Pers z obsesją na punkcie śmierci? Trudno o coś bardziej stereotypowego, a jednak główny bohater tej powieści kilka razy w tygodniu, w szpitalu uniwersyteckim, odgrywa umierającyh pacjentów. Łatwo mu wchodzić w te role, gdyż może wlać w nie własne rozgoryczenie i rozczarowania. W końcu oboje jego rodzice nie żyją, jest synem irańskiego imigranta, a do tego obecnie trzeźwym alkoholikiem i narkomanem.

Ta posępna mieszanka nie wzięła się znikąd. Cyrus Shams przyjechał do Stanów Zjednoczonych ze swoim ojcem, który po tragicznej śmierci żony chciał coś zmienić w ich życiu. Tu wkrada się już pewna ironia, ponieważ Roja leciała samolotem, który wojska amerykańskie zestrzeliły przez pomyłkę. Już w tym pierwszym kroku pojawia się kropla męczeństwa, która zabarwi resztę życia chłopca i jego opiekuna.

Dalej przekonujemy się jak różne wymiary przybierać może cierpienie i jak ciężko wydostać się z sideł użalania się nad sobą; wydaje się, że na drodze głównego bohatera do szczęścia stoi on sam.

Przełom stanowi jego pomysł na książkę, która będzie o męczennikach. Jego kolega opowiada mu o kobiecie, która w zaawansowanym stadium raka postanawia w imię performensu dożyć ostatnich dni w muzeum, gdzie będzie mogła konwersować z odwiedzającymi. Cyrus rzuca wszystko i jedzie ją poznać.

Przez pierwszą część książki świetnie czytało się przemieszanie wspomnień rodziny Shams z teraźniejszością mężczyzny. Autor pokazał nam delikatny zarys traum, które towarzyszyły jego matce, wujowi, ojcu; a jednocześnie w zepsutym amerykańskim śnie zderzał nas z zagubionych w życiu chłopakiem.

Jednakże już zdarzenia od wyjazdu do Nowego Jorku znienacka zaczęły popadać w mocną kliszę. Zwroty akcji przygotowane przez Akbara są co najmniej 𝘸𝘺𝘨𝘰𝘥𝘯𝘦 i nieco naiwne. Prawda czająca się za kluczowymi punktami fabuły wpada w przesadę, którą odebrałam z rozczarowaniem. Mam swoją teorię co do zakończenia, ale obawiam się, że chciałam w tym zobaczyć więcej niż zostało nam podane.

Mimo to, jest to debiut z potencjałem, który na pewno będzie też dobrze wyglądał na dużym ekranie.

ig: @tylkotrocheczytam

Pers z obsesją na punkcie śmierci? Trudno o coś bardziej stereotypowego, a jednak główny bohater tej powieści kilka razy w tygodniu, w szpitalu uniwersyteckim, odgrywa umierającyh pacjentów. Łatwo mu wchodzić w te role, gdyż może wlać w nie własne rozgoryczenie i rozczarowania. W końcu obo...

Rozwiń Zwiń

Macie dość tytułów, których fabuła dotyczy Stanów Zjednoczonych? Nie interesuje was zgłębianie skutków Wielkiej Recesji? No i jeszcze jakby to wszystko w tle miało trójkąt miłosny i przemysł związany z burakami cukrowymi… piszecie się na to?

Nawet jeśli na któreś z tych pytań odpowiedzieliście „nie”, to nic. I tak spróbuję was przekonać do sięgnięcia po najnowszą książkę Erdrich. Po pierwsze, dzięki temu będziecie mogli odhaczyć na liście pozycję napisaną przez rdzenną mieszkankę Ameryki. Po drugie, zostaniecie wciągnięci w świat małomiasteczkowych dni, na których cień kładzie zdarzenie sprzed prawie dwóch lat i które nie mogą uwolnić się od swojej przeszłości.

