Zuźka D. Zołzik i ohydny keks

Czytałam jak byłam mała i muszę przyznać że wtedy książka bardzo mi się spodobała. Dziś czytam książki w 1-2 dni, wtedy jednak trzymałam się od nich tak daleko, jak to tylko możliwe, a jednak tą książkę (jak na tamte czasy) przeczytałam w rekordowym czasie! Moja ocena więc będzie taka, jaka była by ok. 7 lat temu, bo w końcu to książka dla dzieci i teraz na pewno nie umiała bym jej ocenić. :)

Książka o temacie bliżej nieokreślonym i raczej dla dzieci. Sięgnęłam po nią, aby poczytać sobie coś mniej fantasy, science fiction. Coś bardziej dziecinnego i mniej problematycznego. Pomysły głównej bohaterki oraz jej charakter i sposób bycia, rozśmieszały mnie do łez ;)

KOLEJNY RAZ POLECAM ! POLECAM ! Same opowiadanie synka nie zachwyciło, mówił ze nudne jakieś. Brat opowiada tylko o kasztanach. Tam jest jednak druga ukryta historia w tle. Na jesienny wieczór, w polską złota jesień będzie jak znalazł ! Fantazje dzieci nie mają końca. A aby była bardzo mocno rozwinięta trzeba dużo czytać. Mało jest rysunków, jak są to czarno białe szkice. W książce więcej tekstu. SŁOWNICZEK ZAWIERA: -dygotać - kuśtykać - panika - pokpiwać - rozcapierzone - szrotówek - wykałaczka - zadygotać - złowieszczy

„Prosiaczek Fryderyk i dzięcioły” Walter R. Brooks, czyli literacka propozycja dosłownie dla każdego, bez względu na wiek, status społeczny, humor i nastawienie do świata i ludzi. Cała seria (26 tytułów) o niesamowicie optymistycznym Prosiaczku dosłownie zachęca od pierwszych stron, i generalnie nie sposób, nie pokochać Prosiaczka jak i pozostałych bohaterów, nawet jeśli są tym „czarnym charakterem”. . Tym razem Fryderyk zaprasza nas na Farmę państwa Beana, słynnej na cały Nowy York i ciut trochę dalej. A to za sprawą wyjątkowego faktu, że zamieszkujące nią zwierzęta potrafią mówić ludzkim językiem (głosem). Ale to nie wszystko, są tak zorganizowane, że postanawiają założyć swój własny bank, i żeby było wiarygodnie, to Pan Bean składa w nim swoje oszczędności. Sława Banku staje się tak wielka, że z wielkiego świata, bo aż z samego Waszyngtonu z okolicy Białego Domu (w wyniku nagłej zmiany pogody) przybywa dzięcioł John Quincy, który to, z biegiem czasu mianuje się prezydentem Pierwszej Republiki Zwierzęcej. I niestety, to dopiero początek kłopotów Fryderyka. A wierzcie mi, będzie ich dość wiele. . Walka o władzę, polityka, zwłaszcza ta nieuczciwa, nastawiona na osobisty zysk a nie dobro ogółu zawsze prowadzi do konfliktu. Tutaj mamy zwierzęta, które w idealny sposób oddają ducha realnym sytuacjom ze świata biznesu, polityki, czy finansów. Stają się one poniekąd odzwierciedleniem, rzeczywistych mechanizmów. Takich, które w prosty, dziecięcy sposób, brutalnie obnażają prawdę o odwiecznym prawie – do władzy po trupach. Jak widać, nie potrzebujemy naukowych elaboratów, aby przekonać się jak działa ten mechanizm, który niszczy, zatruwa i rujnuje dobrze zbudowane podwaliny sukcesu. . To nie tylko „Folwark zwierzęcy”, więc zachęcam Was do lektury. Historia jest tak napisana, że każdy zrozumie. Tutaj nie ma literackiej pułapki, jest piękna historia, przyjaźń, oddanie a między wierszami ukryta prawda. Polecam!

