RAK. Teraz gramy po mojemu Nadia Szagdaj 7,9
ocenił(a) na 95 tyg. temu Jak to możliwe, że jeden przeciętny mężczyzna potrafi zrujnować tyle istnień i wciąż pozostawać o krok przed sprawiedliwością?
Ireneusz Rak nie wygląda jak "ciacho" ani jak potwór. Nie ma na czole wypisanego ostrzeżenia. Jest jak kameleon, zmienia barwy w zależności od tego, kogo chce zdobyć. Jak gracz w kasynie, który z uśmiechem rozdaje karty, choć talia od początku jest ustawiona pod niego. Wchodzi w życie swoich ofiar cicho, niemal niezauważalnie, a kiedy już w nim zagości, zostawia po sobie emocjonalne pogorzelisko. Pustkę. Wstyd. Strach.
I właśnie o tym jest cykl „Rak” – o przemocy, która nie zawsze ma siniaki, o kontroli, która zaczyna się od „troski”, o systemie, który zbyt długo udawał, że nie widzi.
Po książkę „Znak. Teraz gramy po mojemu” autorstwa duetu Nadia Szagdaj i Grzegorz Filarowski sięgnęłam bez chwili wahania. Dlaczego? Bo kiedy przeczytałam pierwszy tom serii „Rak”, przepadłam. Ten cykl wciągnął mnie bez reszty. Każdą kolejną część czytałam z zapartym tchem, nie mogąc uwierzyć, że ktoś tak pozornie zwyczajny potrafi wyrządzić tak wiele zła. I że kobiety- silne, mądre, doświadczone – mogą zostać tak misternie omotane.
Najbardziej porusza mnie fakt, że ta historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami. To nie jest wymysł wyobraźni. To zdarzyło się naprawdę. I może właśnie dlatego ta seria boli bardziej. Bo pokazuje coś, co dzieje się obok nas w mieszkaniach za ścianą, w relacjach, które z zewnątrz wyglądają normalnie.
W trzecim tomie „Znak. Teraz gramy po mojemu”, gra wchodzi na zupełnie inny poziom. Tym razem to on ustala zasady. Nie prosi. Bierze. Ludzie wokół niego to kobiety, dzieci, wspólnicy i stają się pionkami w jego chorej rozgrywce. A kiedy przeszłość zaczyna coraz głośniej dobijać się do drzwi, napięcie rośnie z każdą stroną.
Czy naprawdę wszystko ma pod kontrolą?
Czy ktoś w końcu odważy się powiedzieć „dość”?
I czy z tej gry da się wyjść bez ran?
Jednym z najmocniejszych elementów tej części jest pokazanie mechanizmu władzy. Nie tej krzykliwej, spektakularnej. Ale tej cichej, konsekwentnej, metodycznej. Granice przesuwają się tu o milimetry. Najpierw drobna zazdrość. Potem kontrola telefonu. Później izolowanie od bliskich. Aż w końcu ofiara przestaje ufać samej sobie. I to jest przerażające.
Są momenty, które ściskają gardło. Sceny, w których czułam autentyczną złość. Bezsilność. Niedowierzanie. Autorzy potrafią zbudować napięcie tak, że serce bije szybciej, a w głowie pojawia się jedna myśl... Nie, to nie może się znowu udać. A jednak… czy na pewno?
Bardzo podoba mi się też to, jak tytuł spaja całą serię. „Rak” – choroba, która toczy organizm po cichu, długo niezauważona. Tak samo działa on. Niszczy powoli, systematycznie, bez litości. Okładka idealnie oddaje klimat, jest mroczna, wyrazista, niepokojąca. Już na pierwszy rzut oka wiadomo, że to nie będzie lekka historia.
W tej części szczególnie mocno odczułam, jak bardzo autorzy dopracowali psychologię postaci. Nie ma tu czarno-białych emocji. Jest chaos. Strach. Pragnienie odwetu. I cienka granica między ofiarą a kimś, kto w końcu postanawia zawalczyć.
Co najbardziej mi się spodobało? To, że ta książka nie daje łatwych odpowiedzi. Nie podaje wszystkiego na tacy. Zmusza do myślenia. Do zadania sobie pytania, czy ja zauważyłabym sygnały ostrzegawcze? Czy potrafiłabym się wyrwać? I czy system naprawdę chroni tych, którzy tej ochrony potrzebują?
To thriller psychologiczny, który zostawia ślad. I nie jest to delikatny odcisk, lecz wyraźny znak.
Jeśli lubicie historie, które wciągają bez reszty, które wywołują emocje od gniewu po autentyczny lęk i które pokazują, jak cienka jest granica między manipulacją a przemocą, sięgnijcie po ten cykl. Ale ostrzegam, że obok tej serii nie da się przejść obojętnie.
A ja? Ja już odliczam dni do czwartej części. I mam przeczucie, że ta gra jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.