Poza poważnymi problemami związanymi z utrzymaniem się na powierzchni przy trudach finansowych, mamy tu rabusia o śmiesznie wysokim głosie, księgarza pomagającego swojemu wrogowi zdobyć przychylność dziewczyny swoich marzeń, znikający fundusz kościelny no i… anioła stróża, czuwającego nad najpopularniejszym chłopcem w szkole.

Ja zupełnie nie spodziewałam się jak niezwykle przyjemnie będzie mi się to czytało; autorka kreuje postacie, które wyróżniają się głębią i swoimi problemami, a jednocześnie potrafimy im współczuć i im kibicować. Crystal, niezłamana kobieta, jeżdżąca ciężarówką na nocne zmiany. Kismet, jej córka, rozdarta między dwoma szalejącymi za nią wybrankami. Martin, niezbyt zaangażowany ojciec i niezbyt udany aktor. Hugo, geniusz, sądzący, że zakup samochodu ułatwi mu zdobycie serca swojej wybranki. Gary, przerażony sportowiec, śniący na jawie znajome postaci.

Wraz z bohaterami przeżywamy ślub, oświadczyny, oszustwa finansowe, wypadki, a nawet inwigilację służb bezpieczeństwa; dowiadujemy się też, jakie problemy imają się farmerów rejonu Dakoty Północnej i dlaczego rzeka, zamiast dawać życie, czasami również je odbiera.

Jeśli szukacie książki, która płynie wartkim tonem i niepostrzeżenie zabierze was ze sobą, to będzie odpowiednia pozycja. Język niby nie owija się złożonymi metaforami wokół znaczeń, a jednak wyłania wiele motywów, które są bliskie nam w obecnych czasach.

ig: @tylkotrocheczytam

Macie dość tytułów, których fabuła dotyczy Stanów Zjednoczonych? Nie interesuje was zgłębianie skutków Wielkiej Recesji? No i jeszcze jakby to wszystko w tle miało trójkąt miłosny i przemysł związany z burakami cukrowymi… piszecie się na to?

Nawet jeśli na któreś z tych pytań odpowiedziel...

Rozwiń Zwiń

W obecnym świecie to Człowiek* często stawia się w pozycji nad Zwierzętami i – na przykład – uczy je jak zachowywać się bardziej ludzko. Na pewno sami widzieliście mnóstwo filmików z psami pomagającymi ustawiać zmywarkę albo siedzącymi z rodziną przy jednym stole. To my często przekierowujemy ich naturalne nawyki w stronę, która jest wygodniejsza dla naszego trybu życia.

A co jeśli to my powinniśmy się uczyć od innych gatunków?

Autorki podejmują właśnie ten temat, rzucając wyzwanie fanom zimnego wychowania, opartego na systemie popularnych w krajach zachodu. Sam Gabor Maté zdecydował się opatrzyć tę publikację wstępem – notabene już w docelowej treści jest on często cytowany – więc pozycja wzbudziła moje zainteresowanie.

Publikacja opatrzona jest pięknymi ilustracjami, a rozdziały podzielone są na określoną część procesu wychowywania dzieci i wiążą się z odpowiadającymi im różnymi Zwierzętami. Przy karmieniu piersią czytamy o Kaszalotach, dowiadujemy się o zwyczajach Bobrów w ramach swobodnej zabawy, a emocje pogłębione są w związku z funkcjonowaniem Ośmiornic.

I tak, już pewnie wyłapaliście słowo klucz. 𝘋𝘻𝘪𝘦𝘤𝘪. Bo tak naprawdę treści stricte ze świata Natury jest znacznie mniej, a wszystko co pada na ich temat będzie interpretowane w przełożeniu porady dla przyszłych (lub obecnych) rodziców.

Czuć też w tym background autorek, w końcu obie są akademickimi psycholożkami. Z tego względu książka stanowi miks poradnika, wiedzy o różnych podstawowych aspektach tej społecznej dziedziny, a gdzieś lekko jest to okraszone ciekawostkami na temat różnych gatunków.