Nie mam osobnej opinii do każdej książki Zuźka D. Zołzik. Czytałam ją jak miałam 8 lat i przeczytałam ich 16. Moją pierwszą była "Zuźka D. Zołzik nie jest złodziejką". Pierwsza taka prawdziwa książka jaką zaczęłam czytać. Trafiłam na nią nie chcący w bibliotece i wszystkie miałam wypożyczone, a szkoda, że nie kupowałam, bo miałabym co dzieciom zostawić w przyszłości. Im na pewno będę tą serię kupowała. Śmieszna, głupkowata książka. Najlepsza dla każdego dziecka. Bardzo pobudza wyobraźnie. Polecam

Niesamowita książka, jestem oczarowana, jak mądre i wartościowe pisano kiedyś książki dla dzieci. Moim dzieciom (6-8 lat) bardzo się podobała, słuchali z zaciekawieniem i prosili o "jeszcze jeden rozdział". Książka ta nie tylko uczy, ale przede wszystkim wychowuje, przekazuje tradycyjne wartości i w wielu miejscach są odniesienia do Boga i wiary, czego brakuje we współczesnej literaturze dla dzieci, a tu widać jak codzienność była nierozerwalnie połączona z głęboką religijnością. Czytałam "Gucia" w formacie pdf, pobrane z "Polony", w tym starym wydaniu są również przepiękne ilustracje, estetyką znacznie odbiegające od zaprezentowanej tu okładki wznowionego wydania. Dodam jeszcze, że niewspółczeny język w ogóle nam nie przeszkadzał, dzieci oswojone z różnorodną literaturą z łatwością się adaptują do języka.

Dużo mówi się o uchodźcach. Nie zawsze dobrze: "cholera, dezynteria, pasożyty". Często są to słowa ludzi gorliwie religijnych. Są też używani do politycznych potyczek i interesów. A gdzie w tym wrażliwość, empatia, współczucie? "Bo to strach i ciemnota zabijają serca w ludziach, robią z nich okrutników". Przecież ci ludzie uciekają z niczym przed okrucieństwami, jakich doświadczają w swoich krajach od dziecka. I głównie o dzieciach mowa w tej książce (dla nich jest dedykowana). Jak one widzą świat, w którym przyszło im żyć, czego pragną, jak traktowani są w krajach, w których znaleźli swój azyl? Aman chce chodzić do szkoły, grać z kolegami w piłkę nożną, marzący o bezpiecznym domu w Menchesterze, w którym będzie szczęśliwy wraz ze swoją mamą. Tylko mamą, bo ojca i dziadków zabito. "... to tylko dzieciak - bez domu, bez nadziei, czekający na odesłanie do kraju ogarniętego wojną" - czekający na deportację do Afganistanu w więzieniu, gdzie "między nim, a światem na zewnątrz jest sześć par zaryglowanych drzwi i ogrodzenie z drutem kolczastym" oraz bezduszni i surowi strażnicy. To strasznie poruszająca lektura. Moim zdaniem to jedna z tych książek, która powinna znaleźć się w kanonie lektur, by dzieci zrozumiały czym jest tolerancja, jakie mają szczęście, że mogą żyć w bezpiecznym świecie, mieć rodzinę, własny pokój, co włożyć do ust i kolegów, z którymi beztrosko mogą się bawić. Po porostu cieszyć się spokojnym, beztroskim dzieciństwem, które jemu nie było dane. Aman miał tylko marzenia, gwiazdy na niebie, prawdziwego przyjaciela Matta i psa przybłędę. Niezwykłego psa.

Nie spodziewałam się po tej powieści za dużo. Sięgnęłam po nią, bo leżała na półce od kilku lat. I naprawdę się zaskoczyłam! Pomimo akcji w Polsce, Polskich imion i narracji trzecioosobowej (bo takich za często nie czytam) książka naprawdę mnie wciągnęła. Nasza główna bohaterka - Alicja jest czarnoskóra. Przeprowadza się do Warszawy. Poznaje tam przyjaciół, a zwłaszcza Rafała z którym zaczyna łączyć ich silna więź, jednak liczyła się też z rasizmem. Dziewczyna znajduje na ulicy pewnego razu żółwia. Jak się okazuje nie był to zwykły żółw. I tu zaczyna się całą zagadka. Książkę oceniłabym na takie 11/12+ Ocena 3,75/5 Polecam;)

Lichotek i Czarnoksiężnik to książka mojego dzieciństwa którą udało mi się ostatnio dorwać i przeczytać. Moja pamięć jak zawsze mnie zawiodła i prawie nic nie pamiętała . W sumie to nawet dobrze bo miałam więcej frajdy z czytania. Uważam że to świetna książka dla młodzieży pobudzająca wyobraźnie ale i troszeczkę straszna idealna na październik. Bardzo polecam !!

