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony i zmusza do refleksji. Jeśli ktoś zna poprzednie tomy, ten z pewnością doceni, jak wiele wnosi ta część do całej historii. A jeśli dopiero zaczyna swoją przygodę z serią… będzie trudno o bardziej intensyjne wejście w ten świat.

„Rak. Teraz gramy po mojemu” to kolejny dowód na to, że ta seria trzyma niesamowicie wysoki poziom – i zdecydowanie nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Trzeci tom serii autorstwa Nadii Szagdaj i Grzegorza Filarowskiego to kolejny emocjonalny nokaut, który tylko potwierdza, jak niezwykle dopracowany i wciągający jest cały cykl. „Rak. Teraz gramy po mojemu” to prawdziwy rollercoaster emocji. Na maksa intensywny, niepokojący i absolutnie nie...

Rozwiń

Zwiń

Beton, wilgoć i miejsce, do którego od lat nikt nie zagląda, bo „tak jest lepiej”. W „Schronie” Marcela Mossa to właśnie takie przestrzenie zaczynają mówić najgłośniej. Mówią rzeczy, których nikt nie chce słyszeć. Ten moment, gdy w starym bunkrze zostają znalezione szczątki rodziny zaginionej dwadzieścia lat wcześniej, nie jest tylko początkiem śledztwa, to pęknięcie ciszy, na której przez lata zbudowano spokój całej wsi.

Fabuła opiera się na powrocie nierozliczonej przeszłości. Zaginięcie sprzed lat, które dla wielu mieszkańców było wygodnie zapomnianym tematem, nagle wraca w najbardziej dosłownej formie. Komisarz Sambor Malczewski wchodzi w środowisko, w którym każdy coś pamięta, ale nikt nie chce pamiętać za dużo. Moss bardzo dobrze pokazuje mechanizm małej społeczności. Pozorny spokój, grzeczne „dzień dobry” na ulicy i cała sieć niedopowiedzeń pod spodem. Śledztwo nie dotyczy więc wyłącznie tego, co stało się wtedy w schronie, ale też tego, co przez lata było zamiatane pod dywan.

To, co działa tu najmocniej, to klimat. Duszny, gęsty, podszyty lokalnymi legendami i strachem przed tym, co „lepiej zostawić w spokoju”. Autor umiejętnie wplata w fabułę wątki wierzeń i plotek krążących po wsi, dzięki czemu całość nie jest suchym kryminałem, ale czymś w rodzaju mrocznego przewodnika po lękach i mechanizmach wyparcia. Krok po kroku czytelnik prowadzony jest przez kolejne warstwy historii. Nie tylko tej oficjalnej, ale też tej szeptanej, przekazywanej półgłosem.

Sam Malczewski to bohater, który nie przytłacza swoją „bohaterskością”. Jest raczej cierpliwy, konsekwentny i uważny. Dzięki temu śledztwo rozwija się powoli, bez tanich fajerwerków, ale z rosnącym napięciem. Każda nowa informacja nie tyle przybliża do rozwiązania, co zmusza do zadania kolejnych niewygodnych pytań. A odpowiedzi, gdy w końcu przychodzą, nie są ani proste, ani wygodne.

Jako fanka Marcela Mossa czytałam „Schron” z tym znajomym poczuciem, że autor znowu trafia w dokładnie te struny, które lubi szarpać.Mrok małych miejscowości, ciężar tajemnic i pytanie o to, jak daleko można się posunąć w udawaniu, że czegoś nie było. To znowu zadziałało. Ta książka wciąga nie samą zagadką, ale atmosferą i emocjonalnym ciężarem historii. Jeśli lubisz thrillery, które nie tylko straszą, ale też zostawiają po sobie nieprzyjemne coś pod skórą, „Schron” spokojnie może trafić na Twoją półkę z ulubionymi. Ja osobiście niezmiennie polecam ❤️

Beton, wilgoć i miejsce, do którego od lat nikt nie zagląda, bo „tak jest lepiej”. W „Schronie” Marcela Mossa to właśnie takie przestrzenie zaczynają mówić najgłośniej. Mówią rzeczy, których nikt nie chce słyszeć. Ten moment, gdy w starym bunkrze zostają znalezione szczątki rodziny zaginio...

Rozwiń

Zwiń

Są momenty, kiedy książka trafia w ręce dokładnie w tym czasie, w którym powinna. „Mój fikcyjny chłopak” przeczytałam błyskawicznie. Właściwie połknęłam ją w dwa posiedzenia i mogę śmiało powiedzieć, że od pierwszych stron czułam, że to będzie historia skrojona pod mój czytelniczy gust. Tym bardziej że twórczość Agaty Gładysz towarzyszy mi już od dawna. Czytałam wszystkie jej poprzednie powieści i każda z nich dawała mi dokładnie to, czego szukam w literaturze młodzieżowej. Emocje, lekkość i bohaterów, z którymi można się zaprzyjaźnić. Tym razem było podobnie.