Dla kogoś, kto chciałby mieć małe wprowadzenie do tego świata, a przy okazji pochlić się nad bardziej zieloną relacją między nami a środowiskiem, będzie to dobra okazja do syntezy informacji. Ale jeśli tak jak ta szukaliście tu opowieści o Zwierzętach, to stanowią one raczej tło do okazji, by porozmawiać o słabych punktach naszej rozwiniętej cywilizacji.

ig: @tylkotrocheczytam

W obecnym świecie to Człowiek* często stawia się w pozycji nad Zwierzętami i – na przykład – uczy je jak zachowywać się bardziej ludzko. Na pewno sami widzieliście mnóstwo filmików z psami pomagającymi ustawiać zmywarkę albo siedzącymi z rodziną przy jednym stole. To my często przekierowuj...

Rozwiń Zwiń

Czuliście się kiedyś, jakbyście nie pasowali do miejsca, w którym jesteście? Mieliście wrażenie, że życie toczy się obok was, ale wy nie możecie się w nim odnaleźć?

Zapewne tak; każdemu zdarzają się takie momenty, ale zwykle natrafiamy w końcu na przestrzeń, w której czujemy się swobodnie. 𝘡𝘸𝘺𝘬𝘭𝘦, lecz nie zawsze.

Natsuki bardzo pragnie, by Fabryka wyprała jej mózg i by mogła dopasować się do reszty świata. Chciałaby wpasować się i pełnić przydzielone jej funkcje. Niestety niezależnie od jej życzeń, nie może tego doświadczyć. Może to dlatego, że jest czarodziejką i obrona Ziemi jest jednym z jej zadań.

Idzie jej nawet nieźle, uczy się nowych zaklęć, używając różdżki i lusterka do przemiany, którą podarował jej pluszowy jeż Pyūto – on tak naprawdę pochodzi z planety Pohapipinpobopia i również trafił tu z misją ratowania planety.

I jeśli w tym momencie macie w głowie zbudowany pewien obraz tego, o czym jest ta książka powiem wam od razu, że się grubo mylicie. Jeśli myślicie, że się czegoś domyślacie, to Murata zaskoczy was nie jeden raz. Przy okazji szokujących zwrotów akcji dodam, że świetnie – a zarazem przerażająco – są tu pokazane okoliczności i konsekwencje nadużyć w stosunku do dzieci.

Niestety wiele razy w internecie pojawia się dyskurs zrzucający winę na ofiarę; tutaj w sposób dobitny opisane są sposoby w jakie bohaterka próbuje przetrwać. Doświadczając traumy, często sięgamy po przystosowawcze mechanizmy, które pozwalają nam jakoś to przejść. Odbije się to w okresie dorosłości, gdy zachowania, służące temu, by trzymać nas przy, okażą się dysfunkcyjne.

Poza głęboką eksploracją tego tematu, autorka dotyka też znaczenia kobiet w społeczeństwie, ról płciowych oraz ogólnie presji konformizmu, zapewne nawet większego w państwach kolektywnych takich jak Japonia, niż w naszym kraju. Moje emocje burzyły się i mieszały, zniesmaczenie przechodziło w smutek, wznosiło się dalej jako obrzydzenie i szok.

Ale jednocześnie świat „Ziemian” wciągnął mnie do siebie dziwną magnetyczną siłą i skończyłam lekturę w jeden dzień.

Bo cel to przetrwać. Za wszelką cenę.

ig: @tylkotrocheczytam

Czuliście się kiedyś, jakbyście nie pasowali do miejsca, w którym jesteście? Mieliście wrażenie, że życie toczy się obok was, ale wy nie możecie się w nim odnaleźć?

Zapewne tak; każdemu zdarzają się takie momenty, ale zwykle natrafiamy w końcu na przestrzeń, w której czujemy się swobodnie...

Rozwiń Zwiń