Młode małżeństwo, Róża i Zamir, jedzie do Uroczyska nad Zakopanem, miejscowości, w której znajduje się dom pozostawiony Róży w spadku przez tajemniczą ciotkę o równie tajemniczej przeszłości. Młodzi ledwo pojawiają się na miejscu, a już wciąga ich wir wydarzeń i okazuje się, że magia nie jest rzeczą tak odległą i nieosiągalną, jak mogłoby się wydawać. Nie dostał_ś swojego listu z Hogwartu i myślisz, że jesteś za star_ na takie rzeczy? Nic podobnego, mamy tu szkołę magii, do której przyjmują uczniów w rozmaitym wieku, w tym takich bez talentów magicznych: można uczyć się O magii, nawet jeśli nie ma się do czarowania talentu. :)
Nie wszystko jest jednak kolorowe i radosne - w mroku nocy czają się nieumarli, a dwie rywalizujące organizacje magiczne mają swoje zdania na temat tego, co należy z nimi zrobić. Czy nieumarli to potwory, czy ranne dusze, które można uleczyć? Róża i Zamir wkrótce przekonają się, że nie wszystko jest takie, jakim się wydawało na pierwszy rzut oka - nawet kot, który mieszka z nimi w starym dworku.
Dzieje się tu dość sporo na różnych frontach, ale do momentu kulminacyjnego i rozwiązania różnych zagadek posuwamy się raczej powoli. Jest trochę wątków pobocznych, które w odpowiednich momentach wskakują na swoje miejsca w fabularnej układance. Autorka serwuje nam też skrawki historii świata przedstawionego, dzięki czemu możemy nieco zobaczyć wydarzenia z szerszej perspektywy.
Mimo że pojawia się tu trochę tajemnic i mroku, to jednak wrzuciłabym tę powieść raczej do szufladki z cosy fantasy, mroczna atmosfera nie przebija się tu na tyle mocno, by trzymać czytelnika w napięciu i mrozić krew w żyłach (choć to moje indywidualne odczucie). Mamy tu natomiast związek małżeński, który jest jedną wielką zieloną flagą - to naprawdę miły powiew świeżości po tych wszystkich powieściach, w których ludzie w związkach nie potrafią ze sobą porozmawiać jak dojrzali ludzie, a 200+ stron konfliktu oparte jest na nieporozumieniu, które można było wyjaśnić dwoma zdaniami. 😆
Troszkę przebija tu motyw wybrańca, a główna bohaterka może nieco zbyt łatwo pokonuje przeciwności losu, ale taki już urok tej książki, że można się przy niej zrelaksować i nie stresować, że bohaterowie będą padać jak kłosy pod sierpem.
Mam nieodparte wrażenie, że ta powieść sporo zyskałaby na dodatkowych stronach i rozbudowaniu niektórych wątków, konstrukcji świata i postaci, ale może doczekam się tego w kontynuacji?
"Ranne dusze" to bardzo przyjemny debiut. Choć może nie wyląduje z miejsca na liście moich ulubionych książek, to chętnie będę śledzić dalszą karierę autorki i przekonam się, co jeszcze trzyma w zanadrzu.

* egzemplarz do recenzji otrzymałam w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem Kobiecym *

Młode małżeństwo, Róża i Zamir, jedzie do Uroczyska nad Zakopanem, miejscowości, w której znajduje się dom pozostawiony Róży w spadku przez tajemniczą ciotkę o równie tajemniczej przeszłości. Młodzi ledwo pojawiają się na miejscu, a już wciąga ich wir wydarzeń i okazuje się, że magia nie j...

Rozwiń Zwiń

[Współpraca reklamowa] Książkę do recenzji dostałam od Wydawnictwa Kobiecego.
Będzie długo, ale chciałam poświęcić chociaż parę słów każdemu tekstowi. :) Na wstępie wrzucę więc ogólną ocenę, a co nieco o poszczególnych opowiadaniach znajdziecie poniżej.

"Weles. Opowieści z podziemia" to zbiór opowiadań z takim zestawem autorów, że śmiało można brać w ciemno z pewnością, że to będzie petarda. Jeśli orientujesz się w książkach o słowiańskiej tematyce, to na pewno kojarzysz przynajmniej kilkoro autorów, którzy dołożyli cegiełkę do tego zbiorku. Przed lekturą nie znałam jedynie Pawła Majki, nie czytałam również niczego od Łukasza Malinowskiego (ale uznałam, że to dobry moment, żeby zobaczyć, co obaj autorzy mają do zaoferowania).
Antologię otwiera znakomity wstęp autorstwa prof. A. Szyjewskiego. Dla osób bardziej obeznanych w temacie będzie to pewnie zgrabne podsumowanie tego, co o Welesie wiadomo. Dla tych, którzy wiedzą mniej lub dopiero zaczynają przygodę ze słowiańskimi bóstwami - zachęcający początek. Wstęp, choć obszerny, nie zanudza naukową terminologią, która mogłaby skusić do pominięcia tego fragmentu książki i zanurzenia się w opowiadaniach. ;)
W antologii znajdziemy elementy straszne, brutalne, klimatyczne, wzruszające i nostalgiczne, więc należy przygotować się na cały kalejdoskop emocji. Nie polecam niestety wrażliwszym czytelnikom - spora część opowiadań traktuje o śmierci, przemocy fizycznej i zawiera dość brutalne opisy (być może warto zawrzeć tzw. "trigger warnings").
To naprawdę fenomenalny zbiór opowiadań. Jak każda antologia, ma swoje mocniejsze i słabsze momenty, ale nawet te słabsze momenty nadal trzymają solidny poziom.