Olivia, główna bohaterka, to dziewczyna, w której bardzo łatwo się przejrzeć. Zaczytana, marzycielska, żyjąca trochę pomiędzy rzeczywistością a światem literackich wyobrażeń. Jej fascynacja fikcyjnym Zaynem, idealnym chłopakiem z ukochanej serii jest jednocześnie zabawna i wzruszająca. Która z nas nie miała kiedyś literackiego crash’a? Autorka w sprytny sposób buduje most między fantazją a realizmem, pokazując, jak cienka bywa granica między tym, co wykreowane, a tym, co prawdziwe.

Największą siłą tej historii jest dla mnie to, że pod płaszczykiem lekkiego romansu kryje się coś więcej. To nie tylko opowieść o zauroczeniu i marzeniach. To fabularny przewodnik po dojrzewaniu do prawdziwych uczuć. Takich, które nie są idealne, wygładzone i dopasowane do naszych wyobrażeń. Olivia musi skonfrontować swoje oczekiwania z rzeczywistością, a czytelnik razem z nią zadaje sobie pytanie czy perfekcja naprawdę daje szczęście? I czy miłość, która ma wszystkie odhaczone cechy ideału, rzeczywiście jest tą właściwą?

Bardzo podobało mi się tempo tej książki. Historia płynie naturalnie, dialogi są lekkie, momentami zabawne, a jednocześnie niosą emocjonalny ciężar tam, gdzie trzeba. Styl autorki jest przystępny, ale nie banalny. Czuć w nim swobodę i coraz większą dojrzałość pisarską.

Nie ukrywam, że dodatkowy, bardzo osobisty wymiar miało dla mnie to, że autorka mieszka w tym samym mieście co ja. Świadomość, że ta historia powstała tak blisko, sprawiła, że „Mój fikcyjny chłopak” stał się moim małym must have jeszcze przed premierą. Lubię wspierać lokalnych twórców, a kiedy za wsparciem idzie autentyczna czytelnicza satysfakcja, to już w ogóle podwójna radość.

Cenię tę powieść także za to, że nie moralizuje wprost. Nie daje gotowych recept, ale poprzez fabułę subtelnie prowadzi czytelnika przez temat samoakceptacji, budowania relacji i wychodzenia poza własne wyobrażenia. To książka, która pokazuje, że warto marzyć, ale jeszcze bardziej warto nauczyć się patrzeć na ludzi takimi, jacy są. Z ich niedoskonałościami, które często okazują się największym urokiem.

„Mój fikcyjny chłopak” to lekka, ciepła i bardzo przyjemna historia, która idealnie sprawdzi się jako towarzyszka spokojnego wieczoru. Dla fanek romansów młodzieżowych to pozycja obowiązkowa. A dla mnie? Kolejne potwierdzenie, że po książki Agaty Gładysz będę sięgać w ciemno. Polecam z całego serca.

Są momenty, kiedy książka trafia w ręce dokładnie w tym czasie, w którym powinna. „Mój fikcyjny chłopak” przeczytałam błyskawicznie. Właściwie połknęłam ją w dwa posiedzenia i mogę śmiało powiedzieć, że od pierwszych stron czułam, że to będzie historia skrojona pod mój czytelniczy gust. Ty...

Rozwiń

Zwiń

To romans sportowy, ale zamknięcie go w tej jednej etykiecie byłoby niesprawiedliwością. Owszem, poznajemy Evana Zandersa, gwiazdę hokeja, mężczyznę przyzwyczajonego do uwagi, pewnego siebie aż do granic arogancji. Na pokładzie samolotu regularnie obsługiwany przez tę samą załogę spotyka Stevie Shay, stewardesę, która absolutnie nie ma zamiaru traktować go jak celebryty. Właśnie od tej iskry, od zderzenia dwóch silnych osobowości zaczyna się opowieść, która wciąga bez reszty.

Fabuła rozwija się stopniowo. Z początkowej niechęci rodzi się napięcie, z napięcia fascynacja, a z niej coś znacznie głębszego. Autorka pozwala nam zajrzeć pod powierzchnię wizerunku „złotego chłopca” i perfekcyjnej profesjonalistki. Zanders nie jest tylko sportowcem z ego, a Stevie nie jest jedynie twardą dziewczyną z ciętym językiem. Oboje niosą w sobie lęki, kompleksy i doświadczenia, które wpływają na ich decyzje. To właśnie ten emocjonalny fundament sprawia, że relacja bohaterów wydaje się prawdziwa.