Książka „Wakacje Mikołajka. Wczasy nad morzem” pisana jest lekkim i zabawnym językiem, obrazującym punkt widzenia dziecka na zawarte w nim sytuacje oraz nieprzewidziane okoliczności. Szczerze przyznam, że teraz ciekawa jestem filmowej wersji, zawartych w książce przygód. Recenzja: http://mamao.pl/koniec-wakacji-wakacje-mikolajka-wczasy-morzem/

Moja mamcik pracowała swego czasu w księgarni i czasem, gdy nie miałam lekcji lub ubłagałam dzień wolny od szkoły, jeździłyśmy tam razem. Przeważnie w tej księgarni utracałam całe miesięczne kieszonkowe, każda jedna książka była przecież obietnicą nowej przygody! Tak samo było z tą powieścią. I nie zawiodła mnie, czytałam już "Słoneczko" i dla mnie strasznie traumatyczną "Kocią mamę", ale tu było podobnie jak (uwaga spoiler!) w "Szaleństwach panny Ewy" - niewinność i dobro kruszą stwardniałe zło i okazuje się, że za tym wielkim, czarnym murem stoi sobie...człowieczek, smutny, nieszczęśliwy i niekochany. A powieść jest jedną z moich ulubionych z dzieciństwa. Ale daleko daleko za "Bułeczką" ;)

Ten niewielki tomik wierszy trafił po raz kolejny na moją półkę „teraz czytam”, przy okazji reorganizacji domowej biblioteczki. Książeczka była kupiona dla córek, pomyślałam, że spodoba się też wnukom. Niestety nie potrafiłam ich zainteresować tą lekturą. Natomiast sama z dużą przyjemnością przypomniałam sobie kolejne wiersze autorki. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, kilka z nich bardzo dobrze zapamiętałam. Szczególnym sentymentem darzę wiersz pt. „krople deszczu” o przemijaniu i powtarzalności.

Kiedy po raz pierwszy przeczytałam tę książkę, miałam 14, może 15 lat. Pamiętam, że zrobiła na mnie duże wrażenie i musiała mi się bardzo spodobać, skoro jej tytuł nie wyleciał mi z głowy. Czytając ją 10 lat później, w wieku 25 lat i z doświadczeniem w problemach z jedzeniem, już wiem czemu nie mogłam o niej zapomnieć. Debiutancka powieść Vrettos jest absolutnie genialna. Szczerze mówiąc, aż nie chce się uwierzyć, że to pierwsza książka tej pani. Sama historia nie wydaje się oryginalna. Kolejna opowieść o nastolatce chorej na anoreksję. Nigdy nie spotkałam się jednak z opowiedzeniem historii z perspektywy młodszego brata chorej. Dorastający w cieniu choroby siostry Donnie robi wszystko, by jakoś przetrwać. Pogardzany przez rówieśników i osamotniony, radzi sobie jakie może. Rozpadające się małżeństwo rodziców też wcale nie pomaga. Po raz pierwszy spotykam się z książką, która opisuje co anoreksja robi nie tylko ze swoją ofiarą, ale i z całą rodziną. Podziwiałam Donniego całą książkę, a w momencie, gdy krzyczał na rodziców w kuchni prosząc, by w końcu na niego spojrzeli, płakałam razem z nim. Jest to jedna z najlepiej napisach scen jakie kiedykolwiek czytałam. Książkę polecam każdemu, a szczególnie osobom, które nie wierzą lub ignorują takie choroby jak anoreksja, oraz młodym ludziom, by zobaczyli, że dążenie do piękna, niszczy często nie tylko ich, ale również ich najbliższych.

Powiem tak: Gdyby nie mój radykalny wegetarianizm i sprzeciw wobec noszenia futer, uznałabym tę część za jedną z najciekawszych w serii. Jeśli zaakceptujemy różnice kulturowe czy wręcz nas zaciekawią, możemy dowiedzieć się naprawdę dużo o wędrówkach reniferów i ich życiu obok ludzi. Element magiczny i mini twist w zakończeniu też jak najbardziej na plus. Tylko to suszone mięso, buty z rena i opis jak uzyskiwano ścięgna... nie na moją wrażliwość.