Pierwsze opowiadanie w zbiorku "Żmijowa komnata" A. Seligi rzuca nas od razu na głęboką wodę. Zanurzamy się prosto w trudny, niebezpieczny świat, gdzie stara wiara miesza się ze stosunkowo świeżym na słowiańskich ziemiach chrześcijaństwem. To opowiadanie to dodatkowo gratka dla fanów "Gołoborza" - uzupełnienie tego, co wiadomo o niektórych postaciach, jakie się w tej serii pojawiły. Osobiście zatrzymałam się po pierwszym tomie (za duży TBR robi swoje), ale teraz mam dodatkową motywację, żeby wrócić do tego świata. :)
"Baśń o narodzinach śmierci" Wiktorii Korzeniewskiej to drugie opowiadanie w tym zbiorku i jest dokładnie o tym, co w tytule. ;) Po lekturze "Czerwonej baśni" trochę się obawiałam tej lektury - co prawda książka mi się bardzo podobała, ale duże ilości opisów dźwięków sprawiły, że musiałam czytać na raty (tak - tekst odpalił u mnie mizofonię). Tymczasem okazuje się, że to opowiadanie to jedno z moich ulubieńców tej antologii i przedstawia Welesa w sposób, jaki jest najbliższy mojemu sercu. :)
Autorka trzeciego opowiadania, Marta Krajewska, to dla mnie kolejny pewniak - biorę w ciemno wszystko, co napisze. Jestem ogromną fanką jej stylu, kreacji świata i postaci, a seria o Wilczej Dolinie to ten rodzaj książek, do których chętnie się wraca. Tym razem autorka zabiera nas do znanej z wcześniejszych utworów, a jednocześnie obcej Doliny. Opowiadanie jest fenomenalne - wręcz czuje się na skórze opisywaną atmosferę mroźnej zimy - a zakończenie wbija w fotel.
Czwarte opowiadanie "Hnefatafl" autorstwa Moniki Maciewicz, podobnie jak w przypadku pierwszego tekstu w antologii, sprawiło, że mam ochotę wrócić do twórczości autorki. W tym opowiadaniu główny bohater mierzy się z konsekwencjami własnych czynów, a opisy, jakie serwuje autorka aż przyprawiają o ciarki. :)
Następny jest "Widzący sny" autorstwa Magdaleny Wolff, opowiadanie, w którym możemy obserwować znajomość i kiełkujące uczucie między dwoma bohaterami. Co jednak z tego wyniknie i w którą stronę potoczą się ich dalsze losy? Nie jest to takie oczywiste, jak na początku myślałam. :) To opowiadanie pozostawiło we mnie duży niedosyt i chętnie przeczytałabym jego dalszy ciąg!
"Strzyga", czyli szóste opowiadanie w antologii, to dzieło kolejnego mojego ulubieńca - Franka Piątkowskiego. Jeżeli nie znacie jeszcze książek z Uniwersum Powiernika, to najwyższy czas to zmienić. "Strzyga" osadzona jest w realiach z tej właśnie serii. Zwłaszcza dla fanów serii będzie to świetny czytelniczy smakołyk osładzający czekanie na kolejne książki spod pióra autora. Jak zwykle jestem pod wrażeniem pomysłów, jakie przelewa na papier. PS. przygotujcie chusteczki, na tym opowiadaniu można się wzruszyć!
Siódme opowiadanie znów rzuca nas w środek zimy, okrutnej, mroźnej i wypełnionej głodem. Na polecenie matki, syn zabiera ciężko chorego ojca do kapłanów Welesa, którzy mają być jego ostatnią szansą na wyzdrowienie. Opowiadanie jest brutalne, mroczne i kończy się tak zaskakująco, że musiałam sobie zrobić przerwę na przemyślenie, co ja właściwie przeczytałam. Uczciwie przyznam, że moje poprzednie podejście do książek autora nie pozostawiło mnie z najlepszymi wrażeniami, ale tutaj jestem naprawdę mile zaskoczona.
I tu wchodzi cały na biało Grzegorz Gajek z kolejnym świetnym tekstem: "Dar Welesa". Co to za dar i dlaczego główny bohater go otrzyma, warto przekonać się samemu.
Łukasz Malinowski z opowiadaniem "Mój przyjaciel Weles" zabiera nas w okolice turnieju rycerskiego, który główny bohater zamierza wykorzystać dla osiągnięcia własnego celu i zdobycia ukochanej kobiety. Czy jego przyjaciel Weles mu w tym pomoże? I czy na pewno wie, czego sobie zażyczył? To moje pierwsze zetknięcie z twórczością tego autora i o ile nie wbiło mnie w podłogę, to zdecydowanie jestem zaintrygowana, tym, co jeszcze wyszło spod jego pióra. :)
Paweł Majka, czyli kolejny autor, którego twórczości wcześniej nie znałam, zamyka antologię opowiadaniem "Sami". Może nieco za wcześnie domyśliłam się, o co chodzi, ale absolutnie nie zepsuło mi to frajdy z lektury. Autor przenosi nas na... Dziki Zachód. Myślę, że już samo to pewnie zaintryguje większość osób, które "siedzą" w słowiańskiej fantastyce - i słusznie!

Podsumowując, już bez zbędnego przedłużania: uważam, że to świetna antologia i zdecydowanie polecam!

[Współpraca reklamowa] Książkę do recenzji dostałam od Wydawnictwa Kobiecego.
Będzie długo, ale chciałam poświęcić chociaż parę słów każdemu tekstowi. :) Na wstępie wrzucę więc ogólną ocenę, a co nieco o poszczególnych opowiadaniach znajdziecie poniżej.

"Weles. Opowieści z podziemia" to...

Rozwiń Zwiń