Ogromnym atutem tej powieści jest sposób, w jaki autorka prowadzi czytelnika przez proces dojrzewania postaci. „Mile High” działa jak przewodnik w formie fabularnej. Pokazuje, czym jest akceptacja siebie, jak trudno pozwolić komuś zobaczyć nasze słabości i jak wielką odwagą jest powiedzenie: „potrzebuję cię”. W tle błyszczą stadiony, luksusowe podróże i świat zawodowego sportu, ale to, co najważniejsze, dzieje się w ciszy rozmów prowadzonych po północy i w momentach, gdy maski zaczynają pękać.

Relacja Stevie i Evana ma w sobie intensywność, której trudno się oprzeć. Chemia między nimi jest wyczuwalna od pierwszych scen. W dialogach pełnych iskrzącego humoru, w drobnych gestach, w spojrzeniach. Jednocześnie autorka nie spieszy się z rozwiązaniami. Daje przestrzeń na rozwój uczuć, na potknięcia i nieporozumienia. Dzięki temu czytelnik naprawdę przeżywa tę historię, zamiast tylko ją obserwować.

Warto podkreślić, że książka porusza także temat postrzegania ciała, presji społecznej i wizerunku w mediach. Stevie zmaga się z własnymi kompleksami, a jej droga ku samoakceptacji jest przedstawiona z wyczuciem i empatią. To dodaje historii głębi i sprawia, że romans nabiera dodatkowego znaczenia.

„Mile High” to ponad sześćset stron emocji, które ani przez moment nie nużą. To opowieść o miłości, która nie jest łatwa, ale jest prawdziwa. O dwóch osobach, które muszą nauczyć się ufać. Sobie i sobie nawzajem. Dynamiczna, sensualna, a przy tym czuła i pełna serca. Trudno o lepszy start serii niż ten lot na wysokim pułapie uczuć. Polecam serdecznie

To romans sportowy, ale zamknięcie go w tej jednej etykiecie byłoby niesprawiedliwością. Owszem, poznajemy Evana Zandersa, gwiazdę hokeja, mężczyznę przyzwyczajonego do uwagi, pewnego siebie aż do granic arogancji. Na pokładzie samolotu regularnie obsługiwany przez tę samą załogę spotyka S...

Rozwiń

Zwiń

„Babcia i dziadek” autorstwa Hélène Delforge z ilustracjami Quentin Gréban to książka, która w niezwykle czuły i subtelny sposób opowiada o relacjach międzypokoleniowych. To pozycja skierowana formalnie do dzieci, ale jej prawdziwa siła ujawnia się w tym, jak mocno porusza również dorosłych czytelników.

Książka nie posiada jednej linearnej fabuły. Składa się z krótkich, poetyckich tekstów, wierszy oraz scen ukazujących różne oblicza bycia babcią i dziadkiem. Widzimy dziadków energicznych i zamyślonych, babcie ciche i rozśpiewane, tych obecnych na co dzień i tych, którzy żyją już tylko we wspomnieniach. Każda strona jest jak osobny kadr z życia, pełen emocji i znaczeń.

Wiersze są naprawdę piękne w swojej prostocie i delikatności. Delforge posługuje się językiem oszczędnym, ale niezwykle trafnym. Kilka zdań potrafi oddać całe spektrum uczuć: miłość, tęsknotę, wdzięczność, a czasem także smutek związany z przemijaniem. Teksty czyta się powoli, z uważnością, często wracając do nich myślami długo po zamknięciu książki.

Ogromną rolę odgrywają ilustracje Quentina Grébana. Ciepłe barwy, miękkie światło i pełne emocji twarze bohaterów idealnie dopełniają tekst. Obrazy nie tylko ilustrują słowa, ale same opowiadają historie, o bezpieczeństwie, bliskości i bezwarunkowej miłości.

„Babcia i dziadek” to książka, która zaprasza do rozmowy: z dzieckiem, z rodzicami, a także z samym sobą. To piękna opowieść o pamięci, więziach rodzinnych i o tym, jak wielki ślad zostawiają w naszym życiu ci, którzy byli przed nami. Idealna do wspólnego czytania i do cichej, osobistej refleksji. 💛

„Babcia i dziadek” autorstwa Hélène Delforge z ilustracjami Quentin Gréban to książka, która w niezwykle czuły i subtelny sposób opowiada o relacjach międzypokoleniowych. To pozycja skierowana formalnie do dzieci, ale jej prawdziwa siła ujawnia się w tym, jak mocno porusza również dorosłyc...

Rozwiń

Zwiń