Grzegorz Kasdepke na stałe zawitał w naszym domu. A wszystko zaczęło się od książki „A ja nie chcę być księżniczką”. Nieszablonowa opowieść o dziewczynce, która marzy o byciu smokiem podbiła serce mojej córki. Później przyszedł czas na inżyniera Ciućmę i już wiedziałam, że cokolwiek napisane przez Grzegorza Kasdepke trafi na rynek wydawniczy to na pewno po to sięgniemy. I od kilku lat wypatrujemy kolejnych nowości oraz wznowień. Dzięki temu poznałyśmy opowieści o niezwykłych dziecięcych bohaterach. W książkach Grzegorza Kasdepke dziewczynki wcale nie marzą o byciu księżniczkami, detektywi mają dużo czasu dla dzieci, a inżynierowie potrafią być niesamowicie zakręceni. Ponad to w jego opowieściach wszystko jest możliwe. Nawet kontakt z kosmitami, jak w serii o Bodziu i Pulpecie. Młodych bohaterów łączy wybujała wyobraźnia. To ona napędza akcję, to przez nią bohaterzy ciągle pakują się w tarapaty, ale też zawierają interesujące znajomości, przeżywają niezwykłe przygody, które są kwintesencją tego, co nam się kojarzy z dziećmi, czyli jego książkach mamy nagromadzenie ciągłego zaskakiwania otoczenia fantazją. Wśród publikacji nie zabraknie też opowieści poświęconych emocjom, czyli zabierających w świat tego, co trudno dzieciom wyjaśnić, dorosłym opowiadać, a wszystkim nad nimi panować. Zwłaszcza, kiedy mamy do czynienia z negatywnymi odczuciami i nie wiemy jak je nazwać. Burza odczuć może zburzyć nie jedną przyjemną zabawę, dlatego warto wprowadzić swoje pociechy w świat emocji i pokazać im jak sobie z nimi radzić, którym pozwolić się rozwijać, a nad którymi nauczyć się panować i pomagać innym w oswajaniu się z nimi. Grupa niesfornych przedszkolaków bierze udział w ciekawym projekcie pani Miłki, czyli wychowawczyni. W czasie czytania poznajemy grupę dzieci przeżywających różne sytuacje, zmuszonych do uporania się z towarzyszącymi temu emocjami. Na szczęście wychowawczynią grupy zostaje nieśmiała, otwarta, pomysłowa i bardzo cierpliwa pani Miłka, która zamierza przybliżyć dzieciom świat uczyć. Razem z nią do grupy dołączył też pajacyk, który często pomaga, a czasami staje się obiektem zazdrości czy drwin. Wydawałoby się, że zaplanowanie i przeprowadzenie zajęć, trzymanie się grafiku nie jest takie trudne. Życie jednak pisze swoje historie i pani Miłka musi nadążać za dziecięcymi nastrojami. Dzięki książce „Tylko bez całowania!” zapoznamy się z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Kocha, lubi, szanuje” pozwala na zrozumienie, czym jest miłość, nienawiść, pogarda, strach, smutek, poczucie winy, szczęście. „Tylko bez całowania” zapoznaje dzieci z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Horror!, czyli skąd się biorą dzieci” to opowieść krążąca wokół naszych narodzin. „Drużyna pani Miłki” pozwala poruszyć takie tematy jak szacunek, odwaga, sprawiedliwość, szczerość, wytrwałość i współczucie. Każde opowiadanie zabiera dzieci w świat problemów im znanych: próby nawiązania pierwszych przyjaźni, pierwsze zazdrości o wygląd, próby podobania się i imponowania innym sprawiają, że dzieci ulegają różnym emocjom. Nawet zwykły obiad może stać się powodem do dyskusji nad emocjami, pomoże zrozumieć, dlaczego niektóre rzeczy są postrzegane przez różnych ludzi odmiennie, dlaczego zwykłe przedstawienie może wywołać wiele zamieszania. „Drużyna pani Miłki” to opowieść o piłce nożnej, treningach, ale też pomaganiu sobie w ćwiczeniach wyobraźnią, pokazanie, że nie zawsze trzeba mieć specjalne boisko i świetne warunki, aby rozwijać swoje umiejętności. Wszystko zależy od naszego nastawienia i systematyczności. Mamy tu sporo zabawnych scen, luźne podejście do wielu wyzwań, otwartość na pomysły dzieci, umiejętność nakierowywania ich. Nowy projekt wychowawczyni spodoba się wszystkim. Treningi będą też świetnym pretekstem do rozegrania meczu z rodzicami. Możecie być pewni, że przedszkolaki poradzą sobie z tym wyzwaniem. Książki o grupie przedszkolaków to interesująca i skierowana do rówieśników bohaterów wykreowanych przez Grzegorza Kasdepke. Prosty język, codzienność, świat dziecięcych zabaw i zmartwień sprawią, że małym czytelnikom łatwiej będzie zrozumieć to, o czym pisze autor. Wiele zabawnych sytuacjo sprawia, że dzieci będą mogły na swoje emocje popatrzeć z boku i zastanowić się nad próbom panowania nad nimi lub odpowiedniego demonstrowania uczuć. Na końcu każdej opowieści znajdziemy krótką definicję przedstawionego uczucia, rady dla dzieci, jak powinny zachować się w przypadku odczuwania określonej emocji oraz dla dorosłych, w jaki sposób reagować i rozmawiać o emocjach. To sprawia, że lektura staje się pretekstem do dłuższych rozmów z dzieckiem, lepszego wzajemnego poznania, pogłębiania relacji i pomocy w dorastaniu, którego celem jest wychowanie samodzielnego człowieka. Piękne, proste ilustracje, niewielka ilość na stronie, nieduży format książki, sztywna, matowa, tekturowa okładka sprawiają, że książka może nam towarzyszyć w czasie spacerów. Jeśli jesteśmy miłośnikami audiobooków możemy opowieści nabyć również w tej formie, co pozwoli nam na wspólne słuchanie jej w czasie zabaw. Temat emocji, zaprezentowanie ich w opowieściach, zdefiniowanie, podpowiedzi, w jaki sposób postępować z określonym uczuciem sprawia, że napisane przez Grzegorza Kasdepke historie doskonale sprawdzą się, jako pomoce terapeutyczne. Dzięki wskazówkom będziemy wiedzieli, w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem, jak pomóc nazwać, rozpoznać i zdystansować się wobec określonego odczucia. Zdecydowanie polecam.

Wspaniała. Mądra i dowcipna. Kiedy mnie ktoś spyta: Jaką książkę mi polecasz? powiem: Tańcząca. Wszystkich dziwił ten tytuł, ale powinni sięgnąć. Kocham tą serie, a tą miłość rozbudziła właśnie Tańcząca. Jest cudowna. Trochę łez, odrobina śmiechu i kilo pozytywnej energii. Motywem książki jest powiedzenie "Apetyt rośnie w miarę jedzenia". Tu jednak pokazane jest to z tej pozytywnej strony...

Grabowski pisał o różnych zwierzętach - w tym też o psach. I mimo, że wciąż w tym samym, ciepłym stylu... to jednak nie są książki o kotach. Jakoś psy - mimo, że wspaniali towarzysze - nie mają w sobie tego piękna co koty (dlatego gwiazdki spadły). Opowiadanie "Reksio i Pucek" przedstawia nam tych dwóch podwórkowych wisusów, szczenięcych zawadiaków, którzy wszędzie wcisną swoje spiczaste (Reksio) i tępe (Pucek) pyszczki. Małe rozkoszniaki, które skradną serce każdemu wielbicielowi piesków... no chyba, że ktoś serce oddał kotom (wtedy trudno, życie). Uwielbiam opowiadania Grabowskiego. Czuję w nich dni pełne słońca, podmiejskie obejście, które nie wiele różni się w sumie od wiejskiego... w tamtych czasach cała Polska była jak jedna wieś. No właśnie, tamte czasy... lata 50' miały swój klimat. W prozie Grabowskiego czuć ten klimat, bez przygniatającego ciężaru komunistycznej rzeczywistości PRLu. Do takich opowiadań chce się wracać. W moim egzemplarzu są rysunki... i wydaje mi się, że to rysunki autora (jedno ze starszych wydań Europy ma taką adnotację... co nie pojawiło się w późniejszych wydaniach). IMO ta książka (jak inne Grabowskiego) mogą cieszyć dorosłych i dzieci również dzisiaj. Nic nie straciły na uroku.

Bardzo miła, nostalgiczna wyprawa do Rzacholeckiego Lasu i Jiczyna. Większość historyjek kojarzę jeszcze z animacji, ale z lekturą spotkałem się po raz pierwszy. Rumcajs ze spokojnego szewca przemienia się w rozbójnika, walczy z olbrzymem, ucieka z więzienia, znajduje żonę, spotyka samego cesarza... dzieje się tu bardzo dużo! Przepiękne wydanie, śliczne ilustracje, proste historyjki. Nie oczekujcie tu wielkiej literatury - Ctvrtek nakreślij tu opowiastki typowe dla dzieci, co ma w sobie niezaprzeczalny urok.